Pardon, reeds!

Dit jaar valt de 100e geboortedag van Dolf Brouwers, las ik eerder deze week ergens op Twitter. Mooie vent, om wie ik altijd moest lachen. Sjef van Oekel. In Den Haag, waar hij woonde, zag je hem wel wandelen en fietsen door de binnenstad. Hij had altijd bekijks, en deed dan vaak tot groot plezier van iedereen zijn Sjef van Oekel act. Pardon, reeds! Ik word niet goed! Hij woonde pal in het centrum, op een gewone etagewoning aan het Slijkeinde en was toevallig de buurman van een middelbareschoolvriend (Wim van T.) van mij, met wie ik in de jaren 70 vaak mee naar huis ging om te schaken en muziek te luisteren. Op een dag konden we niet naar binnen. Of Wim de sleutel vergeten was, of dat we ons buitengesloten hadden, dat weet ik niet meer. Maar we kregen het idee om via het balkon van de buren over te klimmen. De buurman op het volgende portiek (maar met aangrenzend balkon) was Dolf Brouwers. We belden aan en werden vriendelijk binnengelaten. Op het balkon keken we elkaar aan en we besloten dat ik via het balkonmuurtje om de scheidingsmuur heen op het balkon van het huis van Wim zou stappen, en dan de voordeur van binnenuit open zou doen. Ik klom op het muurtje, en boog me om de scheidingsmuur. Ik hield me wat krampachtig vast en bewoog mijn voet naar de andere kant. Toen ging het bijna fout, en bijna was ik lachend doodgevallen. Net toen ik boven de waslijnen balancerend aan de andere kant vaste grond onder de voet trachtte te vinden, klonk opeens de bekende, hoge, overslaande stem van Sjef van Oekel: "Past u wel op dat u niet naar beneden dondert, als het ware? Reeds!?"

De familie Golowljow

Dit boek kwam onlangs tevoorschijn uit een doos. Ik wist zelfs niet dat ik dit boek had. Ik blijk het gekocht te hebben op 31 december 1987. In die periode bracht Van Oorschot een aantal delen van de Russische Bibliotheek uit met een slappe kaft. Ik kocht er een aantal en las ze. Deze verdween (waarschijnlijk bij de verhuizing van 1989) ongelezen in een doos.
Enfin, blij dat ik dit boek nu alsnog gelezen heb. Het is weer zo'n typisch Russisch verhaal, breedvoerig uitgeschreven dromen, gedachten en dialogen, grote gebaren, soms groteske handelingen. In grote lijnen volgt het verhaal de levens van drie generaties Golowljow. De ondergang van een familie met een landgoed. Misschien niet zo goed als bijvoorbeeld Oblomov of Dode zielen, maar toch: goed. Boek gaat nu niet meer terug in de doos, maar gewoon in de boekenkast.

Ja!

Twee cd'tjes erbij, Ja! van Vinkenoog met Spinvis Combo en de nieuwe Spinvis, Tot ziens, Justine Keller.
De opgewonden declamaties van Simon Vinkenoog passen wonderwel bij Spinvis. Eerder kocht ik Ritmebox, met bestaande opnamen van Vinkenoog, waar Spinvis een muziekje bij had verzonnen. Ja! (uit 2006) bestaat uit gezamenlijke nieuwe opnamen. Leuk op de fiets, je gaat steeds harder trappen, merkte ik vanmiddag.



En de goeie laatst verschenen Spinvis. Ronnie doet gelukkig ook weer mee.





Ogen dicht en luisteren.....en nog een keer.....en nog een keer.....en steeds weer iets nieuws horen.

Mephisto

Overwacht gingen we naar Mephisto, een voorstelling door Toneelgroep Maastricht, naar de roman uit 1936 van Klaus Mann. Hoe je op te stellen in een land dat langzaamaan verandert in een cultuurvijandige dictatuur. Maar ook het verslag van de persoonlijke strijd tussen Mann en zijn zwager, de toneelregisseur Hermann Gründgrens, die openlijk met de Nazi's collaboreerde om zijn carrière veilig te stellen (en die overigens na de oorlog gewoon weer aan de bak kwam).
We hebben twee en een half uur geboeid gekeken, jammer was het dat een waarneming van Mann uit Mephisto weer bewaarheid werd. In het theater trek je volle zalen als er niet al te veel nagedacht hoeft te worden, maar als dat wel het geval is, sta je al snel voor een halfvolle zaal. Zo ook gisteren helaas. Ook komende maand nog in de theaters.

De stiltecoupé

Gisteren een kort treinritje, van Leiden naar Den Haag HS. Omdat ik eigenlijk weer vergeten was hoe het is, ging ik in de stiltecoupé zitten. Ha, ha, wat een illusie. Ik heb even geteld: er werden 3 gewone gesprekken gevoerd, daarnaast 2 (korte) telefoongesprekken, 1 jongen zat te gamen met geluid hoorbaar aan en er was een huilende peuter. Een conducteur zie je op zo'n moment natuurlijk niet, die zoekt een rustig plekje op om met collega's te klaverjassen. Gelukkig kon ik er na een kwartiertje in Den Haag weer uit.

Ik heb overigens al eerder gemerkt dat die stiltecoupés ab-so-luut niet werken. Een tijdje geleden reed ik dagelijks tussen Alkmaar en Delft. 's middags stapten bij Den Haag Laan van NOI elke dag weer veel mensen in, die in de stiltecoupé hun werkdag uitgebreid gingen nabespreken. Aanspreken helpt niet, heb ik ervaren. Je wordt aangekeken of je van Mars komt. In het gunstigste geval wordt er een verontschuldiging gepreveld en nog eens tergend luid gezegd dat 'we maar even ophouden met praten, want hij daar heeft er last van'. Op zo'n moment ben ik geestelijk leeggezogen en vol met een diepe haat. Ik vermijd dat meestal door in de (vaak rustiger) gewone coupés te gaan zitten.

WATER en VUUR

Mooi klein concert van Thé Lau gezien. Heel anders dan de vorige keer. Toen trad hij op met een band, dit keer had hij alleen mede-The Scene-(inval)gitarist Alan McLachlan meegenomen. Opzet van deze reeks is dat van het concert eerste en laatste nummer bepaald zijn, en de rest ter plaatse ingevuld wordt, ook aan de hand van 'verzoeknummers'. Solo- en The Scene-nummers. Gelardeerd met aardige verhalen over de jeugd in Alkmaar en Bergen.
Bijzonder was het moment dat Thé Lau tijdens het zingen van Zing voor mij bij het tweede couplet door de tekst toch weer aangedaan raakte en het even kwijtraakte. De zaal zong dapper door.
PS: The Scene heeft na jaren ook weer een plaatje gemaakt.

Een mooie, heldere winterdag

Het was een mooie, heldere winterdag, inmiddels al ruim 25 jaar geleden. Ik stond laat op, en deed de gebruikelijke dingen, dus voornamelijk koffiedrinken. 's middags stapte ik op de fiets en reed naar de TH. Daar trof ik mijn vriendin (= nu mijn echtgenote), mijn ouders, haar ouders, mijn broer, haar zus en een aantal vrienden. Samen met nog zo'n 20 anderen kreeg ik die dag mijn diploma. 's avonds aten we bami bij mijn ouders in Den Haag. Daarna fietste ik met mijn vriendin weer naar Delft. Een mooi dagje. Ik moest daar aan denken, toen ik vanmorgen hoorde dat mijn afstudeerprofessor C.J. Hoogendoorn (op de foto spreekt hij mij ernstig toe) eerder deze week is overleden. Toch een vreemd idee.