Dokie

Dit leek mij om verschillende redenen wel een boek voor mij. Heerma van Voss schrijft over zijn paar jaar oudere zusje Dokie, dat in 1945 bij een verkeersongeluk om het leven is gekomen. Maar het boek is me toch een beetje tegengevallen. Ik had er meer van verwacht. HvV schrijft vooral over zijn eigen jeugd, zijn ouders, grootouders, ooms en tantes, kennissen, reproduceert eerder geschreven teksten uit o.a. Propia Cures en beschrijft foto's waar Dokie wel, of juist niet, opstaat. (Ik zou zeggen: laat dan zo'n foto zien.) Dokie blijft toch een beetje de afwezige in de stukken. Misschien kan dat ook niet anders, maar hierdoor is het boek wat mij betreft te klinisch, analytisch, bijna gevoelloos. Dat HvV wel gevoel voor zijn zusje heeft blijkt (gelukkig) op het laatste moment, in het afsluitende stukje. Dat had best wat meer gemogen in dit boek.

De ov-chipkaart, het is even wennen (3)

Ben ik weer. Volgens de NS-site zou ik met een voordeelurenabonnement pats boem zo kunnen gaan reizen. Natuurlijk is dat niet waar. Er moet eerst (nota bene: op een kaart van de NS!) aangegeven worden dat er per NS gereisd gaat worden. Natuurlijk. Maar: dat had de NS-meneer uit het vorige blogbericht er voor mij op gezet. Dacht ik. Ik maakte gisteren (omdat dat eigenlijk niet eens slecht uitkwam) een reisje van Alkmaar naar Alkmaar-Noord. Natuurlijk werd het volle tarief afgerekend, en niet de prijs met 40% korting. Aan het eind van de avond dacht ik: ik kan wel alvast automatisch opladen er op laten zetten. Naar de ov-chipkaartsite, profiel aangemaakt, kaart ingevoerd, automatisch opladen aangevraagd.
Vandaag wilde ik met de trein naar Den Haag. Ik dacht: ik haal bij de automaat meteen die bestelling op, dan staat het op de kaart. Natuurlijk was de bestelling niet beschikbaar. Dus toch maar weer een gewoon papieren kaartje met korting gekocht (zie afbeelding) en gepast betaald, geen gedoe met voorschotten en zo. In de trein bij de controle aan de controleur gevraagd om eens naar de kaart te kijken en mij advies te geven hoe verder. Er volgde een verhaal over saldo, bestellen, NS en nog wat zaken, en de bottom-line was: bij het NS-station maar vragen. In Den Haag verwees de mevrouw achter de info-balie mij door naar het loket. "Ja, het gaat niet altijd even makkelijk" was het commentaar. De kaart werd ingelezen, er werd wat ingetikt. "U kunt reizen meneer". Ik dacht: dat doe ik wel een andere keer, want ik heb nu een fijn papieren kaartje (zie afbeelding). Op weg naar de trein nog even gecheckt wat er nu op mijn kaart stond. Inderdaad: reizen met de NS tot 2029, daarnaast reizen met de NS tot 2032 (dit lijkt mij te veel van het goede, 2 x, maar goed), 40 % korting in de daluren en automatisch opladen bij minder dan 5 euro tegoed of saldotekort.
Maar nu, thuis, check ik weer op de ov-chipkaartsite en zie dat dit allemaal NIET weergegeven wordt. Ook het saldo kan ik niet zien. Volgens de site kan dit gebeuren "als er iets mis is" (ik verzin dit niet) en is het makkelijk op te lossen door naar een infobalie bij een oplaadpunt te gaan.

Het wordt mij vreemd te moede. Is Frans Bauer soms bezig? Dit weekeind dus weer langs een NS-balie. Maar eerst een paar dagen aansterken.

Valse papieren

Ik stond in de boekhandel en overwoog dat het beter zou zijn als ik nu eens GEEN boek zou kopen, want er ligt genoeg op de stapel "nog te lezen". Ik kocht de krant waarvoor ik gekomen was. De boekhandelaar zei: "Maar ik heb nog wat voor je." Hij liep naar een kast en pakte er Valse papieren uit. "Dit moet je lezen, dit is echt goed. Het is geweldig, elke zin doet ertoe."

Ik heb het gelezen en de boekhandelaar had gelijk. Korte stukken, handelend over schrijvers, Joseph Brodsky, Venetië, begraafplaatsen, Mexico, saudade, rafelranden in de stad. Maar zoals altijd bij een goed boek gaat het daar ook weer niet over. Het gaat over de schrijfster, en het gaat over mij. Ik wil nu Brodsky weer eens lezen, en naar Venetië en Mexico.

Met een voorwoord van Cees Nooteboom, die het boek in een boekhandel in Bogotá tegenkwam.

Komend voorjaar verschijnt de eerste roman van Luiselli. Die ga ik kopen, geheid.

