En toen was ineens Jon Lord dood. Ik dacht daarbij aan van alles, maar vooral aan het eindexamen. Na het eindexamen braken de eindexamenfeestjes aan, bij klasgenoten die hun ouders zo gek hadden gekregen 30, 40 uitgelaten scholieren in hun woning toe te laten. Het was er steeds stervensdruk (een keer, op de Van Alkemadelaan, vreesde ik dat we met zijn allen al hossend door de vloer zouden zakken, zoveel mensen stonden in de woonkamer), de kratjes pils opgestapeld op balkon of in achtertuin. Overdag sliepen we uit, en lagen we op het Scheveningse strand. 's avonds was er dan weer een feest. En er werd hard muziek gedraaid. Eén plaat kwam eigenlijk elke avond terug. Nadat de vreselijke Osmonds en The Sweet en wat had je nog meer gedraaid waren werd met enig vertoon de plaat der platen tevoorschijn getoverd. Made In Japan van Deep Purple. Een dubbel-lp met 7 nummers. De rest van de avond werd alleen nog dat gedraaid. Eén feest is me in het bijzonder bijgebleven. Met een groep hadden we ons verzameld ten huize van klasgenoot M. Aan de overkant van de Waalsdorperweg waar hij woonde, was kennelijk nóg een feest aan de gang. Niet van een klasgenoot van ons, maar toch: een feest. Wij erop af. We werden binnengelaten en feestten vrolijk mee. De woonkamer was afgeladen en weer werd Deep Purple gedraaid. Op 10. Het aparte was dat halverwege de kamer het feest ophield. De andere helft van de kamer was helemaal leeg, alsof er een glazen wand in de kamer stond. In die andere helft van de kamer stond alleen een boekenkast en één stoel, met daarin de heer des huizes, die daar schijnbaar onaangedaan de krant zat te lezen. Een surreële situatie. Zoiets als Monsieur Hulot. Onderwijl daverde Deep Purple uit de boxen. Kijk op YouTube.
Hieronder staat Lazy. Gewoon hard over de boxen afspelen, ter ere van John Lord. Tot over 10 minuten.
