Wandelen met A.F.Th. in Geldrop

Ik liep afgelopen weekeinde met een aantal medeliefhebbers de A.F.Th. van der Heijden-wandeling, in Geldrop, de geboorteplaats van de schrijver. Bij gelegenheid van de 65e verjaardag van A.F.Th. is een wandeling ontwikkeld langs 31 plaatsen 'in de verbeelding en de werkelijkheid van zijn Geldropse jeugd'. Plaatsen en gebeurtenissen uit A.F.Th.'s jeugd, die hij, al dan niet aangepast voor de romanwerkelijkheid, gebruikt heeft in zijn boeken, vooral in in de eerste delen van De tandeloze tijd, en in De sandwich en Asbestemming.

Het is een erg leuke wandeling, twee lussen van 4 km, die na elkaar, of afzonderlijk gelopen kunnen worden. We liepen beide lussen en waren al wandelend, pratend, lezend en luisterend, inclusief pauze, een middag zoet.

Even over het hoe: de route kan gelopen worden op drie manieren: met een boek, met een audiotour op de mobiel en onder leiding van een gids, zie de website. Of een combinatie natuurlijk.



Ik kocht het (leuke) boekje en gebruikte de audiotour, met teksten ingesproken door mede-Brabander Frank Lammers. Tip: laad de hele audiotour van tevoren op de mobiel, dat scheelt data, en zorg voor een volle acccu. Een middag lopen en foto's maken kost flink wat accuvermogen.

OK, wandelen met A.F.Th., in Brabant, dus vooraf dronken we koffie bij de Kasteelhoeve, het begin- en eindpunt van de wandeling.

Op pad. We liepen de twee lussen waar de wandeling uit bestaat na elkaar, samen zo'n 8 km. Prima weertje, luisteren naar Frank, praten over A.F.Th., zo wandelden we (eerste lus) De Gevarendriehoek in.

Een paar foto's:


Café De Kuster, het stamcafé van vader Egberts, de jonge Albert moest zijn vader hier regelmatig gaan ophalen. Ook is er het verhaal van de Rooie Put dat vader Van der Heijden hier zijn vrouw aanbood aan jongens uit de buurt. (De gevarendriehoek, Asbestemming)
Toen wij er wandelden was het café overigens "wegens verbouwing" gesloten.


Het Strontstrietje, waar de familie Egberts woonde, waar Flix en Albert het paard van de bakker gruwelijk mishandelden, maar ook waar Albert een allegorische droom heeft waarin God hem de zon geeft. (De gevarendriehoek)

Na de eerste lus lunchten we bij de Kasteelhoeve (prachtige tuin), natuurlijk een Sandwich van Karine (lees: De sandwich), daarna weer op pad, de tweede lus, door een gedeelte van Geldrop waar A.F.Th. woonde toen hij iets ouder was:


Dit is het huis van Thjum, op diens zolderkamer spraken Albert en Thjum een geheime groet af, niet met de handen, maar 'met hun gezwollen, nagelloze vingers'. (De gevarendriehoek)


Hier woonde het gezin Van der Heijden toen A.F.Th. op de middelbare school zat. Tijdens een Oud- en Nieuwfeestje in de kamer van zijn zus, met vrienden uit de chiquere Skandiabuurt, zorgt vader voor een ongemakkelijke scène als hij ongevraagd zijn duidelijk dronken kop door de deur de kamer in steekt. 'Adri, bedankt voor het Zalig Nieuwjaar wensen, hè.' (Asbestemming)

Er is natuurlijk nog veel meer dan dit. Liefhebber van wandelen en van A.F.Th.? Zoek niet verder. Een leuke, gezellige, interessante middag. Tot slot een biertje op een terras. Tipper!

Uitgewandeld in Geldrop, A.F.Th.-liefhebber? Kijk dan eens wat ik ook nog in de kast heb staan voor een volgende keer...

