Kees van Kooten - 575 Haikoots

snoepen van haikoots
heel mooi, dit boek in mijn hand
woorden schieten te

Weer naar het theater

Gisteren, 1 juli, gingen de theaters weer open. We hadden kaartjes voor een voorstelling in Zeist, in het Figi-theater, Ashton Brothers. Kolder, acrobatiek, muziek. Ze deden een speciale show met elementen uit eerdere voorstellingen.

Theaterbezoek is heel anders geworden. Handen wassen, gezondheidsvraag, vaste route door het theater, op afroep de zaal in. In de zaal geldt natuurlijk ook het 1,5 m protocol. Hier was dat gerealiseerd door alleen stoelen aan te bieden op de even rijnummers, en dan naast de bezette stoelen (meestal twee) drie stoelen vrij te houden. Grofweg komt dat neer op een capaciteit van 1/5 van de maximale hoeveelheid. Dat is natuurlijk dieptreurig en financieel rampzalig.



Aan Ashton Brothers lag het niet, ze speelden vol overgave. Ik heb een vrolijke avond gehad. Maar zo'n zaal met vooral lege plekken, hier en daar mensen die lijken even te zijn binnengewandeld om te zien wie er speelden, het moet een bizarre speelervaring zijn geweest. Na afloop twee keer zo hard geklapt, niet voldoende, moet dus vijf keer zo hard zijn. Fijn om weer in het theater te zijn, maar om je heen kijkend: een ouderwetse theateravond is nog ver weg. Heel ver.

Voor het laatst

'Je moet altijd van alles een doorslag maken. Dat is een van de eerste dingen die ik je heb geleerd.'
'Ik heb hem dan ook,' zei Maarten tevreden, een dik pak tevoorschijn halend.
(J.J. Voskuil, Het Bureau 2 - Vuile handen)

In mijn administratie vind ik terug dat ik een sollicitatiebrief stuurde op 26 maart 1984, naar Koninklijke Hoogovens in IJmuiden. Dat is lang geleden.



Vandaag was ik voor het laatst op het terrein van Tata Steel. Mijn laatste werkdag (thuis) was al op 19 mei, ik kreeg toen een geweldige afscheidsverrassing van mijn collega's. Nu was ik er om mijn pc en head set in te leveren.

















Nog één keer op het terrein, langs de fabrieken, in het gebouw, door de gang, in de kamer. 

Naar huis.

Teruglopend naar het oude Bureau, nu door de Leidsestraat en de Heiligeweg, tussen de mensen die in hun middagpauze een ommetje maakten, stelde hij vast dat hij triest was, alsof hij er niet meer bij hoorde. Hij ging het Bureau binnen en liep door de koele, holle gang en de verlaten onttakelde lokalen naar zijn kamer. Hij sloot de deur, ging achter zijn bureau zitten, met zijn rug naar de kisten en dozen, en at voor de laatste maal zijn brood terwijl hij uitkeek op de tuin.
(J.J. Voskuil, Het Bureau 2 - Vuile handen)

̶K̶l̶a̶a̶r̶ An unexpected party

Vandaag was mijn laatste officiële werkdag, na meer dan 36 jaar bij Hoogovens, Corus en Tata Steel. Zoals zovelen werkte ik de laatste maanden thuis. Vorige week was ik een dag terug op mijn werkplek, om alles op te ruimen.



Vandaag had ik nog twee Teams-bijeenkomsten. Verder: een formulier digitaal getekend, de uren geboekt, een bericht aan de secretaresse dat ik vanaf nu vakantiedagen opneem, tot later dit jaar het echte pensioen ingaat. Een afscheidsmail aan collega's. Een out-of-office bericht ingesteld. De pc afgesloten.



Dat was het dan. Klaar.

DAT DACHT IK TENMINSTE ...

Om half drie begon een Teams-vergadering met leden van mijn kennisgroep, een 'virtueel kopje thee/koffie', om 'wat bij te kletsen en afscheid te nemen'. We babbelden wat, ik grapte dat ik het belangrijkste al gedaan had: de uren geboekt. En ineens kwam er een collega bij die ik een half uur eerder al apart aan de lijn had gehad, om gedag te zeggen. Ik meende al te horen dat hij in de auto zat. En nu stond hij, zo te zien, in mijn straat. IN MIJN STRAAT! En nog een collega! En nog een. Mijn voorziene babbelafscheidje werd KEIHARD GECRASHT. Ik liet de drie collega's binnen, en vanaf anderhalve meter kreeg ik de instructies. USB-stick in de pc, scherm delen met de vergadering, geluid AAN en op PLAY drukken. Alles aan mijn kant werd nog eens extra gefilmd en (vrees ik) ook live gestreamd naar wie weet waarnaartoe.

Een video van een half uur, met persoonlijke boodschappen van collega's, van vroeger en nu, met oude en nieuwe beelden. En om een of andere reden veel Beatlesmuziek. Ik vond het geweldig, maar ging emotioneel ook helemaal onderuit. Wat een verrassing. Wat een collega's. Ik heb even wat screenshots gemaakt van ze.



Dank jullie wel. Ik zou bijna spijt krijgen van mijn pensionering. Bijna.

Gehackt!

