Gisteren een kort treinritje, van Leiden naar Den Haag HS. Omdat ik eigenlijk weer vergeten was hoe het is, ging ik in de stiltecoupé zitten. Ha, ha, wat een illusie. Ik heb even geteld: er werden 3 gewone gesprekken gevoerd, daarnaast 2 (korte) telefoongesprekken, 1 jongen zat te gamen met geluid hoorbaar aan en er was een huilende peuter. Een conducteur zie je op zo'n moment natuurlijk niet, die zoekt een rustig plekje op om met collega's te klaverjassen. Gelukkig kon ik er na een kwartiertje in Den Haag weer uit.
Ik heb overigens al eerder gemerkt dat die stiltecoupés ab-so-luut niet werken. Een tijdje geleden reed ik dagelijks tussen Alkmaar en Delft. 's middags stapten bij Den Haag Laan van NOI elke dag weer veel mensen in, die in de stiltecoupé hun werkdag uitgebreid gingen nabespreken. Aanspreken helpt niet, heb ik ervaren. Je wordt aangekeken of je van Mars komt. In het gunstigste geval wordt er een verontschuldiging gepreveld en nog eens tergend luid gezegd dat 'we maar even ophouden met praten, want hij daar heeft er last van'. Op zo'n moment ben ik geestelijk leeggezogen en vol met een diepe haat. Ik vermijd dat meestal door in de (vaak rustiger) gewone coupés te gaan zitten.