Ik was heel kort in de Q-Park garage St. Jorisplein in Amersfoort en dat ging niet goed

Gisteren waren we in Amersfoort. We gingen even de stad in en wilden parkeren. Het werd de Q-Park-garage St. Jorisplein in het centrum. We reden op tot aan de slagboom. Ik hoorde onduidelijke, niet verstaanbare mededelingen, maar kon niet precies bepalen waar dit vandaan kwam. Ik drukte op de knop, nam mijn kaartje, de slagboom ging open en ik reed naar binnen. Weer hoorden we de mededelingen en ook een slow-whoop sirene. Raampje open. Het was IN de garage. Iedereen werd gesommeerd de garage ONMIDDELLIJK te verlaten, en GEEN gebruik te maken van de liften. Ik zag een rijtje mensen staan, misschien bij een betaalautomaat. We waren nog niet uitgestapt, waren nog vlak bij de in- en uitgang, dus ik keerde de auto en reed naar de uitgang. De slagboom was gesloten. Ik presenteerde het kaartje, en moest een euro betalen. Dat kon zowaar ter plekke, bij de slagboom. Ik betaalde, de slagboom ging ope, ik reed naar buiten en parkeerde ergens anders.

Q-Park, die Euro, daar kom ik wel overheen. Maar als er een situatie is waarbij een garage onmiddellijk ontruimd moet worden en er sirenes afgaan, dan is het niet goed als auto's op dat moment de garage nog in kunnen rijden. En de slagboom bij de uitgang moet op zo'n moment natuurlijk open staan zodat er ongehinderd naar buiten gereden kan worden.

The Analogues zijn The Fab Five

OK, vorige week was het 50 jaar Beatles en Pepper en zo, maar het leek ook wel een beetje een Analogues-week, de afgelopen dagen. Niet geheel toevallig natuurlijk. Ik zag ze twee keer eerder (hier en hier) en beide keren konden ze mij wegdragen, zo goed was het.

Op 1 juni (immers: It Was Fifty Years Ago That Day) speelden ze in (vrijwel uitverkocht, mooi) Ziggo Dome, eerst Magical Mystery Tour en daarna Sgt. Pepper. Die muziek live noot voor noot horen spelen met allemaal vintage instrumenten is zó geweldig. Magical Mystery Tour, en dan met échte blazers. I Am The Walrus, met blazers én strijkers. Dat is onvergelijkbaar beter dan met synthesizers (zoals Paul McCartney himself het tegenwoordig doet, in 1977 had hij tenminste ook nog echte blazers. Zo jammer.) En alle details kloppen. Een zacht gitaarriedeltje ergens halverwege, een gek blaastoetertje en een tel (door 'Lennon'?) op de achtergrond (Lovely Rita), een buisklok in Penny Lane, harpspel bij She's Leaving Home, sitar, tabla en dilruba bij Within You Without You, het is er allemaal.

Het optreden werd ingeleid met een video van Andy Babiuk, schrijver van het (ook al geweldige) boek Beatles Gear, die vertelde over The Analogues en hun originele instrumenten. Na MMT was er een leuke video waarin Geoff Emerick vertelde over zijn werk bij EMI en met The Beatles, en zijn bewondering voor The Analogues uitsprak. Helaas hebben betrekkelijk wat bezoekers dit gemist, omdat ze dachten dat het pauze was. Ik niet, ha! Daarna Pepper, heel goed weer.

Na de (echte) pauze een inleiding met een saluut aan Geoff Emerick, die in de zaal zat en een staande ovatie kreeg! Daarna het tweede deel van de acvond, een soort bonus-set met 'muzikale vrienden'. Daar waren achtereenvolgens: Henk Hofstede (Nits) met Girl, Dave von Raven (De Kik) met I Call Your Name en I Want To Hold Your Hand, Barry Hay (die zit ook in een bandje) met Happiness Is A Warm Gun, Douwe Bob (zoon van Simon Posthuma) met Get Back, Paul de Munnik met For No One (heel goed!), Felix Maginn (Moke) met The Ballad Of John And Yoko, daarna While My Guitar Gently Weeps, Berget Lewis (Ladies of Soul) met Oh! Darling (prachtig!), weer Barry Hay, nu met Lady Madonna.
Ten slotte The Analogues weer, met Got To Get You Into My Life, de Abbey Road medley Golden Slumbers/Carry That Weight/The End, en als absolute uitsmijter Revolution.
In de pauze kocht ik nog een cd'tje (ironisch genoeg uit op het Decca-label, dat The Beatles ooit afwees) en een dvd. Top-avond.

