In de hal van het Stadsarchief van Amsterdam is een tentoonstelling ingericht waarin men de verhalen en foto's kan zien van Joodse, Roma en Sinti kinderen die in de Tweede Wereldoorlog door de Duitsers zijn vermoord.
De foto's worden getoond op lange displays, over de volle breedte van het archief, geordend per transport.
Daardoor kijken we naar de (kinder)gezichten die horen bij de 102 treinen die vanuit Westerbork, Vught en Amsterdam zijn vertrokken naar de "onder politietoezichtstaande werkverruiming in Duitschland".
Het zijn ruim 3000 foto's, sinds de tentoonstelling zijn er nog eens honderden bijgekomen. Dat is veel, heel veel, maar bedenk dat in totaal 17964 kinderen zijn vermoord. Van de meesten is geen afbeelding bekend.
Ook van de Marcel Philip Raphalowiz is geen foto bekend.
Ik heb de verhalen gelezen en de foto's bekeken. Onbeschrijflijk.
Toen ik klaar was, liep ik naar buiten, frisse lucht en zon. Ik wandelde naar het Centraal Station, via een omweggetje door de 'gruwelijke Rapenburgerstraat'. Een lange, rustige straat met een terrasje, wandelaars en fietsers. Rechts staat nog steeds het seminariegebouw waar o.a. Jaap Meijer zijn opleiding kreeg.
De linkerzijde is afgebroken en opnieuw bebouwd.
Het huis van Sientje Abram bestaat niet meer.
