Blogpost zonder woorden

 

Een boekje van Lousje Voskuil en Detlev van Heest dat toevallig deze week verscheen

Zeer binnenkort gaan we verhuizen. Al maanden zijn we bezig met opruimen, wegdoen, sorteren, en de laatste dagen ook: inpakken. Ik kwam er twee weken geleden achter dat in een stapel 'papier dat in de kliko kan' ook een uit NRC geknipte ingezonden brief van Lousje Voskuil had gezeten. Zij was erg boos en geraakt door een negatieve bespreking van Binnen de huid, door Elsbeth Etty en schreef een brief.

Dat ik dat knipseltje per ongeluk had weggegooid zat me toch een paar dagen dwars, en ik bedacht al dat ik 'na de verhuizing' zou proberen het in het NRC-archief terug te vinden. 

Bij Hof van Jan verscheen toevallig deze week het afgebeelde bibliofiele boekje, met daarin precies die ingezonden brief, en twee 'aanpalende' brieven van Detlev van Heest, die destijds overigens niet geplaatst werden.

Het knipseltje heb ik niet meer, maar de tekst weer wel. In het boekje las ik (dat wist ik niet meer) dat de brief geplaatst werd op 17 april 2009. Dat spaart zoeken in het archief.  

Volgende maand verschijnt het derde dagboekdeel van J.J. Voskuil, en begin volgend jaar een nieuwe roman van Detlev van Heest.

Peachez, een romance

De afgelopen dagen las ik dit boek. Ik kocht het bij een lezing van Ilja Leonard Pfeijffer, een week geleden of zo. Een professor Klassieke Talen ontvangt een mailtje van een onbekende jongedame, raakt geïntrigeerd, wordt verliefd, valt ten prooi aan catphishing, en belandt uiteindelijk in een Argentijnse gevangenis omdat hij met een koffer met cocaïne betrapt wordt. Het lot van de man is onafwendbaar en bij wijze van spreken al vanaf het begin duidelijk. Je zou zeggen: saai en ongeloofwaardig. Maar om met het laatste te beginnen: het verhaal is mede geïnspireerd door het ware verhaal van deeltjesfysicus Paul Frampton. En Pfeijffer gebruikt dit om een ander verhaal te vertellen. De liefde, is die gericht op een werkelijk persoon, of op het beeld dat je van hem of haar hebt? Hier gaat de hoofdpersoon steeds meer geloven in de liefde, ook als zijn beeld van Sarah Peachez al in stukken is gevallen. Mooi verhaal, ook door de verschillen in taal en denken van de twee personages: deftig, klassiek, hoogdravend, en direct, gewoon, misschien zelfs plat. Om met Tertullianus (het onderwerp van een voor de hoogleraar georganiseerd symposium) te spreken: Ik geloof het, omdat het absurd is. 

Deze tekst is in 2020 door Toneelgroep Maastricht bewerkt tot een toneelvoorstelling met Porgy Franssen in een sublieme hoofdrol. De verfilming hiervan is te zien op NPOStart.

Dutch Jazz Heritage: Ann Burton

Programmaboekje

Afgelopen weekeinde was er een mooi eerbetoon aan Ann Burton georganiseerd in het Concertgebouw. Ann Burton wordt wel beschouwd als een van de Grote Drie van de Nederlandse jazz-zang uit de twintigste eeuw, samen met Rita Reys en Greetje Kauffeld. Ze overleed in 1989, maar de Kleine Zaal van het Concertgebouw was uitverkocht, dus vergeten lijkt ze zeker nog niet.

Fay Claassen (vier Edisons, geweldige stem) en Gabe Kruse (aanstormend talent) zongen, begeleid door het JOC (Jazz Orchestra of the Concertgebouw), nummers die Ann ook in haar repertoire had. Van Cole Porter tot Lennon and McCartney. Ik ben niet echt (echt niet) een jazz-kenner, ik zou de muziek omschrijven als smooth-vocal-jazz, met begeleiding dus wel van een flinke band. Ik vond het een fijne muziekavond. 

Er was een mooi programmaboekje verkrijgbaar met foto's en een portret, geschreven door Rudi Kagie. 

Burtons muziek is (in Nederland: beperkt) leverbaar, deze fijne cd verscheen in 2020. In Japan, waar ze echt een ster was, verscheen dit jaar nog een nieuwe heruitgave van een lp. Ook is redelijk wat van haar muziek te beluisteren op Spotify. Ik heb een paar cd's, die ik niet elke avond draai, maar wel van tijd tot tijd.

Ann Burton was de artiestennaam van Johanna Rafalowicz. Deze avond en het mooie programmaboekje werden mede mogelijk gemaakt door haar neef Amnon Rafalowicz. E. en ik woonden deze avond bij op zijn persoonlijke uitnodiging.

Fijne muziek, matige foto

Blij

 

24 september 2023. We zijn 8 maanden verder dan bij deze blogpost. Lees die eerst nog maar eens.

Wat ik daar schreef geldt wat mij betreft nog steeds. Maar inmiddels is mijn gewicht 25 (vijf-en-twintig) kilo minder dan toen ik besloot af te willen vallen, nu twintig maanden geleden. Het gewicht minderen ging de laatste acht maanden wel erg langzaam en is nu ongeveer tot stilstand gekomen. Een nieuw evenwicht. 

Prima.

Ik heb mijn streefgewicht bereikt, mijn BMI is op orde. Verder is ook de middelomtrek aanzienlijk verminderd, er is daar 10 cm verdwenen. Ook daar zit ik nu in de 'groene zone'.

