Ik las een (derde) bijzonder goed boek over Donald Trump

Donald Trump is nu iets meer dan een half jaar de 47e President van de Verenigde Staten. Ik hoef denk ik niet te te zeggen dat het een bijzonder half jaar is geweest, met elke dag tientallen besluiten en maatregelen die de democratie, wetgeving en het federale bestuur ondermijnen, vrije berichtgeving en journalistiek inperken, sociale bescherming en burgerrechten ontmantelen, de superrijken bevoordelen, wetenschap, milieu, gezondheidszorg en onderwijs afbreken, en een agressieve nationalistische buitenlandse politiek voeren, die destabiliserend werkt op politiek en economisch gebied en buitengewoon gevaarlijk is. Het staat allemaal in de krant en we zien het op tv. Kirsten Verdel vat het bijna dagelijks samen. 

Het afgelopen jaar las ik drie boeken van Frank Schaper over Donald Trump. 

In het eerste deel behandelde hij de rolmodellen voor Trump, de personen die hem beïnvloed hebben, en hem hebben gemaakt wie hij is, een super-narcist, een sekteleider, een dictator. 

In het tweede deel wordt de ontwikkeling van Trump belicht aan de hand van persoonlijkheidskenmerken, die in de loop van zijn leven veranderd zijn, zoals Schaper beschrijft: van Imagobewuste Pragmaticus en Dominante Manipulator naar Wraakzuchtige Psychopaat en Gewelddadige Vernietiger.

En nu las ik het onlangs verschenen derde deel.

In dit derde deel zoomt Schaper vooral in op het leiderschap van Trump, vooral tijdens het eerste presidentschap, tussen 2017 en 2021. Hoe was het mogelijk dat Trump de Republikeinse partij overnam, en dat miljoenen Amerikanen in hem geloven en op hem stemden. Het valt volgens Schaper allemaal onder 'sektegedrag', veroorzaakt door niet aflatende leugens, propaganda, brainwashing, corruptie, zelfverheerlijking, repressie en censuur. Ook in dit deel daarvoor weer een overstelpende hoeveelheid bewijzen. Veel aandacht voor Trumps beleid met betrekking tot Covid. Dat was door Trumps ontkenning van de werkelijkheid, door misdadig eigenbelang, door haat jegens Democratische politici, oorzaak van TIENDUIZENDEN onnodige sterfgevallen in de VS. Het laatste stuk van dit deel gaat over 6 januari 2021, de bestorming van het Capitool door duizenden betogers. Dit was geen uit de hand gelopen demonstratie, maar vooraf gepland en georkestreerd, met een gehersenspoelde betogersmeute van verschillende pluimage, en tientallen direct betrokkenen (ook in de Senaat), die wisten wat er stond te gebeuren en daarin een rol hadden. Frank Schaper baseert zich hier op honderden bronnen: internet, kranten, tijdschriften, televisiejournalen, documentaires, onderzoeksrapporten en reconstructies. Geen demonstratie, maar een staatsgreep. 

Donald Trump zou wegens hoogverraad in de gevangenis horen, maar hij is president. De meer dan 1500 voor de bestorming van het Capitool gearresteerde en vervolgde personen hebben op de dag van Trumps inauguratie, 20 januari 2025, gratie of strafvermindering gekregen, waardoor ze direct vrij kwamen.

Donald Trump is de zittende president, Frank Schaper zegt dat hij het bij deze drie boeken houdt, ik vind het een fenomenale prestatie. De geschiedenis zal oordelen over Trump, ik zeg nu al (hoewel: al?): Donald Trump is een gevaarlijke fascistische dictator. Een wereld zonder hem zou een betere zijn.

PS: Ook dit deel is 'als boek' weer bijzonder geslaagd naar mijn smaak, met een uitstekende kwaliteit papier, en aantrekkelijk vormgegeven met honderden illustraties die het betoog verduidelijken. Een sieraad in de boekenkast. Hoewel, sieraad? De meeste boekenkasten staan (in dit geval: gelukkig) bij mij niet in de woonkamer. 

Schaper gebruikt zoals gezegd in zijn boeken vele, vele bronnen. Over een boek was hij dermate lovend dat ik het heb aangeschaft. 

