Welk dierenboek is je het meest bijgebleven?
Dierenboeken, daar heb ik het niet zo mee. Aan een dier menselijke eigenschappen toekennen, in een boek voor volwassenen, dat vind ik maar flauw. Van den vos Reynaerde, Watership Down, Erik of het klein insectenboek en Animal farm, ik las ze lang geleden, en voel bij de eerste twee totaal geen aandrang om ze ooit te herlezen, bij de laatste twee 'misschien, ooit'.
Maar gek genoeg geldt dit bezwaar niet bij kinderboeken. Daar heb ik er heel wat van gelezen en voorgelezen. Als ik dan moet kiezen, dan kies ik de Kikker-boeken van Max Velthuijs. Mooie verhaaltjes en prachtige tekeningen. Gelezen en herlezen, vele keren, en niet alleen als er een kind op schoot zat.
Het boek dat mij van deze het meeste is bijgebleven is Kikker in de kou. Een fijn verhaal over hoe Kikker, die niet goed tegen de kou kan, gered en geholpen wordt door zijn vrienden Eend, Varkentje en Haas.
Het (vind ik) mooiste moment is zo'n beetje tegen het eind van de winter. Kikker is weer wat opgeknapt.
Varkentje heeft een warme trui voor Kikker gebreid.
Eindelijk kwam de dag dat Kikker weer sterk genoeg was om naar buiten te gaan.
Zonder hazevacht, zonder speklaagje en zonder veren, maar met zijn nieuwe trui deed hij de eerste stappen in de sneeuw.
'En?' vroeg Haas nieuwsgierig.
'Fijn,' zei Kikker dapper. Maar koud was het wel.
Die laatste regel, in combinatie met de tekening van een wat vertwijfelde Kikker, ik vind het ontroerend.
Mijn kinderen zijn nu te oud om dit boek te lezen, denken ze. Ik niet. Ik kijk het af en toe gewoon weer even in.
#50books is een initiatief van Peter Pellenaars. Iedere zondagochtend, voorlopig 50 weken lang stelt hij een vraag met betrekking tot boeken. De blogs die we daarover schrijven verzamelt hij op zijn weblog, daar is dan een overzicht te vinden van de reacties op deze en eerdere vragen.
