De biografie van Vincent van Gogh. Wat een leven. Wat een manipulerende egomane figuur eigenlijk. Wat een onbegrepen, verdrietige figuur. Wat een boek. Meer dan 1000 pagina's tekst. Van begin tot eind boeiend, goed geschreven. Bij verschijnen was dit boek enigszins in het nieuws, omdat de schrijvers aannemelijk proberen te maken dat Van Gogh zichzelf niet van het leven probeerde te beroven in een hooggelegen korenveld (zoals de laatste 50 jaar het door vrijwel iedereen herhaalde verhaal gaat), maar dat het fatale schot waarschijnlijk door een 16-jarige jongen werd gelost, op een heel andere plaats. (Deze visie wordt nog niet meteen omarmd door deskundigen van het Van Gogh Museum, onder meer omdat er nog vragen onbeantwoord blijven. Als leek zeg ik dat deze vragen ook door de zelfmoordtheorie niet beantwoord worden, dat de nieuwe theorie een aantal onduidelijkheden en ongerijmdheden oplost, en dat de schrijvers hun punt 'sterk brengen'.) Terug naar het boek. Het boek put uit herinneringen van tijdgenoten, maar vooral ook uit de brieven van Van Gogh, en handelt vanzelfsprekend veel over de tekeningen en schilderijen. Daarom las ik dit boek naast de computer, om het uitgebreide notenapparaat (buiten het boek gehouden: 5000 getypte pagina's), de geciteerde brieven (ik koos voor de Nederlandse vertaling van de biografie omdat de vertaler deze brieven niet terugvertaalde, maar 'gewoon' de oorspronkelijke brieven kon citeren) en de besproken tekeningen en schilderijen te raadplegen en bekijken. Dit is het eerste boek waarvan ik denk: dit zou een eBoek moeten zijn. Minder zwaar, en naar al die externe bronnen kan dan in de tekst gelinkt worden. Maar ja, dan had ik het weer niet gekocht, want ik heb geen eReader.
En nu moet ik binnenkort toch echt weer eens naar het Van Gogh Museum, daar ben ik al te lang niet meer geweest. Opschieten, want ook dit Amsterdamse museum gaat dicht, op 1 september.