 

 Isabel Wilkerson beschrijft in dit boek hoe de Verenigde Staten in hun geschiedenis mede bepaald zijn door een verborgen, onuitgesproken kaste-systeem, een 'rangorde' bij mensen. Ik denk dat dit ook buiten de VS geldt, ook hier. Ik ga dit boek snel lezen.

Met de schrik vrij, en lesje geleerd

Afgelopen week werd ik, op de fiets in de stad, op een haar na geschept door een auto, waarvan de bestuurder mij niet had gezien en mij dus geen voorrang verleende. Ik wil niet al te dramatisch doen, maar de schrik was groot. Ik realiseerde me weer eens dat je als fietser kwetsbaar bent, en dat het voor je hoofd niet veel uitmaakt of je voorrang had of niet, als je op het asfalt kwakt. 

Enfin, het was goed afgelopen. De volgende dag heb ik een fietshelm gekocht. En opgezet. Ik hoop dat ik iets veiliger ben, maar ook dat de helm zijn effectiviteit nooit hoeft te bewijzen.

For The Love of George

Op 25 februari (de 82e geboortedag van George Harrison) verscheen For The Love of George, een eerbetoon van jazzgitarist Robin Nolan aan een van zijn gitaarhelden. 

Het album bevat 10 covers van nummers van George, 'the usual suspects' maar ook wat misschien voor sommigen onbekendere nummers als Wah-Wah of Marwah Blues. Daarnaast ook een eigen compositie, For The Love of George, waarin Nolan een aantal door George op een envelop (aan hem verstrekt door weduwe Olivia Harrison) gekrabbelde akkoorden gebruikte, een nieuwe compositie met onmiskenbaar een Harrison-gevoel. 

Bijzonder is dat het album is opgenomen in George's FPSHOT-studio, en dat Nolan drie akoestische gitaren van George mocht gebruiken, de 12-snarige Rickenbacker (denk aan A Hard Days Night), de Gibson J160 (die op élk Beatle-album voorkomt), en de Ramírez flamenco gitaar (denk aan Till There Was You). Van dit album is (nog) geen cd of lp verschenen, maar ik luister het graag via een streaming-platform. 

 

Gisteren trad Nolan in het kader van het Red Light Jazz Festival op in een bovenzaaltje van een café in Amsterdam, Kapitein Zeppo aan het Gebed zonder end. Het was vol, Nolan trad (netto) ongeveer tweeëneenhalf  uur op en speelde vrijwel alle nummers van dit album, afgewisseld met nummers van een andere gitaarheld, Django Reinhardt, en nog wat losse nummers van anderen (ik herinner mij Tainted Love en een flard van Smoke On The Water). Ik geloof dat iedereen het wel naar zijn zin had. Ik wel in ieder geval. Na afloop sprak ik heel kort met Nolan. Hij vertelde dat een lp/cd-uitgave van dit album gepland staat voor 'eind dit jaar' op Harrisons Dark Horse Records label. Ik kijk ernaar uit.

De ware Jacob

Een van mijn liefhebberijen, waar ik volgens mij niemand kwaad mee doe, is ‘het uitzoeken van de familiestamboom’. De oudst bekende Zwaan in mijn voorgeslacht was al jaren ‘Jacob Zwaan uit Suriname’. In het lidmatenregister van Maarssen wordt hij vermeld, in 1730. Hij arriveert dan ‘met attestatie van Suriname’ (een bewijs dat je lidmaat bent van de (Hervormde) kerk, zodat je hier ook weer toegelaten wordt), hij vestigt zich in Maarssen, trouwt en krijgt kinderen. Ik ben 7 generaties daarna. 

Maar ja, uit Suriname. Hoe zit dat dan, wie waren zijn ouders? Waar is hij geboren? Die vragen zijn jarenlang niet beantwoord geweest. Een neef van mij is daar nog veel langer dan ik mee bezig geweest, ik heb een kopie van een brief aan hem uit 1971 (!!) waar dit al ‘doodloopt’. We hebben er samen en apart jaren aan zitten peuteren, archiefonderzoek gedaan, allerlei families Zwaan (Rijnsburg, Arnhem, Enkuizen, Nieuw-Amsterdam, Zeeland, ze zitten overal) onderzocht, personen met de naam Jacob Zwaan/Swaan bekeken, deze zou het kunnen zijn, die ook, die zeker niet, maar: hoe bewijs je dat je de goede hebt? 