Diezelfde avond werd ook nog eens de Het Uur Van De Wolf documentaire The Analogues - Sgt. Pepper 50 jaar later uitgezonden, waarin The Analogues gevolgd worden. Erg leuk te zien, het uiteenrafelen en weer opbouwen van de nummers, de zoektocht op eBay en door Europa naar de juiste instrumenten. Ik zag de (natuurlijk) goede documentatie voorbij komen: Beatles Gear, The Complete Abbey Road Sessions en Recording The Beatles. Dat zit goed, maar dat wist ik al.

De volgende avond ten slotte ook nog eens op tv: Sgt. Pepper live door The Analogues, eerder dit jaar opgenomen. Voor de tv geldt: PLAY LOUD!

Enfin, dat was het wel zo'n beetje. Ik vond het geweldig. Volgend jaar White Album (Number Nine, Number Nine, Number Nine...)
Ondertussen zeg ik: The Analogues zijn The Fab Five! Tot 23 januari dan!

P.S.: De foto's die ik met het mobieltje maakte vond ik niet goed genoeg. Dus.

Het hondenfluitje van John Lennon, de 2017 stereo mix

Het zal u waarschijnlijk niet ontgaan zijn. Het is 50 jaar geleden dat Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band uitkwam. Ter gelegenheid hiervan is de Anniversary Edition uitgekomen, een nieuwe stereo-mix door Giles Martin, te koop als los plaatje, maar ook in uitgebreider versies met allerlei extra's verkrijgbaar.

Sgt. Pepper is het meest ambitieuze project van The Beatles, ze zijn er maanden mee doende geweest. Het bevat prachtige nummers en zit tjokvol met geluids'dingetjes'. Een lust voor het oor. Over die nieuwe mix wil ik niet zo hebben, lees de recensies of, nog beter, luister zelf. Ik vind het prachtig geworden.

Op de oorspronkelijke lp uit 1967 stond, na het magistrale einde van A Day In The Life, in de uitloopgroef, maar vóór de eindgroef (waar weer wat anders verstopt zat), een hoogfrequente toon. John Lennon wilde op de plaat 'a high-pitch whistle especially for dogs, to make them perk up'. In de uitloopgroef werd dus een hoge (15 kHz) toon gezet, voor het menselijk oor slecht of niet hoorbaar. Op sommige latere persingen ontbrak de toon, maar op de cd's uit 1987 en 2009 was hij aanwezig. Ik schreef er in 2013 een stukje over, lees dat eerst even zodat U weet wat ik toen deed om die 15 kHz-toon te bekijken.

Ik heb de exercitie uit 2013 nog eens overgedaan, nu ook met de nieuwe 2017 stereo-mix van Giles Martin. Hieronder de geluidsspectrum-plaatjes voor de verschillende stereo-cd's.


spectrum hoge toon 1987 stereo-cd


spectrum hoge toon 2009 stereo-cd


spectrum hoge toon 2017 stereo-cd

Dat ziet er heel anders uit. Op de nieuwe cd staat ook een hoogfrequente toon, maar van 16 (i.p.v. 15) kHz, en veel luider (-4,5 dB, tegenover -27,7 dB in 2009 en -25,5 dB in 1987). De toon bestaat ook uit vrijwel 1 frequentie, bij de oudere cd's zat er ook (vele dB's zwakker) laagfrequenter geluid bij, waarschijnlijk afkomstig van de tapes die bij de cd-mastering gebruikt werden. De nieuwe toon is waarschijnlijk puur digitaal aangebracht.

Dit blijkt ook uit de 'amplitude-weergave' van de nummers, die de intensiteit van het geluid laten zien. Ik heb ingezoomd naar de stukjes met de hoge toon, aangegeven tussen de rode lijnen.


sterkte hoge toon 1987


sterkte hoge toon 2009


sterkte hoge toon 2017

Het lijkt mij duidelijk. Het 2017-signaal in de uitloopgroef is luider, heeft een andere frequentie en is veel strakker van vorm. In 2017 is volledig digitaal een nieuwe hoogfrequente toon gebruikt. Dat moest ook wel, de toon staat niet op de sessietapes die bij de remix zijn gebruikt, net als in 1967 is hij er later bijgevoegd. Maar waarom 16 kHz i.p.v. 15? Ik houd het op een slordigheidje. Gelukkig vrijwel onhoorbaar :-) . Ik kan het overigens nog steeds horen, met mijn oren die intussen óók 50 jaar ouder zijn geworden.

Wat een verhaal weer, over een (vrijwel) onhoorbaar stukje Beatles-muziek. Ik ga die nieuwe Pepper draaien. En gewoon luisteren.

