De correspondentie tussen Hermans en Bordewijk. Die viel mij dus tegen. Ondanks 'een onmiskenbare verwantschap' en wederzijds respect voor elkaars werk komen de heren in de twintig jaar die deze correspondentie beslaat niet verder dan "Zeer geachte heer" in de aanhef. De brieven zijn altijd betrekkelijk formeel gebleven, bevatten beleefde commentaren op elkaars werk, en uitnodigingen om elkaar weer eens te ontmoeten. Halverwege de jaren '50 probeert Hermans het wel, door meer inhoudelijk op het werk van Bordewijk in te gaan, maar deze houdt hem nadrukkelijk op afstand. Daardoor blijft deze correspondentie tamelijk bloedeloos. Jammer.