Surinaamse archieven gaven geen bruikbare resultaten, zie hier een eerder blogje daarover. Van tijd tot tijd googelde ik ook "Jacob Zwaan Swaan Suriname", dat gaf steeds dezelfde resultaten, die we al talloze malen hadden bekeken en besproken. Tot afgelopen 19 december, toen zag ik op internet een resultaat dat ik niet eerder zag. Google gaf mij ineens deze link. Als je klikt zie je een pagina met een transcriptie van een notarieel document uit 1727. Het origineel zie je als je op de afbeelding aan de rechterkant klikt. Of hieronder, klikken = vergroten. 

Die transcriptie is met geautomatiseerd handschriftlezen door AI gedaan en uiterst belabberd, maar de woorden Jacob, Swaan en Suriname zitten erin, en dus kon het door Google gevonden worden. Het hele document bestaat uit vijf bladzijden, die je kunt bereiken door op die site op ‘vorige’ of ‘volgende’ bladzijde te klikken. Ik heb het stuk zitten ontcijferen (een klus). Het is wel 18e-eeuws Nederlands, maar met enige moeite te begrijpen. 

Het blijkt een arbeidsovereenkomst te zijn tussen Jacob Zwaan, jongman (dit is: ongehuwd, vrijgezel) van Rijnsburgh en plantage-eigenaar François Greenwood, om gedurende 6 jaar als tuijnman (wij zeggen nu: tuinder) op een Surinaamse plantage te gaan werken. Hoe weet ik nu, dat dit mijn Jacob, de ware Jacob, is? Argumenten zijn: de naam Jacob Swaan natuurlijk, verblijf in Suriname, de datum (voor 1730), het gegeven dat hij 'jongman' (dit is: niet gehuwd, vrijgezel) was, want mijn al bekende Jacob trouwde pas in 1741 in Maarssen, en zijn beroep tuijnman (tuinder), mijn Jacob in Maarssen was dat ook. Door dit document weet ik nu in ieder geval dat hij uit Rijnsburg kwam. 

Volgende stap: Dat hij uit Rijnsburg kwam, is (voor mij) een gelukkige omstandigheid. Rijnsburg is eeuwenlang een vrij gesloten dorp geweest, men trouwde met elkaar, en allerlei families zijn daardoor met elkaar verwant. De oma van mijn echtgenote kwam er vandaan, en dus had ik haar voorouders daar al redelijk nauwkeurig uitgeplozen. Er woont daar inderdaad een familie Zwaan, en leden daarvan zitten bij haar voorouders! Op internet is veel te vinden, en zelf heb ik boeken met de dopen, huwelijken en begraafregisters (inmiddels ook on line bij het Nationaal Archief), tot in de 16e eeuw, en zelfs een vrij complete stamboom van de Rijnsburgse familie Zwaan. Rond Kerst ben ik gaan puzzelen. 

In de doopboeken van Rijnsburg komt de naam Jacob Zwaan/Swaan tientallen keren voor. Ik zocht iemand die in 1727 al geboren was, maar ook meerderjarig (toen 25 jaar) (want hij heeft toen een notarieel contract getekend), hij mocht ook niet (in Rijnsburg) getrouwd zijn, of overleden, want onze Jacob deed dat in Maarssen. Er blijft dan precies een (1) Jacob Zwaan over. Hij is geboren in Rijnsburg in 1701, maar daar niet getrouwd, en niet begraven. Dit moet de Ware Jacob zijn. Voor de zekerheid heb ik daarna nog contact gezocht met andere stamboomvorsers, die op een of andere manier bezig zijn met de familienaam Zwaan, en/of met stamboomonderzoek in Rijnsburg. Zij vonden mijn vondst opmerkelijk, en onderschreven (ook weer na flink gepuzzel en gezoek) mijn conclusie, en mijn ‘ware Jacob’. Via de gegevens die ik had, kon ik daarna ook nog een paar generaties voor hem construeren. Zwaan of Swaan? Dat verschilt van document tot document, ook in dat notariële stuk staan beide spellingen. Jacob ondertekende zelf met Swaan, dus dat houd ik maar aan. Bij de oudere generaties is het meestal: Swaen. 

