Een goed boek, maar niet zijn beste. Voor mij blijven dat toch Joe Speedboot en Ga niet naar zee.
In Dit zijn de namen ligt het er naar mijn smaak allemaal net even wat te dik bovenop. Twee verhalen, die afwisselend verteld worden en aan het eind bij elkaar komen. Het gemeenschappelijke is: zoeken naar (de oorsprong van) geloof, religiositeit, het (willen) behoren tot een groep. De Bijbelse associaties (alleen de titel al) worden al te breed uitgemeten. En dus gaat het over een tocht door de steppe, op weg naar een betere toekomst, en over een innerlijke zoektocht, over geloof, oosterse wijsheden en het geven van betekenis aan voorwerpen en gebeurtenissen. Dat zijn interessante onderwerpen, maar hier wordt het naar mijn smaak te nadrukkelijk gesuggereerd en daarna nog eens verteld. Het verhaal van commissaris van politie Pontus Beg is wel boeiend, maar de tocht van de vluchtelingen is mij te schematisch verteld, blijft voor mij daardoor te symbolisch zonder dat ik een band krijg met de (naamloze) personages. Het einde van het boek is voor mij helaas wel een gevalletje 'olifant met een grote snuit'.
