Hier zitten ze, maar op nog veel meer plaatsen. De ambtenaren. Met hun broodtrommels. Met hun bureaus, hun commissies, hun loketten, hun leges-stempels, hun verordeningen, hun vergaderingen, hun besluiten. Ze kunnen nauwelijks ontslagen worden. Het is ze (eind mei) nog steeds niet gelukt om 50 Euro naar mijn moeder over te maken, als eindejaarstegemoetkoming voor mensen met een gering inkomen. Vanmiddag kreeg ik weer zo'n ambtenaar aan de lijn. Na veel zoeken kon hij bevestigen dat de aanvraag die we in december ingestuurd hadden, op 4 maart inderdaad was goedgekeurd. Daarna was er niets meer mee gebeurd. Ik stel voor: de helft van alle ambtenaren standrechtelijk ontslaan, overal, in het hele land. Niet in de WW, maar in de bijstand. De rest: aan het werk, nu!