 Ik kom dan uiteindelijk tot de volgende ‘stamreeks’, die ik met 'Jacob Swaan uit Suriname' laat beginnen: 

 I. Jacob SWAAN, ged. Rijnsburg 26-6-1701, tuinder, begr. Maarssen 28-1-1777 (dit is dus de Jacob die uit Suriname naar Maarssen kwam), ondertr./tr. Maarssen 9/25-6-1741 Aaltje BRONKHORST, ged. Maarssen 6-6-1717, begr. Maarssen 23-9-1783, dr. van Willem Dirksz Bronkhorst en Evertien Dirks van Gaasbeek. Oudere generaties in Rijnsburg die nu toegevoegd kunnen worden: 

 II. Cornelis Jacobsz SWAEN, geb. Rijnsburg 1670, overl. Rijnsburg 10-11-1716, tr. Jannetje van Vijanen, overl. Rijnsburg 11-3-1703, dr. van Jacob Ariesz van Vijanen en Lijsbeth Jacobs de Vos. 

 III. Jacob Pieterszn SWAEN, geb. Rijnsburg omstr. 1635, vlasser, bouwman, handelaar, begr. Rijnsburg 8-4-1710, ondertr. Koudekerk 14-11-1660 Grietje Pietersdr van der Speck, ged. Koudekerk 31-5-1633, begr. Rijnsburg 21-2-1717, dr. van Pieter Gerritsz van der Speck en Annetje Willems van Alphen. 

IV. Pieter Cornelisz SWAEN, geb. Rijnsburg omstr. 1597, landbouwer, vlasverwerker, overl. Rijnsburg 1-6-1668, tr. 1e omstr. 1622 Lijdia Andriesdr de Vos, geb. Rijnsburg omstr. 1600, overl. ald. omstr. 1632, dr. van Andries van Vosch en Maeijken Jans Blanckaert; tr. 2e omstr. 1635 Commertje Vincentsdr. 

 V. Cornelis Jacobsz SWAEN, tr. Lijsbeth PIETERSE. 

 VI. Jacob SWAEN, geb. Rijnsburg, omstr. 1545, overl. Rijnsburg 1609, tr. Weijntgen Adriaensdr, overl. Rijnsburg 1614. 

Het eindigt weer met een Jacob, een kleine 200 jaar verder terug in de geschiedenis. Het is leuk dit gevonden te hebben, maar er blijven (zoals altijd) weer vragen over. Jacob tekende voor 6 jaar, maar kwam al na 2 1/2 jaar terug. Waarom of waardoor? In Maarssen kocht hij in 1747 een buitenplaats aan de Vecht. Waar haalde hij dat geld vandaan? Zijn loon in Suriname bedroeg een paar honderd gulden. Een buitenplaats(je) aan de Vecht zal hem minstens een aantal jaarsalarissen gekost hebben. Misschien kom ik er nog eens achter, misschien ook niet. Wellicht moet ik verder zoeken via die François Greenwood, of zijn plantage(s). Daarover is wel wat te vinden, online en in de archieven. Zoals gezegd, ik ben erg blij met dit resultaat, maar tegelijkertijd is het jammer dat mijn neef, die hier sinds 1971 op puzzelde, inmiddels is overleden. Ik stel me voor hoe opgetogen hij zou zijn geweest als ik hem dit had kunnen vertellen.

Wat is de hoofdstad van Roemenië? En van Liechtenstein?

Een tijdje heb ik gedacht dat Pietje Bell gaat vliegen mijn allereerste boekje was, ik kreeg dat voor mijn  tiende verjaardag. Tot ik mij realiseerde dat er een eerder boek was, de King Wereldatlas.

