III Ξ III

Hey, everybody out there! Een nieuw plaatje van Paul McCartney. NEW. Gelukkig weer terug bij zijn eigen vak. De vorige plaat, Kisses On The Bottom, met allemaal standards uit de jaren '40 - '50 vond ik niet geweldig.
U kent Paul McCartney. Dus U weet wat voor muziek er ongeveer op staat. Catchy muziek, waarvan je na een dag merkt dat je het mee loopt te zingen. Niet allemaal vernieuwend, maar hee, dat heeft hij allemaal al gedaan toen wij nog niet bestonden. De meer experimentele muziek bewaart hij tegenwoordig voor de wat obscuurdere projecten die hij onderneemt met Youth, onder de naam The Fireman.
Deze plaat vind ik ongeveer even goed als Memory Almost Full, toch een van de betere McCartneyplaten.
De muziek: De Wet van Paul McCartney geldt nog steeds. Elke plaat bevat minstens 1 briljant nummer. MINSTENS. Na 10 keer luisteren voorlopig: het beste nummer vind ik Appreciate, wat experimenteler, met een drum in de back-beat die Ringo benadert. Early Days, een breekbaar nummer over zijn begintijd met John Lennon, op zoek naar hun vorm, in Liverpool, lang voordat iemand ooit over The Beatles had gehoord. Mooie, mooie tekst. Ook goed: Road, dat weer wat meer tegen muziek van The Fireman aanleunt qua sfeer. Er staat nog een hidden track op de plaat, Scared, een love ballad op piano in de traditionele McCartney-sfeer, richting Let It Be. En er is Everybody Out There, een lekker up-tempo gitaarnummer, een beetje in de sfeer van Mrs Vandebilt, lang geleden, op Band On The Run. Als je dat nummer op zet gaat de zon schijnen. Hey, everybody out there!

Naar aanleiding van de uitslag van de NS Publieksprijs 2013

Het zal de lezers van dit blog niet zijn ontgaan: ik zat in de Kernjury van de NS Publieksprijs 2013. 'Uit dien hoofde' heb ik alle genomineerde boeken gelezen en mijn stem uitgebracht. Ik heb het met plezier gedaan.

Eerder deze week werd in De Wereld Draait Door de winnaar bekend gemaakt. De prijs is gewonnen door Gijp van Michel van Egmond, met ruim 40% van de stemmen.
Persoonlijk had ik op een andere winnaar gehoopt, maar Gijp is ontegenzeggelijk een boek dat ongelooflijk goed verkocht, en de uitgever heeft het op tv ook nog een paar keer omhoog gehouden met de oproep op dit boek te gaan stemmen. Bij deze Publieksprijs gaat het om de meeste stemmen, dus: een onbetwiste winnaar.

Gijp had ruim 40% van de stemmen, maar naar wie zijn die andere bijna 60% dan gegaan. Dat werd er niet bij verteld. Ook op de site van de NS Pubieksprijs is dat niet te vinden, evenmin als in de bedankmail die ik als Kernjurylid ontving.

Ik zou dat graag hebben willen weten. Was het een afgetekende overwinning geweest, of was er ook nog een boek met 35% van de stemmen? En hoe was bijvoorbeeld de uitslag bij de Kernjuryleden, kwam die ongeveer overeen met de landelijke uitslag, of lagen de verhoudingen daar anders.

Ik stuurde de NS Publieksprijs een mailtje, waarin ik vroeg waar ik deze informatie kon vinden. De volgende dag ontving ik het antwoord.

Namens de CPNB laat ik u weten dat zij dit helaas niet openbaar maken.

Is dat nou niet raar? Waarom wordt dit niet openbaar gemaakt? Wil men de 'verliezers' sparen? Is de stemverhouding binnen de Kernjury sterk afwijkend geweest van het landelijke beeld? Zijn er niet-genomineerde boeken geweest die toch flink wat stemmen hebben gekregen?

Over dat laatste het volgende. In de beschrijving van de taken van de Kernjury staat onder meer:

2) de Kernjury is de beschermheer van de NS Publieksprijs: een boek kan alleen de NS Publieksprijs winnen als het ook in de einduitslag van de Kernjury voorkomt.

Dat klinkt fraai, maar wat betekent dit? Wat is die uitslag? Zijn dat alle door Kernjuryleden uitgebrachte stemmen? Is één stem van een Kernjurylid voldoende om het mogelijk te maken dat een niet-genomineerd boek toch wint? Of telt alleen de top-5? Het is 'helaas niet openbaar'.

Nogmaals, ik geloof graag dat Gijp de meeste stemmen heeft gekregen, daar gaat het mij niet om. Ik zou gewoon graag de volledige uitslag weten van een verkiezing waaraan ik heb meegedaan.

