Dit jaar valt de 100e geboortedag van Dolf Brouwers, las ik eerder deze week ergens op Twitter. Mooie vent, om wie ik altijd moest lachen. Sjef van Oekel. In Den Haag, waar hij woonde, zag je hem wel wandelen en fietsen door de binnenstad. Hij had altijd bekijks, en deed dan vaak tot groot plezier van iedereen zijn Sjef van Oekel act. Pardon, reeds! Ik word niet goed! Hij woonde pal in het centrum, op een gewone etagewoning aan het Slijkeinde en was toevallig de buurman van een middelbareschoolvriend (Wim van T.) van mij, met wie ik in de jaren 70 vaak mee naar huis ging om te schaken en muziek te luisteren. Op een dag konden we niet naar binnen. Of Wim de sleutel vergeten was, of dat we ons buitengesloten hadden, dat weet ik niet meer. Maar we kregen het idee om via het balkon van de buren over te klimmen. De buurman op het volgende portiek (maar met aangrenzend balkon) was Dolf Brouwers. We belden aan en werden vriendelijk binnengelaten. Op het balkon keken we elkaar aan en we besloten dat ik via het balkonmuurtje om de scheidingsmuur heen op het balkon van het huis van Wim zou stappen, en dan de voordeur van binnenuit open zou doen. Ik klom op het muurtje, en boog me om de scheidingsmuur. Ik hield me wat krampachtig vast en bewoog mijn voet naar de andere kant. Toen ging het bijna fout, en bijna was ik lachend doodgevallen. Net toen ik boven de waslijnen balancerend aan de andere kant vaste grond onder de voet trachtte te vinden, klonk opeens de bekende, hoge, overslaande stem van Sjef van Oekel: "Past u wel op dat u niet naar beneden dondert, als het ware? Reeds!?"