Als knulletje van een jaar of zeven, acht was ik gefascineerd door landkaarten. Ik bekeek de Times atlas van een oom, de kaartjes en plattegronden in mijn vaders Encyclopedie voor iedereen (inmiddels in mijn bezit), en wat me maar verder aan kaartspul voor de ogen kwam. Op verjaardagen kwam het wel ter sprake, en soms werd ik door ooms of tantes ondervraagd: Wat is de hoofdstad van Roemenië? En van Liechtenstein?

Een oom en tante van mij waren drogist, en op een dag kreeg ik de King Wereldatlas van ze. Uren en uren heb ik daarin zitten kijken en bladeren. Kaarten van alle provincies, landen in Europa en de werelddelen! 

Mijn King-atlas is ergens een keer verdwenen, misschien meegegaan met mijn broer. In ieder geval trof ik 'm niet aan in de nalatenschap van mijn ouders. Ik heb nu een tweedehands exemplaar op de kop getikt, geen ernstige gebruikssporen. Het is een 7e druk, uit 1961. Dat is precies de goede. Het voelt meteen aan als mijn eigen oude exemplaar. Ik ben weer thuis.

P.S.: Boekarest. Euh... Vaduz!

P.P.S. Op een van de kaarten wordt de Sovjet-Unie aangeduid als Groot-Rusland...

Boeken 2024

Dit jaar heb ik 62 boeken gelezen of herlezen. Dat is meer dan vorig jaar, maar geen 'persoonlijk record'. En hé, het is geen wedstrijd. Ik lees 'gewoon' elke dag, en soms gaat dat wat sneller, soms wat langzamer. 

Ongeveer 40 boeken waren bellettrie, de rest zakelijk beschrijvend werk. 46 van de boeken zijn oorspronkelijk Nederlands, 11 zijn vertaald, 5 las ik in het Engels. Twaalf boeken las ik voor de tweede of derde keer, meest van Maarten 't Hart (afgelopen voorjaar, dus voordat hem de P.C. Hooft-prijs werd toegekend) en van Karl Ove Knausgård. Verder was er een (1) boek dat ik, omdat het slecht beviel, niet uitlas. Dat blijft hier ongenoemd.

Twee boeken vond ik heel bijzonder. Deze en deze. Ik kijk uit naar deel 3, dat in april 2025 moet verschijnen. Ook goed: Duidelijkheid van Tom-Jan Meeus, In den vreemde van Frida Vogels en Naar zachtheid en een warm verlangen van Adriaan van Dis.

Drie boeken vond ik echt slecht, maar las ik toch uit. Het boekenweekgeschenk van de familie Chabot, en (nota bene) twee Beatles-boeken van Ken McNab. Hoed u daarvoor!

Op de stapel: Frits van Oostrom - De Reyneart (vorig jaar al, en nu nog steeds), Arnon Grunberg - Waarheidsliefde en biefstuk. (ook nog steeds), P.F. Thomése - Black-Out, Michail Boelgakov - De meester en Margarita, Karl Ove Knausgård - De wolven van de eeuwigheid, Nino Haratischwili - Het achtste leven (voor Brilka) en Jeroen Brouwers/Geert van Oorschot - Briefwisseling 1968-1986. Maar er kan zomaar weer iets tussenkomen. Wat verder ter tafel komt, dus.

Ik lees nu Freek de Jonge - De Zeeuwse jaren en Sander Schimmelpenninck - De domheid regeert.

Dit was het boekenjaar 2024, volgend jaar weer een boekenjaar!

One and One and One is Three

In 2015 zag ik de Analogues voor het eerst, met Magical Mystery Tour. Dat was toch wel iets anders dan het doorsnee Beatlekofferbandje. Sindsdien ben ik naar elke show geweest, volgens mij steeds drie keer. Maar nu is de koek op, alle latere Beatle-lp's zijn gedaan. Ik had alleen Revolver niet gezien, die hebben ze volgens mij maar een keer gespeeld, helemaal in het begin, toen ze nog onbekend waren (The Silver Analogues). Geplande Revolver-shows in oktober 2020 in AFAS (ik heb de kaartjes nog) gingen niet door, door corona. 

The Analogues sluiten hun missie af met drie shows in Ziggo. One and One and One isThree. 