P.S. Nu dan toch maar even een aanvullende mening over De voedselzandloper van Kris Verburgh. Dat boek had naar mijn smaak helemaal niet genomineerd mogen worden. In het Reglement van de Publieksprijs staat:

De titel moet voldoen aan de volgende criteria: [...] de titel behoort tot het genre fictie dan wel factie (een verhalend boek met een groot non-fictie karakter).

Naar mijn idee behoort het boek van Verburgh niet tot deze categorieën. Het is namelijk geen fictie en het is niet verhalend. Of zou de CPNB met deze nominatie duidelijk hebben willen maken dat zij dat dieet van Verburgh wél als fictie beschouwt?

Van Gouden Koets tot Oude Schicht

Op de dag af precies 14 jaar hebben we deze auto gehad. Nieuw gekocht, en vandaag besloten we definitief de voor APK nodige reparaties niet meer uit te laten voeren. Toch nog onverwacht van ons heen gegaan. 270.000 km, vrijwel probleemloos, door Nederland, België, Luxemburg, Frankrijk, Duitsland, Zwitserland, Oostenrijk, Italië, Denemarken, Zweden, Noorwegen en Engeland.
De ideale gezinsauto voor kampeervakanties. Alles paste er in, inclusief de kinderen.



En nu is hij in handen gevallen van een vreemde meneer.

50books - vraag 40

Vraag 40: Hoe belangrijk is de eerste zin van een boek en welke goede voorbeelden ken je?

Ja, dat hoor je vaak; de eerste zin van een boek is heel erg belangrijk. Ik geloof dat niet zo. In ieder geval geldt dat niet voor mij. Natuurlijk ken ik ook een paar van die zinnen, die je dan ook altijd hoort in dit soort discussies.

De volle maan, tragisch dien avond, ...

Ik ben makelaar in koffi, ...

Het was nog donker, ...

Behalve den man, die de Sarphatistraat ...

Het zijn mooie, opvallende zinnen, maar wat mij betreft niet bepalend voor de waardering van het betreffende boek. (De boeken waarvan dit de beginzinnen zijn vind ik overigens wel goed, allemaal. De meeste vis zit inderdaad tussen de kop en de staart.) Niet echt belangrijk dus. Niet voor het kopen van een boek, want in de winkel blader ik wat willekeurig door zo'n boek heen, bekijk de achterkant en lees her en der een flard, en ook niet voor het al dan niet uitlezen, want dat wordt bepaald door 'het leesplezier' in de eerste 50, 100 bladzijden.

Hier twee beginzinnen van boeken die veel voor mij betekenen. Ik kan ze niet uit het hoofd opschrijven. Maar het zijn geweldige boeken. Desondanks. Vind ik.

Het lijkt wel een hut in een boomkruin of de roef van de ark, die kamer met zijn houten wanden, waar die baardige patriarchale gorilla zich temidden van zijn kroost heeft laten fotograferen.

Hij nam de bloemen in zijn andere hand, bij de koffer, en trok de glazen tussendeur open.

#50books is een initiatief van Peter Pellenaars. Iedere zondagochtend, voorlopig 50 weken lang stelt hij een vraag met betrekking tot boeken. De blogs die we daarover schrijven verzamelt hij op zijn weblog, daar is dan een overzicht te vinden van de reacties op deze en eerdere vragen.

Dit Kernjurylid NS Publieksprijs 2013 is er uit

Een maand, zes boeken. Dat was best een kluifje. Maar ik heb ze, zoals ook de bedoeling was, allemaal gelezen. En wat commentaar gegeven (1, 2, 3, 4, 5, 6).

Ik koos De vergelding van Jan Brokken. Zoals al eerder gemeld:

Wat een geweldig goed boek is dit. Ik heb het min of meer in een ruk uitgelezen. In de Tweede Wereldoorlog wordt in het dorp Rhoon een Duitse soldaat gedood, doordat hij tegen een losliggende hoogspanningskabel aanloopt. Is het een ongeluk, of een aanslag? De Duitsers vergelden deze dood met de fusillade van 7 dorpsgenoten en het in brand steken van hun woningen, waardoor eigenlijk een compleet buurtschap vernietigd wordt. Na de oorlog wordt er in het dorp niet meer over gesproken. Te pijnlijk, te schrijnend. Totdat aan het eind van de vorige eeuw Brokken op onderzoek gaat naar dit gesloten hoofdstuk uit de geschiedenis van het dorp van zijn jeugd. In dit boek worden de verhalen verteld zoals die uit interviews met de (meeste) betrokkenen en uit de archiefstukken naar voren komen. Het goede vind ik dat er niet een verhaal is, maar tientallen. Van mensen die 'goed' waren, van mensen die 'fout' waren, of ertussenin. Elkaar overlappend, aanvullend en tegensprekend. Over dezelfde gebeurtenissen, op 10 oktober 1944, maar vaak persoonlijk gekleurd of vertekend door eigen belangen en opvattingen. En Brokken laat ook zien wat de gevolgen zijn geweest voor de bewoners van het dorp, eigenlijk tot op de dag van vandaag.

