Zo, de jaarlijkse Oranjeweek zit er weer op, Goddank. Het begon met een interview met onze kroonprins. Zoals gebruikelijk behoedzaam en stijf formulerend debiteerde hij de ene gemeenplaats na de andere. 'De Prins is klaar voor de troon!' was hierna de mening van onze Minister-President.
Iedereen gaf in de dagen daarna ook zijn of haar commentaar. Wat een geslijm, gepluimstrijk en geknipmes is dat toch altijd. In Tros Kamerbreed op zaterdagochtend vertrouwde CDA-kamerlid Wim van de Camp ons toe dat hij 'de hele uitzending had zitten genieten'. Ik kan me (zij het met moeite) voorstellen dat je het interessant vindt om te zien of horen (ik niet, het is allemaal gecensureerde nietszeggendheid), maar om nou te zeggen dat je hiervan geniet? Dan moet je wel een erg beklagenswaardig leven leiden.
Vandaag dan nog de verjaardag van de Majesteit. Ook hier weer het gebruikelijke gebuig met toegeknepen billen. 'Welkom in onze gemeente, Majesteit.' De burgerij gedroeg zich weer zoals verwacht: koekhappen en touwtrekken. Het Koninklijk Huis gedroeg zich weer zoals verwacht: prinses Mabel deed mee aan een race met eieren op lepels, Pieter van Vollenhove dolde met prinses Annet tijdens het vis eten. Er was weer van alles te zien aan oubolligheid. Prins Frederik Hendrik (de stedendwinger) kwam ook weer tot leven, een duidelijk gebrek aan historisch besef van de plaatselijke bevolking. Deze Oranje was naar huidige maatstaven een oorlogsmisdadiger, die (door het platbranden van omliggende landerijen) zorgde voor het sterven van het grootste deel van de toenmalige bevolking van Den Bosch. Het bezoek aan Brabant heeft ongeveer een miljoen euro gekost, de opbrengst is onduidelijk. Ondertussen waren in Amsterdam weer honderdduizenden mensen met oranje kronen op hun hoofd en glazen bier in de hand door de hoofdstad aan het schuifelen. Wat een feest.
Leve de republiek!
