Dit is mijn middelbare school, het Maerlant-Lyceum in Den Haag. Ik schreef er al eerder over.
Gisteren was er, zoals elk jaar, een reünie. Ik was al een jaar of 10, 15 niet geweest en besloot weereis te gaan.
Het weerzien met oude bekenden, met de meesten had ik sinds het eindexamen geen contact meer gehad.
Hedatisleuklangnietgezienhoeishetmetjouwatdoejezoalmetmijgaathetgoedgetrouwddriekinderendeoudstestudeertenjijdantweedevrouwgohhetiswatweetjenogdiescheikundeleraarkomhoeheettedieookweerikzouerniksmeervanwetendathelescheikundeendandetripjesleukeninromelachenwasdatheleukhoorvoormijneersteschoolonderzoekwiskundehadikeeneendusikwistikbenklaarvoorditjaarniksmeergedaansteenbergenwasrectorneevanbovenwehoudencontactzitjijookopfacebookwemailentotvolgendjaarovereenjaarofwatdoenwehetgewoonnogeenkeer!
Helaas waren er ook veel mensen NIET. Ik miste Peert, Kiekertak, Bolmikolke, Klotterbooke en zeker ook Taas Daamde, Whimpysinger, De Moraatz, Van der Karbargenbok, Surdie Finnis en Schattenkeinder.
Volgens mij een gevolg van de relatief hoge frequentie van deze reünies (elk jaar), dat zou een keer in de 10 jaar moeten, maar dan ook echt groots.
Leuk was het vooral ook om nog eens even even door die gangen te dwalen.
(Een paar foto's heb ik gepikt van oud-klasgenoot Maurice, die gelukkig wél van de partij was.)
Hier stond ooit een grote tafel, waar Wim van T. en ik in de pauzes een never-ending-schaakmatch hielden, blind, zonder bord. Nu kan ik dat niet meer. Weg, allemaal weg.
Deze dame zat vroeger prominent in het midden, nu een beetje verscholen in de hoek.
De entree, door de onvolprezen rector Drs. A. van Boven via het omroepsysteem aangeduid als 'de hall'.
De granieten trap, gemaakt voor de eeuwigheid.
Dat was misschien nog het aardigst, even door het gebouw lopen en in gedachten die bezigheden weer zien en de schoolgeluiden weer horen. Even.
