De hel

De absolute hel is de McDonald's op de Avenue des Champs-Elysées in Parijs. Je daalt, hoewel je het niet van plan was, maar omdat de restaurants en terrassen vol zitten en daartoe gepresseerd door de kinderen, een trapje af in een lokaal winkelcentrum. Het is barstensdruk, laag plafond, lange rijen, alles vol, en keiharde muziek. Constant gaat er een keukenalarm af, kennelijk zonder dat iemand daar dan iets mee doet. Na ruim 20 minuten wachten ben je aan de beurt, en je schreeuwt je bestellingen naar de medewerker, boven de herrie uit. Na ontvangst hiervan schuifel je met je twee overvolle dienbladen door de drukte, op zoek naar een zitplek. Uiteindelijk vind je die en je gaat zitten, onder de tl-balken, met een viezige vloer, aan een tafel met vetstrepen, eten uit een doos. Terwijl je een hap neemt in je broodje hamburger valt er tussen dat broodje van alles uit en loopt aan de andere kant de smurrie in je mouw. Waar laat je in godsnaam de doosjes en papiertroep tijdens het vreten. Je schrokt je voer naar binnen, want gezellig tafelen is het sowieso niet, en naast je staat al weer een volgende lading ongelukkigen ongeduldig te kijken tot je je plaats vrijmaakt. Bij het weggooien van de papieren, dozen en overgebleven onsmakelijkheden is de afvalbak ook al zo vol dat de helft er naast flikkert. Over het toiletgebeuren aldaar zal ik het niet hebben. Ik heb mij voorgenomen: Dit nooit meer.