20 september 2024: Part 1, Revolver en Sgt. Pepper

The Analogues speelden Revolver (de beste Beatles-lp) alsnog, en Sgt. Pepper (de meest ambitieuze Beatles-lp).

Het was allemaal weer dik in orde. Ik ken de muziek van haver tot gort, en het is leuk om de muziek gespeeld te zien worden, op de authentieke instrumenten. Ik ZIE dan hoe het gemaakt is. Alles was goed, maar gisteren viel mij weer eens op hoe goed gitarist Jac Bico eigenlijk is. Ook de 'terugwaartse' gitaar van George in sommige Revolver-nummers weet hij te reproduceren. 

Naast Revolver en Pepper werden ook andere nummers uit 1966 en 1967 gespeeld. De singles en de dubbel-ep Magical Mystery Tour. Ik miste alleen Paperback Writer, Rain en Baby You're A Rich Man. Rupsje-nooit-genoeg, ik weet het. 

Een leuke verrassing was Mark Lewisohn, die tussen de bedrijven door twee keer een kort verhaal hield over hoe het allemaal zo gekomen was. Niet echt nieuws (dat komt wel in de nog te verschijnen delen 2 en 3 van zijn definitieve Beatles-biografie All Those Years), maar wel onderhoudend.

Ik kocht nog een plaatje en een T-shirt. Op 2 november ga ik dus weer, dan spelen ze 'The White Album'. 

2 november 2024: Part 2, The Beatles (White Album)

The Analogues speelden The Beatles (White Album), (de meest veelzijdige Beatles-lp). 

Wat een band is het toch. Vrijwel met dezelfde snelheid als op de 2lp werden de nummers gespeeld (het wisselen van instrumenten vergt een goed ingestudeerde choreografie), de uitvoering was vrijwel vlekkeloos. Vorige keer ontbrak Fred Gehring (wegens fysiek ongemak), dit keer deed hij de tweede helft mee. Vervanger Kees Schaper was overigens erg goed, onwillekeurig (en onterecht) moest ik toch even aan Jimmie Nicol denken. Wat moet ik zeggen? Alles was goed, de solo in While My Guitar Gently Weeps kwam er vlekkeloos uit, en Diederik deed een mooie Yoko in Bungalow Bill. Mooi was (weer) de Jaap Drupsteen-video die gemaakt is als begeleiding bij Revolution 9. Indrukwekkend, ik zou willen dat John die had kunnen zien. 

Hier een fotootje tijdens Good Night.

In de toegift werden Hey Bulldog, Lady Madonna en Hey Jude gepeeld. (Rupsje-nooit-genoeg miste The Inner Light, Revolution en de andere Beatle-tracks uit Yellow Submarine.)

En toen was het bijna voorbij. Ik kijk uit naar 28 december voor Abbey Road en Let It Be. 

28 december 2024: Part 3, Let It Be en Abbey Road

The Analogues speelden voor het allerlaatst. Let It Be (de rommeligste Beatles-lp) en Abbey Road (de mooiste Beatles-lp).

Een daverend slotakkoord. Wat een avond! 

Voor het concert was er via het geluidssysteem van Ziggo weer solowerk van onze 4 helden te horen. Er was dit keer een voorprogramma, 'The Young Analogues', 4 jonge gasten (afkomstig van conservatoria), die een leuke set Beatles-nummers uit de beginjaren speelden: I Saw Her Standing There, Help!, Eight Days A Week, She Loves You , I Want To Hold Your Hand en Twist And Shout. 3 gitaren en een drumstel. Inclusief het à la 1963 geschud met de hoofden bij She Loves You en de buiging na elk nummer. Strakke set, aanstekelijke muziek.

Daarna, net als op de eerste avond, Beatles-biograaf Mark Lewisohn, die in het kort vertelde over de tot-stand-koming van Let It Be. Voor mij bekende lesstof, maar altijd prettig om deze man te horen vertellen.

