Ik las Lichtend water, van Konstantin Paustovski. Een bundeling van drie romans, vertaald
door Wim Hartog: De romantici, De baai van Kara-Bogaz en De Zwarte Zee. De eerste twee las ik al een keer eerder, in eerdere vertalingen, ook door Wim Hartog. Het zijn naar mijn smaak overigens meer bundels (raam)vertellingen, naar mijn idee. In de roman De baai van Kara-Bogaz valt mij een dingetje op.
In die eerdere uitgave van dezelfde roman zat het
ook, toen viel het mij ook al op.
Op gegeven moment (blz. 297) is er sprake van nylonkousen. Dat is opmerkelijk, de roman speelt in 1920 en het betreffende fragment dan 'drie jaar eerder', dus 1917.
In Delpher komt het woord nylon, behoudens leesfouten en andere betekenissen, voor sinds 1938. Ik ken de oorspronkelijke tekst niet, ik lees ook geen Russisch, wellicht staat daar gewoon het Russische woord voor kousen, of zijden kousen.
Het is een detail, één woord maar, en totaal onbelangrijk voor het verhaal. Toch blijft dat dan hangen bij mij. Maar: Paustovski is een geweldige schrijver en dankzij Wim Hartog, een vriendelijke man die ik ooit een keer kort sprak, kunnen we dat allemaal lezen. Ik moet me die nylonkousen gewoon niet zo aantrekken.Verzoek aan Van Oorschot en Wim Hartog: graag ook een heruitgave van De gouden roos.