De ov-chipkaart, het is even wennen (2)

Lezers van dit blog herinneren het zich misschien nog, en mensen die mij persoonlijk kennen weten het: ik ben geen fan van de ov-chipkaart. De ov-chipkaart is het antwoord op een niet-gestelde vraag. Hij is duur, ongemakkelijk in het gebruik, foutengevoelig, het financiële risico als er iets misgaat wordt geheel bij de reiziger gelegd, de busmaatschappij en vooral de NS doen een flinke greep vooraf in de portemonnee als je een kaartje wilt kopen (30 euro voor retour Alkmaar - Den Haag met korting, het kaartje kost 15 euro 20), je wordt bij elke reis gedwongen persoonlijke en plaats-gegevens af te staan als je een abonnement wilt, deze worden jarenlang bewaard, en ondanks driftig programmeren kan het kreng nog steeds niet wat een papieren kaartje en de strippenkaart konden.
Tot nu toe (de ontwikkeling is gaande sinds 1993, volgend jaar dus 20 jaar!) heeft deze grap ruim 1 miljard gekost. De NS alleen ontving al 1,3 miljard, die overal aan is uitgegeven, alleen kan de NS hiervan maar 279 miljoen verantwoorden.
Het zal duidelijk zijn dat ik zeer huiverig ben om ook hiermee te gaan reizen, tot nu toe koop ik gewoon een papieren kaartje, betaal gepast en gooi het kaartje na afloop weg.

Maar ja, de NS stopt in januari met de verkoop van papieren kortingskaarten, dus ik dacht vandaag: dan toch maar die NS ov-chip-kortingskaart activeren. En U begrijpt het al: dat lukte natuurlijk niet. Niet alleen mij niet, maar ook een behulpzame NS-info-meneer. Er staat geen 'product' op de kaart, en er kan ook niets opgezet worden. Opgewekt deelde de ns-info-meneer mij verder mee dat momenteel op 1 na alle kaartlezers op het station ter stede defect zijn. Ik kreeg nog een fijne folder mee met alle abonnementsvormen, en mij werd aangeraden op de ns-site te kijken hoe nu verder. Maar daar staan alleen van die gefeliciteerd-met-uw-ov-chipkaart-verhalen.

Ik denk dat ik maar zonder korting ga reizen. Papieren kaartjes zonder korting zijn er voorlopig nog en doen het altijd.

Café Lehmitz

Ik ben niets.
Ik zal nooit iets zijn.
Ik kan ook niets willen zijn.
Afgezien daarvan koester ik alle dromen van de wereld.
(Pessoa)

Wodka gut für Tralala
Liebe gut für Hopsasa
(Udo Jürgens)

Café Lehmitz is een legendarisch toneelstuk. Hiermee vestigde het toneelgezelschap Carver in 1991 zijn naam, en hiermee neemt datzelfde toneelgezelschap (in vrijwel dezelfde bezetting) waarschijnlijk afscheid. Ondanks een positief advies geen subsidie meer, vanwege de bezuinigingen. Kunst die niet meteen iets oplevert in geldelijke zin, dat moeten we niet willen met z'n allen, of zoiets.

Ik kon het gelukkig nog net zien, in de laatste van de voorstellingen in het land. Komende maand staat het gezelschap nog in theater Bellevue in Amsterdam.
De voorstelling die ik zag was vrijwel (minder dan 10 niet-verkochte plaatsen) uitverkocht.

Zoals altijd bij Carver gaat het in het stuk om de levens van kleine ploeteraars, die niet of nauwelijks grip op hun leven hebben. Het stuk is geïnspireerd op een fotoboek uit de jaren '60, van bezoekers van het echte Café Lehmitz, een volks café op de Reeperbahn in Hamburg.
In een aantal vrij los van elkaar staande scènes worden 4 cafébezoekers aan de zelfkant van de samenlkeving geportretteerd. Allemaal hun eigen problemen hebbend zoeken ze naar de greep op hun bestaan, en zetten ze zich af tegen, of vinden juist troost bij elkaar. Humoristisch, weemoedig, ernstig.

Mooie voorstelling, staande ovatie. Dat gebeurt vaak, maar dit was een echte.

Ravi Shankar RIP

Vandaag werd het overlijden van Ravi Shankar bekend gemaakt.

Ik ben geen kenner, maar beveel 2 platen aan voor wie Ravi Shankar's muziek wil (her)ontdekken.

1. Ravi Shankar & Ali Akbar Khan In Concert 1972. Hier en daar nog wel te koop op een 2CD uit de jaren '90.





2. Chants of India, met minder sitar, maar erg mooi, vind ik. Niet meer los verkrijgbaar.



Ik heb een keer een concert van Ravi Shankar bijgewoond, ergens in de jaren '80. Een andere wereld. Mooi was dat.

Het bekendst voor westerlingen is zijn bijdrage (weer met Ali Akbar Khan) aan The Concert for Bangla Desh, New York 1971, in Madison Square Garden. Een benefiet voor slachtoffers van de toen in Bangla Desh woedende burgeroorlog. Nog volop verkrijgbaar, op 2CD, DVD en iTunes.

Vrolijk moment: het concert begon met een set met Indiase muziek. Dat was misschien niet helemaal waar het merendeel van het publiek voor kwam, maar er werd welwillend geluisterd naar de exotische klanken. Na (voor het ongeoefende oor) het eerste nummer werd er in ieder geval enthousiast geapplaudisseerd. Ravi Shankar antwoordde met humor: Thank you, if you appreciate the tuning so much, I hope you will enjoy the playing more. Thank you.

Intocht Sinterklaas in Den Haag, 1955

Hier een kort filmpje met de intocht van Sinterklaas in Den Haag, 1955. Een of twee keer zijn twee peutertjes in beeld, op de schouders van hun vaders. Die met dat witte mutsje, dat ben ik.

Na speuren via Google Streetview ben ik erachter waar het was. Op de Hattemlaan, ongeveer hier.