(Ik heb het hier niet over een vleesvervangend product van de Vegetarische Slager, maar over hacken: (van Dale) 'het inbreken in computersystemen, bv. om zwakke plekken daarvan aan te tonen'.)

Ze moeten van goeden huize komen om mij te hacken, dacht ik altijd. Ik installeer altijd meteen alle updates, scan regelmatig de pc op virussen en malware, gooi alle verdachte mail ongelezen weg, ik klik nergens op. Echt niet.

Zaterdag ontving ik twee appjes van een kennis.



En toen ging het mis. Als verklaring (niet: excuus) kan ik zeggen dat ik niet aandachtig genoeg was. Ik leverde net de wekelijkse boodschappen af bij mijn moeder, en privé spelen er nog een paar zaken die mij bovengemiddeld bezighouden.
Ik dacht nog wel: Hè? Die berichtjes staan in de verkeerde volgorde. Ik dacht niet: Dat is verdacht, en wat een onzin, een per Whatsapp verstuurde code heb je zelf toch ook nog? Dat dacht ik helaas allemaal niet.

Dus ik stuurde die code terug. Althans dat dacht ik. In werkelijkheid stuurde ik de verificatiecode voor mijn eigen Whatsapp naar een gehackt account. En daarmee was ook mijn account gehackt. Dat had ik niet meteen door.

De volgende dag merkte ik dat ik niet meer in mijn Whatsapp kon. Ik werd gebeld door mijn zoon die zich afvroeg waarom ik hém om 1280 euro te leen had gevraagd. Of ik niet gehackt was. Het kwartje viel. Ook de kennis van wie het bericht afkomstig leek meldde zich met de mededeling dat zijn account gehackt was geweest. Hij stuurde een link naar deze pagina in de Linda, inderdaad een blad dat ik niet altijd lees.

Ik waarschuwde meteen de gezinsleden per telefoon. Ik stapte uit de Whatsapp-groepen waar ik in zat. Ik waarschuwde de leden van de Whatsapp-groepen waar ik in zat, via sms. Ik begon ook overige contacten te waarschuwen, tot ik las dat kennelijk alleen contacten uit groepen achterhaald kunnen worden.

En toen wilde ik mijn Whatsapp terug. Ik werd geleid naar een pagina waar gesteld werd dat dit niet ging, omdat recent al een verificatiecode was gebruikt (namelijk de code die ik had 'teruggestuurd'). Ik moest 6 uur wachten (als de hackers een 2-traps verificatie hadden ingesteld, was dit 7 dagen (!) geweest.) 's avonds laat had ik weer controle over mijn eigen account. Ik heb meteen zelf die 2-traps verificatie ingesteld, zodat behalve een gegenereerde code ook een zelfbedachte pincode vereist is. Ik raad iedereen aan, dit ook te doen!

Gehackt worden, ik kan het iedereen afraden. Je voelt je machteloos. Wachten tot je er weer bij kunt. Wat voor berichten worden ondertussen in jouw naam naar wie allemaal rondgestuurd? Een inventarisatie achteraf leerde dat mijn kinderen en een paar neven en nichten benaderd waren om 'mij geld te lenen'. Dat ging in alle gevallen om bedragen tussen 1200 en 1500 euro. Gelukkig is niemand daar ingetrapt.

Dit was de dag

Thuiswerk, ik noteer het maar even, 'leuk voor later'.

Opgestaan, ontbeten, zeven uur journaal, op internet vaste rondje ochtend- en beatlenieuws gedraaid, acht uur, werklaptop open, gewerkt tot twaalf uur, lunch in de tuin, van half een tot kwart voor zes gewerkt, half uur wandelen in de buurt, samen gekookt en gegeten, acht uur journaal, achterstallige kranten bijgelezen, lesje gevolgd van de on-line cursus tuinvogels van de vogelbescherming, paar mailtjes beantwoord, vier, vijf verhalen uit isaak babel - alle verhalen gelezen, naar bed.

Dit was de dag.

Afscheid

We gaan ver terug, mijn beste vriend en ik. We kwamen gelijk aan in Delft. Het eerste jaar studeerden we beiden natuurkunde, in het tweede jaar zwaaide Kees om naar civiele techniek. We zaten bij dezelfde studentenvereniging. Uren op de sociëteit. Op maandagavond met andere vrienden bier in Locus Publicus. Mooie dagen in de Delftse Hout. Met een hele club Dallas kijken. Na de studie hielden we contact. We verhuisden, ik ging naar Beverwijk, hij naar Emmeloord. We kwamen op elkaars verjaardagen. Samen naar concerten. En meer. Een vriendschap met ijzeren tradities, zoals deze, afgelopen december nog, op zijn uitdrukkelijk verzoek.

Vanmiddag ging ik op bezoek. We spraken over deze en andere zaken. We lachten en we spraken weemoedig. Er waren tranen. Na twee uur namen we afscheid. We wisten: we zullen elkaar niet meer zien. Het gaat niet meer. Binnen misschien al een paar dagen zal mijn beste vriend sterven. We zwaaiden op een afstandje (k*t corona) naar elkaar. Dag Kees. En nog een keer, buiten. Dag Kees! En nog een keer, vanuit de wegrijdende auto. Dag, lieve Kees.



Naschrift: Een dag later is Kees overleden.