A splendid time is guaranteed for all!

50 jaar Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band

Het is raar als je nu nog niet weet dat Sgt. Pepper 50 jaar is geworden. De afgelopen tijd is er flink op de pr-trommel geslagen. Op radio en tv is er volop aandacht. En in de platenwinkel zijn er Anniversary Editions te koop, natuurlijk. Ik kocht de Anniversary Super Deluxe Edition, met 6 schijfjes.
Veel mensen vinden Pepper de beste Beatles-lp, of Abbey Road, of Revolver, of ... Daarover kun je van mening verschillen, en dat gebeurt dan ook al 50 jaar, een dankbaar gespreksonderwerp. Zelf luister ik liever naar Revolver, maar Pepper is wel de meest ambitieuze plaat die ze maakten.

De Anniversary Edition dus. Het geheel is verpakt in een mooie, lp-grote doos in een schuifhoes, een replica van de tape-dozen zoals die in de EMI-studio gebruikt werden. Dit is natuurlijk de doos waar een kopie van de stereo-master in zat, of nog steeds zit, want ze zijn goed in bewaren bij (tegenwoordig) Universal. Dit is al interessant, er staan Franstalige aanwijzingen op (ne rien changer au minutage, een aanwijzing om vooral niets te wijzigen aan de manier waarop de nummers aan elkaar gelast zijn, namelijk zonder de tot dan gebruikelijke standaardpauze van steeds drie seconden. Verder staat de 15 kHz toon van de uitloopgroef op de doos vermeld, ook interessant omdat die er oorspronkelijk pas in het disc-cutting stadium bij gezet werd. De oorspronkelijke tape in deze doos is kennelijk samengesteld op 28 april 1967, een week na de allerlaatste finishing touch. (Inmiddels waren The Beatles alweer een paar dagen onderweg met opnamen voor het volgende project, Magical Mystery Tour, onvoorstelbaar)

Maar wat zit er in de doos?
Een facsimile van een promotieposter voor platenwinkels 'NEW BEATLES LP HERE NOW'
Een facsimile van de circus-poster die John ooit kocht, inspiratie voor Being For The Benefit Of Mr. Kite.
Een lp-groot kartonnen inlegvel, zoals bij de oorspronkelijke lp, met uitknipsnor, -badge, postkaart, en nog zo wat.
Een lp-groot hardcover, full-colour 144 blz. boek met essays over de Londense muziekscene in 1967, de ontwikkelingen in opnametechniek, details over de opnamesessies van alle nummers (handgeschreven teksten, data, apparatuur, instrumenten), de totstandkoming van de hoes, de ontvangst van de lp destijds en alle songteksten. Voor de hardcore liefhebber om te smullen.

En ten slotte, waar het eigenlijk om gaat: een uitklap-lp-hoes zoals uit 1967 met daarin gestoken:

cd1 new stereo mix
Een nieuwe, door Giles Martin gemaakte stereo-mix. Hoe ambitieus Pepper ook is, de tot nu toe uitgebrachte versies waren compromissen vanwege de beperkingen in opnametechniek. Die techniek ging toen niet verder dan 4-sporenopnames, wat betekende dat, om al die effecten, instrumenten op te kunnen nemen, sporen 'ge-down-mixt' moesten worden, zeg maar: tijdens de sessies gekopieerd en gecombineerd, om ruimte vrij te maken om bijvoorbeeld een nieuw trompetje op te kunnen nemen. Dat proces leverde altijd een (miniem) kwaliteitsverlies op, en een beperking in het uiteindelijk te realiseren geluidsbeeld. Giles Martin heeft alle oorspronkelijke sessietapes (alles is bewaard) gedigitaliseerd en gesynchroniseerd en is van daaruit gaan mixen. Naar eigen zeggen heeft hij geprobeerd de (superieure) mono-lp-mix in stereo te vangen. Het resultaat is geweldig. De detaillering, de helderheid zijn verbluffend. De mix is (zoals de mono-lp) harder, voller, met een andere 'textuur', maar nu in stereo, en ook scherp en levendig, minder diffuus. 5 sterren.

