Eigenlijk bij toeval (want er was iets misgegaan bij de kaartjes) zag ik gisteren deze voorstelling. GE-WEL-DIG! Scherp, geestig en een spiegel die laat zien hoe Nederland met kunst omgaat. Mugmetdegoudentand, ik zag ze al vaker, o.a. deze voorstelling. Deze avond bestond de voorstelling uit 3 taferelen, over Wim (Pijbes) die graag met de Koningin en met Obama op de foto wil, Mariss Jansons die zich moet laten aanleunen dat Armin (van Buuren) door een bestuurder aan het Koninklijk Concertgebouw Orkest wordt gekoppeld, en Mark (Rutte) die Lingo kijkt (LAKEI!), maar zich dan ten slotte ontpopt als kunstliefhebber en ons laat zien wat de schoonheid is van Het puttertje van Carel Fabritius. De voorstelling is een spiegel: wat gebeurt er als we ons laten regeren en besturen door mensen die zich er op laten voorstaan nooit een boek te lezen. Of alleen management- of non-fictieboeken, met lijsten en feiten. Als we kunst afmeten aan nut, en niet meer aan waarde. Als cultuur versmalt tot voetbal, stand-up komieken en musicals. Theater met een boodschap, helemaal van nu en heel goed gespeeld. Heel goed. Nog tot eind mei in de theaters. Kijken!
