Theaterbezoek is heel anders geworden. Handen wassen, gezondheidsvraag, vaste route door het theater, op afroep de zaal in. In de zaal geldt natuurlijk ook het 1,5 m protocol. Hier was dat gerealiseerd door alleen stoelen aan te bieden op de even rijnummers, en dan naast de bezette stoelen (meestal twee) drie stoelen vrij te houden. Grofweg komt dat neer op een capaciteit van 1/5 van de maximale hoeveelheid. Dat is natuurlijk dieptreurig en financieel rampzalig.
Aan Ashton Brothers lag het niet, ze speelden vol overgave. Ik heb een vrolijke avond gehad. Maar zo'n zaal met vooral lege plekken, hier en daar mensen die lijken even te zijn binnengewandeld om te zien wie er speelden, het moet een bizarre speelervaring zijn geweest. Na afloop twee keer zo hard geklapt, niet voldoende, moet dus vijf keer zo hard zijn. Fijn om weer in het theater te zijn, maar om je heen kijkend: een ouderwetse theateravond is nog ver weg. Heel ver.
