Het zijn (naar mijn smaak) na 40 jaar nog steeds 2 fantastische nummers. Strawberry Fields Forever is gebaseerd op John Lennon's jeugdherinneringen. Strawberry Field (zonder s) was een jeugdtehuis van het Leger des Heils, bij John om de hoek. Hij ging er vaak in het omliggende park spelen. Begonnen als een eenvoudig folkliedje met een gitaar, evolueerde het tijdens de opnames tot een psychedelische, hallucinerende 'soundscape', met vertraagde, versnelde en/of achterstevoren afgespeelde bandopnames, mellotrons, met orkestbegeleiding en een denderende ritmesectie, en daardoorheen John's tamelijk cryptische teksten. De uitgebrachte versie bestaat uit 2 samengesmede aparte opnames, een langzame, dromerige versie en een snellere, meer elektrische opname, die door aanpassing van de bandsnelheden perfect aan elkaar gelast konden worden. Penny Lane is Paul McCartney's verbeelde herinnering van de jaren '50 in Liverpool. Penny Lane is de naam van een straat in Liverpool, maar meer nog van de buurt daaromheen, waar John en Paul in hun jeugd speelden. De hier bezongen kapper, bankier, brandweerman en de verpleegster hebben daar echt bestaan. Het is een jubelend nummer, dat associaties oproept met onbezorgde zomerdagen in de buitenwijken. Heel kenmerkend voor het nummer is het 'Bach-trompetje'. Paul was destijds gefascineerd door het 2e Brandenburgse Concert van Bach, dat hij op TV zag en waarin (vooral in het derde, laatste deel) een dergelijke trompet prominent voorkomt. De producer George Martin nodigde op 17 januari 1967 Dave Mason van het New Philharmonia orkest uit in de EMI studio, en deze speelde de door McCartney geneuriede tonen na. Beide nummers waren oorspronkelijk bedoeld voor de nog te verschijnen lp Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band, maar de platenmaatschappij wilde een hitsingle en bracht de nummers versneld uit. Ironisch genoeg was juist dit de eerste single in Engeland in 4 jaar van The Beatles die NIET op de eerste plaats van de hitparade zou komen.