Ik heb nog steeds het idee dat dit voor mij prima te doen en vol te houden is, op deze manier leven, eten en bewegen. Als richtingaanwijzer houd ik die Mijn Eetmeter app van het Voedingscentrum er voorlopig wel nog even bij.

Wat ben ik blij dat ik die ochtend dat ik op de weegschaal moest bij 'de medische stand' mijn roze bril niet bij me had.

Nu echt weg

Weg bij Twitter, X. Ik had het al eerder aangekondigd, en ik was er op teruggekomen. Omdat ik geen Heintje Davids-effect wilde, heb ik op 21 augustus, vrijwel zonder er over te twitteren of mastodonnen, stilletjes nogmaals mijn TwitterX-account gedeactiveerd. Na deactiveren gaat een 30-dagen-periode in, waarin je je kunt bedenken en je account eventueel opnieuw kunt activeren. Na die maand wordt het account definitief en onherroepelijk verwijderd. 

 Dat is vandaag. 

 Ik heb nu accounts bij Mastodon en BlueSky. Eens zien of dat bevalt, en welke van de twee het best.

Ik las: Alkibiades

Het zal niemand ontgaan zijn. Dit voorjaar verscheen Alkibiades, een grote historische roman van Ilja Leonard Pfeijffer. Veel getrompetter van de uitgever, een speciale website, een tournee van de schrijver, mini-colleges ....

Ik vroeg en kreeg het boek voor mijn verjaardag. Nu, een paar maanden later, heb ik het uit. (Ik lees boeken naast elkaar.) Het verhaal zelf beslaat 772 bladzijden, gevolgd door nog eens 170 bladzijden met een namenlijst, een tijdlijn, informatie over geld, maten en tijd in Hellas, een verantwoording door de schrijver, een opsomming van de gebruikte bronnen, per hoofdstuk, en een bibliografie.

Daar was wel het een en ander over te doen. Was dat nou nodig, al die extra informatie, zo'n bronnenlijst, zo'n bibliografie? Ook ik dacht aanvankelijk: Pfeijffer heeft toch al een proefschrift geschreven? Zelf omschreef Pfeijffer dit als een service aan de lezer. 

Nu ik het boek gelezen heb zeg ik: het zijn nuttige toevoegingen. De namenlijst sowieso, handig, voor wie tijdens het lezen nog eens na wil kijken wie (bijv.) Zopyros ook weer was (Zopyros uit Thracië: huisleraar van Alkibiades). 

Op een gegeven moment is er het verhaal over een jongeman (Leandros) die de Hellespont overzwemt naar zijn geliefde Hero. De breedte van het water ter plaatse wordt omschreven als zesenhalve stadia, iets meer dan een halve dolchios (blz. 525). Dan is het bijgevoegde lijstje maten en gewichten nuttig, het blijkt iets meer dan 1200 m te zijn.

De door Pfeijffer gebruikte bronnen worden per hoofdstuk genoemd. Ik heb al die verwijzingen gelezen. Belangrijke bronnen (die ik uit interesse steeds meelas) zijn Thucydides, Historiae (online te vinden, per boek, hoofdstuk te bekijken, aan de rechterzijde een link naar drie Engelse vertalingen), Plutarchus, Alcibiades (online te vinden, per hoofdstuk, deel te bekijken, Engelstalig, aan de rechterzijde een link naar de Griekse tekst) en Homeros, Ilias & Odysseia, ik gebruikte de vertaling door Imme Dros, ook zij hanteert een kennelijk algemeen gehanteerde nummering van boeken en verzen, die ook door Pfeijffer wordt gebruikt. 

De ook nog gegeven bibliografie heb ik gelaten voor wat het is. Voor nu. :-)  

Her en der las ik dat het teveel zou zijn, te lang. Flauwekul, je leest het niet in een dag uit, of in een week. Maar waar staat dat dat moet? Ik heb het boek met plezier en aandacht gelezen. De Peloponnesische Oorlog werd op de MULO slechts heel summier behandeld, bij Algemene Geschiedenis. Meer dan Sparta tegen Athene had ik er niet van overgehouden. Alkibiades voerde mij mee naar die tijd. Niet alleen feitelijk, door de beschrijving van de omgeving, de handeling, maar ook zintuigelijk, door middel van indrukken, gevoelens en bijvoorbeeld geuren. Mooi. 

Natuurlijk is het (hoewel de geschiedenis zich nooit letterlijk herhaalt) ook (en misschien: vooral) een waarschuwing tegen hedendaags populisme. De democratie in Athene werd (mede onder druk van de publieke opinie, 'tijdelijk' terzijde geschoven met alle gevolgen van dien. 

(De schrijver signeert mijn exemplaar van Brieven uit Genua.) 

Gisteren was de schrijver in Alkmaar, en hij vertelde dat hij drie maanden aan het schrijven was toen de oorlog in Oekraïne begon. Athene verloor destijds de oorlog met Sparta, omdat ze de controle over de aanvoer van graan uit de Krim kwijt waren. 

Blijven opletten! roept de schrijver ons toe. Alkibiades is ook een leerzame geschiedenisles.

In ieder geval ben ik tijdens het lezen ook blijven opletten. In een van de hiervoor genoemde bronnen staat een verwijzing naar verkeerde versregels uit de Ilias. Waarschijnlijk een tikfout, het scheelt tien regels.