The Analogues speelden vervolgens de lp Let It Be bijna puntgaaf na. Bijna, want volgens mij miste ik de (nerd-alert) Danny Boy-flard aan het eind van The One After 909. Maar wel hoorde ik bijvoorbeeld de scherpe hi-hats-echo's in het nummer Let It Be, aanwezig op de lp, niet op de single. Details, details, details. LIB is een beetje een rommelige verzameling van nummers die in januari 1969 óf 'gewoon' netjes opgenomen zijn, óf live gespeeld op het dak van Apple, óf in de studio gejamd en geïmproviseerd. Maar hé, er staan wel drie nummers op die nummer 1 waren. Zo matig is die lp helemaal niet. Zoals gebruikelijk bij The Analogues waren er weer strijkers en blazers, zodat de Phil Spector-orkestratie goed overkwam. Mooi. Sorry Paul. Als tussentijdse toegift het nummer dat NIET op Let It Be kwam, maar later een single werd, Don't Let Me Down.

Er was nog een kort verhaal van Mark, wellicht dat niet iedereen al op de hoogte was van het feit dat The Beatles na Abbey Road het plan hadden om nog een lp, en een single voor Kerst 1969 op te nemen. Hij vertelde daar al eerder over, o.a. bij zijn Hornsey Road-presentatie, en het was volgens mij ook al vermeld in Nicholas Schaffners The Beatles Forever, uit de jaren 70. Die single en lp kwamen er niet, The Beatles gingen uit elkaar.

Abbey Road. Ik heb het The Analogues al meerdere keren zien uitvoeren, ook dit keer klopte echt alles. De details in de instrumenten, het aambeeld in Maxwell's Silver Hammer, de arrangementen van George Martin, de full stop in I Want You (She's So Heavy), het halve akkoord in Her Majesty. Perfect. 

En nog was het niet voorbij. Na het applaus was er een dankwoord, en volgden nog The Ballad Of John And Yoko, Yesterday en All You Need Is Love. Einde.

Voor de trouwe fans, die alle drie avonden hadden bijgewoond was er een speciale genummerde off-set afdruk (A3 formaat) van een iconische foto die Nico Koster maakte tijdens de bed-in van John en Yoko in het Amsterdamse Hilton Hotel. Ik heb nummers 1709 en 1710. Ook bijgevoegd waren replica's van John's Hair Peace en Bed Piece plakkaten, ook zichtbaar op dezelfde foto.

(Foto © Nico Koster, screenshot van nicokoster.com)

En nu. The Analogues zijn klaar, vanaf oktober 2015 heb ik elke show die ze speelden 3 of meer keren gezien. Waarom toch? Het is de muziek, natuurlijk. The Beatles zijn de soundtrack van mijn leven. Ik herinner me dat She Loves You een hit was, en in de Vara Gids Top 10 stond. Dat was eind 1963. Ik ben blijven luisteren, nu dus meer dan 60 jaar. Ik ken de muziek van haver tot gort, en toch: The Analogues speelden ze na op dezelfde instrumenten als bij de opnames gebruikt. Het klinkt daardoor fantastisch, en gek genoeg: door het te ZIEN spelen op deze manier hoorde ik beter, leerde ik ook meer en meer hoe die nummers nu precies in elkaar zitten. De wisselende gitaren, de samenzang, het drummen van Ringo in dit of dat nummer. Bijvoorbeeld: in het nummer I want You (She's So Heavy) is het laatste stuk een repeterend door John en George gespeeld gitaarrif, met drums, bas, orgel en een Moog synthesizer. Een geluidsstorm. En dan wandelt er bij TheAnalogues na een tijdje een ondersteunend muzikant het podium op en slaat een paar maten ritmisch twee houtblokjes tegen elkaar, nauwelijks hoorbaar. Is dat ook zo bij The Beatles? Misschien hoor ik, rond de 6 minuten in het nummer, diep in de mix, wat hoge droge tikken. Dat zou het kunnen zijn. Maar misschien verbeeld ik het me ook. Nou ja. 

The Analogues zijn dus wel klaar, maar The Beatles nog niet. Komend jaar komt er misschien een archiefuitgave van Rubber Soul, misschien ook van Johns Walls And Bridges, Paul heeft aangegeven dat er een nieuw album komt, en op 10 januari al is er de nieuwe Ringo Starr lp, Look Up! Ik kijk er naar uit.