Uit het familie-album

Ik heb enige tijd zitten scharrelen met een serie familiefoto's. Eén laat ik hier zien, ik vind hem wel grappig.



Mijn opa Zwaan wandelt, tevreden kijkend naar twee paddenstoelen die hij kennelijk geplukt heeft, door een bos- of duingebied. Misschien Meijendel bij Den Haag. Oma Zwaan volgt op een paar meter. Ik denk dat de foto rond 1960 is genomen.

Er viel mij nog iets op, op deze foto. De rechter broekspijp. Breed en plat uitwapperend. Wat is daar aan de hand? Er schoot mij een citaat van Harry Mulisch door het hoofd. In Het stenen bruidsbed zegt hij over de hoofdpersoon Norman Corinth, als die in de wind op de landingsbaan van Tempelhof staat: "zijn dunne broek (was) krankzinnig geworden rond zijn benen".

Eight Days A Week (1)

Mijn nicht T. app-te: Zin om naar de nieuwe Beatles-film te gaan? Ja leuk. En zo togen we maandag naar Haarlem, waar hij in de plaatselijke Pathé vertoond werd.

Het is een documentaire over The Beatles, ruwweg van 1963 tot 1966, Eight Days A Week, 'The Touring Years'. Een ongelofelijk en nooit herhaald verhaal. Ze beginnen eenvoudig, maar in 1963 en 1964 explodeert de populariteit in England, Europa en de wereld. Ze brengen 2 lp's per jaar uit, en 3 of 4 singles, maken films, doen tournees door Engeland, Europa, de Verenigde Staten, Japan en Australië. Op 15 augustus 1965 spelen ze in Shea Stadium, New York, voor 55.600 mensen, toen een record. The Beatles hadden die tournee geen 2 maar maar liefst 3 roadies voor de spullen. In Shea ging het geluid via de Tannoy-speakertjes van de omroepinstallatie. Door het gegil konden de fans de muziek nauwelijks horen, en The Beatles zelf al helemaal niet. In 1966 treedt de rot in. Opgesloten in hotelkamers, vervoerd in pantserwagens, een incident in Manilla waardoor ze het land uit moesten vluchten en een ongelukkige opmerking van John over Jezus. Het zorgt er voor dat de sfeer tijdens de laatste Amerikaanse tournee om te snijden is. Op 29 augustus is het einde. Het laatste concert, in Candlestick Park, San Francisco. Een nieuwe fase treedt in. Op 24 november gaan The Beatles de studio in om een nieuwe lp op te nemen. Het eerste nummer is Strawberry Fields Forever. Ze treden hierna nog één keer op, op 30 januari 1969 in de middag, en spelen nummers die ze de maand ervoor hebben opgenomen. Het verkeer beneden in de stad komt tot stilstand, maar niemand op straat kan ze zien.

Dit verhaal wordt verteld, met foto's, films, interviews en muziek. Veel wist ik al wel, maar het was leuk om het groot en in goede kwaliteit te zien en te horen. We kenden alle nummers. Nu live.

De film komt volgende maand of zo uit op dvd. Maar de bioscoopgangers hadden een voordeel: de film werd gevolgd door een nieuwe versie van de concertfilm The Beatles at Shea Stadium uit 1966. Dat was niet voor iedereen duidelijk, zodat een aantal mensen de zaal al hadden verlaten tijdens de aftiteling. Die hebben wat gemist, The Beatles live op bioscoopformaat. Pech. Ik heb die film volgens mij jaren geleden eens op tv gezien, en eind jaren 70 op een video-band. Nu circuleren er bootlegs en er is YouTube. Deze nieuwe versie was mooi, gerestaureerd beeld en schoongemaakt geluid. Ik heb een erg leuke avond gehad. Na afloop nog een biertje in de Jopenkerk. A splendid time was guaranteed for all.

PS: Er wordt wel beweerd dat The Beatles live niet goed waren. Ha! Deze documentaires laten anders zien en horen. Luister bijvoorbeeld naar I Saw Her Standing There in het eerste optreden in de VS, in Washington 1964 of naar Dizzy Miss Lizzy in het Shea Stadium optreden. Er davert een proto-punk-rock 'n' roll trein over je heen. A great little band, zoals McCartney zegt.

Tonio, de film

Ik ben niet zo'n bioscoopganger, maar deze film MOEST ik zien. A.F.Th. van der Heijden is een generatiegenoot, die van tijd tot tijd bij wijze van spreken bij mij langskomt om een verhaal te vertellen. Dit is zijn meest persoonlijke verhaal. Het boek las ik kort na verschijnen, in 2011. Mijn zoon was toen even oud als Tonio, toen hij verongelukte. 21. Je moet er niet aan denken....

Een boek van meer dan 600 bladzijden verfilmen, dat betekent schrappen. Maar wát is het een goede film. Ik had het boek gelezen, ik had de trailer gezien. Ik zette me schrap voor grote emoties. Zeker, de ziekenhuisscènes waar Adri en Mirjam hun zoon zien liggen en waar hij sterft zijn aangrijpend. De toespraak van Adri aan het graf. Wat spelen Pierre Bokma en Rifka Lodeizen hier fenomenaal goed. De waas waarin ze verkeren. Het oppikken van signalen van elkaar en uit de omgeving. Hoe ze elk op hun eigen manier omgaan met het verschrikkelijke, en met elkaar. Het zit in het spel van beiden, maar ook in het beeld, het licht, en ook in het geluid. Net als in het boek: de wanhopige pogingen om de laatste uren van Tonio (ook goed gespeeld, Chris Peters IS Tonio zegt Mirjam Rotenstreich) te reconstrueren. Met wie ging hij na het feest naar huis? Wie is Jenny? Hoe is hij precies gefietst? Kan de tijd nog voor de gek gehouden worden? Langzamer fietsen! Langzamer!