Ik vind dit een heel, heel goed boek.



De uiteindelijke winnaar wordt op 15 oktober bekendgemaakt in De wereld draait door.
Iedereen bedankt voor steun, commentaar en geduld. Ik ga nu weer andere boeken lezen.

Wel of niet mee eens? Ik heb mijn stem uitgebracht, maar U kunt zelf nog steeds stemmen, op een van de zes boeken, of op een eigen voordracht. Onder de stemmers wordt een stapel boekenbonnen verloot, en een jaar gratis reizen met de NS. En als U de stem uitbrengt via de hierna volgende link, en ik weet daarmee de meeste stemmers te verzamelen, krijg ik ook zo'n prijs. Stemmen dus, dat kan meteen hier!

50books - vraag 39

Vraag 39: Ga je door het lezen van literatuur de wereld beter begrijpen?

Deze vraag is kennelijk ingegeven door het bericht in de Volkskrant dat uit onderzoek is gebleken dat het lezen van literatuur het empathisch vermogen bevordert.

Mijn antwoord op de vraag luidt: ik hoop van wel, al is het maar omdat ik veel literatuur lees en het idee heb de wereld nog steeds niet te begrijpen. Dan is er nog hoop. Toch?

Ik zeg al jaren dat wie wil weten hoe de wereld in elkaar steekt, vooral geen non-fictie boeken moet lezen, maar verhalen van de grote vertellers. De grote vertellers geven ons in hun verhalen inzichten in relaties, hoe liefde kan zijn, of hoe het noodlot ons kan treffen.

Een voorbeeld dicht bij huis. Lees eens in Kort Amerikaans wat Jan Wolkers schrijft over de dood van zijn broer, het laatste bezoek aan het sterfbed, en hoe hij daarna langs de Rijnsburgerweg loopt, daar een tekening maakt waarin hij 'de zon stil zet', en zijn ouders ziet passeren, op weg naar het ziekenhuis. Waarachtiger dan dat bestaat niet. Zo is het, in ieder geval voor de hoofdpersoon. Die hoofdpersoon en dat gevoel, dát begrijp ik. Dat kan, met alle respect, Dick Swaab niet zo uitleggen.

Het artiklel in Science, waarnaar de Volkskrant verwijst, is via een van de reacties op Peter Pellenaars vraag, op dit moment hier te downloaden.

De Volkskrant publiceerde overigens ook nog een tegengeluid. De titel van dit artikel laat al zien dat de schrijver er niets van begrepen heeft.

#50books is een initiatief van Peter Pellenaars. Iedere zondagochtend, voorlopig 50 weken lang stelt hij een vraag met betrekking tot boeken. De blogs die we daarover schrijven verzamelt hij op zijn weblog, daar is dan een overzicht te vinden van de reacties op deze en eerdere vragen.

NS Publieksprijs 2013: Dit zijn de namen

Het zesde en laatste van de zes voor de NS Publieksprijs genomineerde boeken. Ik zou het zelf wel gekocht hebben en dat heb ik ook, ik las het al eerder dit jaar.

En wat ik daar toen over schreef, dat vind ik na herlezing eigenlijk nog steeds. Ik ga dat niet nog eens opschrijven. Samengevat: het is een goed boek, maar voor mij niet Tommy Wieringa's beste.

Dat klinkt allemaal wat gereserveerd, daarom nog dit: de beschrijvingen van gedachten, herinneringen of van het verloren gaan daarvan ten koste van veelbekeken foto's, van hoofdpersoon Pontus Beg vind ik heel goed. Bijvoorbeeld het verloren gaan van de herinnering aan zijn moeder op bladzijde 138, 139.

Wel of niet mee eens? U kunt zelf ook stemmen, op een van de zes boeken, of op een eigen voordracht. Onder de stemmers wordt een stapel boekenbonnen verloot, en een jaar gratis reizen met de NS. En als U de stem uitbrengt via de hierna volgende persoonlijke link, en ik weet daarmee de meeste stemmers te verzamelen, krijg ik ook zo'n prijs. Stemmen dus graag, dat kan meteen hier!