cd2/cd3 Sgt. Pepper sessions
Twee cd's met sessie-takes, meestal twee per nummer. De nummers staan hier op volgorde van eerste opname, niet op volgorde van de lp. Vaak van een nummer de eerste take, zonder overdubs, daardoor kaler, en illustratief voor hoe de band speelde. Op Anthology 2 uit 1996 staan ook Pepper-outtakes, maar die waren in veel gevallen bewerkt of ingekort. Hier zijn het de complete, niet bewerkte takes. As nature intended. Alles is goed, wat mij betreft is Strawberry Fields Forever (dat niet op de lp kwam, maar als single werd uitgebracht, met Penny Lane) het hoogtepunt. The Beatles namen van dit nummer drie totaal verschillende versies op. De in 1967 uitgebrachte single was een combinatie van de tweede en derde versie. Hier worden de drie oorspronkelijke versies compleet gepresenteerd samen met een 2015 stereo-mix van de single, gebruikt voor de 1+ dvd. Beter dan dit wordt het niet. Hoewel ik een kleine kanttekening plaats: Only A Northern Song en You Know My Name (Look Up The Number) die ook tijdens deze sessies werden opgenomen maar pas in 1969 en 1970 zouden verschijnen, ontbreken, evenals het mysterieuze, experimentele, bijna door niemand gehoorde Carnival of Light.

cd4 mono album and bonus tracks
Deze cd bevat de originele mono mix (die had ik al) en een aantal alternatieve mono mixen, die het wordingsproces van de nummers verder illustreren.

dvd en blu-ray
Beide bevatten hoge resolutie audiomixen, een Making of documentaire uit 1992 en 3 promotiefilms voor A Day In The Life, Strawberry Fields Forever en Penny Lane.
De blu-ray schijf kan ik niet afspelen, ik heb geen blu-ray-speler.

Een bezoek aan het Paustovski Museum in Moskou

Vorig jaar maakte ik kennis met boeken van Konstantin Paustovski. Ik las een voorpublicatie (Een gietijzeren tijd) uit de nieuw samengestelde, chronologisch geordende, bundel brieven, verhalen, dagboekfragmenten, essays en journalistiek werk: Goudzand, die ik daarna las. Wat een schrijver is dat!

Indringend geschreven reportages over de Sovjet-Unie in de eerste 50 jaar van haar bestaan, verhalen over liefde en natuur, en over het bestaan als schrijver. Ik vond en vind het prachtig. Het boek is te beschouwen als een (wellicht door de schrijver zo bedoelde) aanvulling op Paustovski's hoofdwerk: Verhaal van een leven, dat in de jaren ‘70 en ‘80 in zes delen verscheen in de Privé Domeinreeks (destijds is dat helemaal aan mij voorbij gegaan) en dat momenteel opnieuw uitgegeven wordt in drie dundrukdelen. Met een knipoog noem ik Paustovski nu mijn nieuwe ‘all-time favorite’ schrijver.

Eerder deze maand brachten we een week door in Moskou, het doel was eigenlijk vooral om een aantal vroegere woonhuizen en scholen van E. (die daar tussen haar derde en negende jaar woonde) een keer terug te zoeken en te bekijken. Dat is prima gelukt en zo konden we ook een bezoek brengen aan de echte toeristische plekken als Rode Plein, Kremlin en (verzoeknummer van mij) ook aan het Moscow Literary Museum Centre of K.G. Paustovsky, een klein museumpje gewijd aan, ja Konstantin Paustovski dus. In een kort gesprekje dat ik tijdens een boekpresentatie voerde met Paustovski-vertaler Wim Hartog vertelde hij: ‘Het is een aardig museumpje, klein maar leuk, je bent er niet veel tijd aan kwijt, als je in de buurt bent: doen’. De officiële website biedt weinig houvast voor wie (zoals ik) het Russisch niet machtig is. Iets begrijpelijker informatie vond ik hier.

Ons hotel was bij het metrostation Avtozavodskaya en van daar vertrok bus 99, volgens Google Maps een directe verbinding, ‘uitstappen na 23 haltes’; mooi, geen overstap. De Moskouse bus kost 55 roebel (1,10 euro), inclusief een aardige, behulpzame chauffeur, die hard maar vriendelijk Russisch tegen je schreeuwt, kennelijk in de veronderstelling dat het dan begrijpelijker is. Terzijde: zwartrijden is er in de Moskouse bus niet bij, in de bus staat een tourniquet bij de chauffeur, die laat je door na 'inchecken'.