De film is op elk gebied top. Voor wie wil: de trailer.

Swan Lake

Gisteren Swan Lake van Jakop Ahlbom & ICK in het plaatselijk theater. Als het even kan, ga ik altijd naar de voorstellingen van Ahlbom.
Tijdens Kunst tot de Nacht had ik al een voorproefje gezien, van een kwartier. Daaruit hier anderhalve minuut of zo, geüpload door het theater.



Eigenlijk zijn Ahlboms voorstellingen voor mij altijd hoogtepunten van het seizoen. Toneel, dans, mime, muziek, surrealisme. Think David Lynch. Dit keer een project met ICK. Het Zwanenmeer van Tsjaikovski, maar dan anders. Heel anders. Een andere verhaallijn, een andere choreografie, en muziek (zoals vaker) van Alamo Race Track. Wat moet ik zeggen? Het was weer anderhalf uur kijken, luisteren, genieten, verbazen. Prachtige dans en mime, met vervreemdende effecten. Bij Ahlbom kun je altijd onverwachte dingen verwachten :-). En, loopt het hier nou wel of niet goed af? vraagt U. Ga vooral zelf kijken. GA NU EENS NIET NAAR EEN STAND-UP COMEDIAN OF NAAR EEN MUSICAL. Verwen uzelf. Topavond is het woord.

De officiële trailer:



Over de muziek: Alamo Race Track speelt elke avond live mee. Steengoed. Tsjaikovski op zijn Alamo's, met van alles er doorheen en erbij. Onder andere Gimme, Gimme, Gimme van de Abba's. Ik kocht na afloop de (ook live opgenomen) cd met de muziek. Geweldig, ook. Manmanman.

Uit de familie-app

zo
H. 12.51: Nog even eten en dan naar het vliegveld.
F. 12.53: Eet smakelijk en goede vlucht.
ma
H. 04.06: Groeten uit Abu Dhabi.
H. 06.21: En daar gaan we weer.
F. 06.30: Tot straks!
F. 08.27: Verwachte landingstijd 14.27.
F. 12.27: Nog steeds 14.27. Aankomst 3. Dat zal een uitgang zijn.
E. 13.00: Wij zijn op weg naar Schiphol. Gaan daar lunchen en een ballon kopen.
F. 13.01: Leuk!
F. 14.09: Aankomst 14.25.
F. 14.17: Ik sta bij Arrivals 3.
E. 14.25: Wij komen eraan!
F. 14.27: Ze zijn geland.
H. 14.50: Wij wachten op bagage.
F. 14.52: Tralala!

50 boeken - vraag 40: Naar welk boek kijk jij uit?

Het boekenseizoen is losgebarsten. Er is al van alles uitgekomen en er komt nog meer. Hendrik-Jan de Wit stelde de vraag en gaf eigenlijk meteen ook mijn antwoord. Deel 6 van De tandeloze tijd, Kwaadschiks, gepland voor november. Erbij gezegd moet worden dat dat vorig jaar ook al zo was. Ik heb goede hoop dat het nu wel gaat gebeuren. Verder met Albert Egberts, ik las ergens dat dit deel weer een prominente plaats heeft voor mr. Ernst Quispel. De liefhebber weet waarover ik het heb.



Er is nog meer waar ik naar uitkijk. In maart las ik Een gietijzeren tijd van Paustovski. Ik vond het geweldig. In juni is van Paustovski Goudzand uitgekomen. Werkelijk door alles en iedereen bejubeld. Ik schreef dat ik het in juni meteen zou kopen. Door weet ik veel waardoor is dat er niet van gekomen. Nog steeds niet. Ik verheug mij erg op dit boek. Nog steeds.



#50boeken (eigenlijk: #50books) wordt dit jaar gedaan door Hendrik-Jan de Wit. Iedere zondag stelt hij een vraag met betrekking tot boeken. De blogs die we daarover schrijven verzamelt hij op zijn weblog, waar dus een overzicht te vinden is van alle reacties op deze vragen.

Tinguely

Gisteren ben ik met een studievriend naar het Stedelijk Museum Amsterdam geweest. Daar is nu de tentoonstelling Machine Spektakel, een overzicht van het werk van Jean Tinguely. Ik was overigens sinds de verbouwing van het Stedelijk (de badkuip!) daar nog niet terug geweest.

Jean Tinguely kende ik wel, van foto's en filmpjes. Ik zag werk van hem bij het Centre Georges Pompidou, en volgens mij ook een keer eind jaren 80 in Antwerpen.
Maar hier stond heel veel bij elkaar. Niet alleen de contrapties waarmee hij het bekendst is geworden, ook ontwerpen, tekeningen, brieven, films waren te bekijken. Veel dingen konden (natuurlijk) bewegen. Niet continu, daarvoor zijn ze te kwetsbaar geworden, maar eens in de zoveel minuten werden ze aangezet. In de audiotour achtergrond, over ontstaan en plaats in het oeuvre.

Er was veel te zien en te genieten, mooi vond ik bijvoorbeeld de brieven die Tinguely aan museumdirecteur Edy de Wilde schreef.



Het sluitstuk was het spectaculaire Mengele Totentanz uit het Tinguely Museum in Bazel, niet eerder op reis geweest.



Daarna de rest van de collectie op ons gemak bekeken. Maar die badkuip, daar ben ik nog steeds niet geweest, die ruimte was wegens opbouw van een andere tentoonstelling afgesloten.