In een parkachtige omgeving aan de rand van Moskou ligt een houten huis, precies zoals de afbeelding op de website. Net voordat wij naar binnen gingen arriveerde een Moskouse lagere schoolklas, die ook een bezoekje brachten; daardoor was het wel meteen vol.

We kregen een persoonlijke rondleiding door een van de twee medewerkers van het museum, een vriendelijke jongeman die slechts weinig Engels, en dan alleen de allereenvoudigste zinnen, sprak. Maar hij deed erg zijn best en wij waren blij met de toelichtingen. De tentoonstelling beslaat eigenlijk niet meer dan vier, vijf kleine kamers, waar spullen van of betreffende Paustovski zijn uitgestald.

De kamers hebben alle hun eigen onderwerp. Jeugd en opleiding, oorlog en revolutie, de zee, de bossen, schrijven (overigens: Paustovski heeft nooit in dit huis gewoond of gewerkt, het is in 1975 opgezet, puur als eerbetoon). Dit alles wordt getoond en geïllustreerd aan de hand van foto's, spulletjes, documenten, brieven, manuscripten en nummers van kranten en tijdschriften waarin Paustovski publiceerde.

De laatste kamer is (min of meer) een replica van zijn schrijfkamer: een kast met alle (Russische) edities van zijn werken, een bureau met schrijfmachine met ingedraaid typoscript, papieren met aantekeningen, een neergelegde leesbril. De schrijver is net even opgestaan en weggelopen.

Men verkocht ook wat spulletjes, meest Russische uitgaven. Ik kocht een Paustovski-jubileumpotlood en -aantekenboekje (Paustovski werd in 1892 geboren, op de dag dat ik dit schrijf (31 mei) precies 125 jaar geleden).

De toegang tot het museum is normaal 70 roebel (1,40 euro), maar toen wij kwamen was het gratis, want het bleek een of andere vandaag-is-het-museum-gratis-dag. Ik vond het leuk om te zien en te bekijken allemaal, een beetje jammer dat er helemaal geen Engelstalige toelichting was. Maar ik had Goudzand (die chronologische bundel dus) gelezen en met de uitleg van de gids erbij was het prima te begrijpen en te plaatsen.

Nu snel beginnen aan Verhaal van een leven.

Het Dictee

Het Groot Dictee der Nederlandse Taal is gestopt. Toch een beetje jammer, hoewel iedereen nu ineens roept dat het archaïsch was, te elitair, veel te moeilijk, niet relevant voor taalbeleving, saai, enzovoorts enzovoorts. Ik vond het vaak wél leuk om mee te schrijven.

De eerste jaren werden de dictees geschreven door een redacteur van de Volkskrant. Dat waren (vond ik) goede dictees. Later werd steeds een andere schrijver gevraagd een tekst te leveren.
Naar mijn smaak werd het toen wisselender. Er zijn goede, maar ook minder goede schrijvers. Goede schrijvers leverden (alweer naar mijn smaak) prima dictees. Een aardig verhaal of betoog met kop en staart in acht of tien zinnen, met een aantal struikelblokken. Jan Wolkers (postuum, destijds gepresenteerd door Karina) en vorig jaar A.F.Th. van der Heijden vind ik de beste voorbeelden van uitstekende dicteeschrijvers.

Vorig jaar deed ik echt mee vanuit de Eerste Kamer met Het Dictee, toen geschreven door A.F.Th. Extra leuk, want mijn favoriete Nederlandse schrijver. Ik sprak hem kort, na afloop, en vroeg hoe dat in zijn werk ging, dat schrijven van het Dictee. Waren er aanwijzingen over in te bouwen moeilijkheden, zoals een tussen-n of niet, of hoofdlettergebruik? Nee, de tekst had hij zelf, zonder richtlijnen, geschreven. In eerste instantie veel te lang (tja, A.F.Th. hè). Er zijn toen wat suggesties gedaan om de tekst te bekorten en daarmee heeft A.F.Th. toen de tweede, definitieve versie gemaakt. Een prima dictee, met een duidelijk onderwerp, dat de schrijver kennelijk na aan het hart ligt. En een paar woorden waar ik nog nooit van gehoord had. Leuk toch?

Dictee-technisch ging het mij toen niet echt geweldig af. Ik maakte een slechte start met maar liefst zes fouten in de eerste zin, maar had verder een prima avond. En dertien fouten totaal. Bedankt, Philip Freriks.