Ga niet naar zee

Na Joe Speedboot en Caesarion het derde boek van Wieringa dat ik las. 142 korte verhalen, gemiddeld anderhalve bladzijde lang. Dat is geen boek om in een of twee dagen achterelkaar uit te lezen, ik las elke avond zo'n tien stukken voor het slapen gaan. Korte situatieschetsen, waarnemingen en ervaringen. Ze zijn erg goed: ontroerend, hilarisch, bevreemdend, pijnlijk, en ze gaan over alles: de liefde, zijn vader, de natuur, de boot, de stad, de verplichtingen van de schrijver, enzovoorts en enzoverder. Ik merkte dat ik het jammer vond dat het boek bijna uit was, en moest tijdens het lezen denken aan (hoewel HEEL, HEEL ANDERS) A.L. Snijders en Nescio. Voorwaar, geen slechte associaties.

Mensen, ik heb drie goede boeken van Wieringa gelezen. Het is nu officieel: Tommy Wieringa is een goede schrijver.

De Meeuw

Met zoon naar De Meeuw van Tsjechov geweest. Een wat melancholisch stuk over verloren illusies. Saskia Temmink speelde als altijd erg goed. Ook Eline ten Kamp, die ik eerder zag in Wie is er bang voor Virginia Woolf? speelde goed. Maar helaas waren sommige stukken matig te verstaan, zodat ik op het puntje van mijn stoel heb gezeten....om het toch te kunnen volgen.

My Life In The Bush Of Ghosts

Vandaag kocht ik bovenstaand plaatje. In 1981 kocht ik de oorspronkelijke LP, en later de cd. Nu voor een paar euro een geremasterde versie, met verbeterd geluid, 7 extra nummers en een filmpje. Een fantastische plaat, met hypnotiserende collages van radio-opnames, Amerikaanse dominees, Arabische zang en muziek, Afrikaanse ritmes, gesampled en van een groove voorzien. We konden er destijds geen genoeg van krijgen, en ook nu klinkt het totaal niet verouderd. Alle nummers zijn minstens: goed, maar The Jezebel Spirit is ge-ni-aal! Helaas is het nummer Qu'ran van de cd-versie weggelaten, toen en ook nu weer.

Good Luck

Het is weer Boekenweek, en dus is er weer een Boekenweekessay. Dit keer 'vastgehouden en verteld' door Christine Otten en Erik Kessels. Het is een bijzonder boek, bestaande uit een serie foto's van een onbekend echtpaar, door Erik Kessels ergens bij een uitdragerij gevonden. Christine Otten liet zich door de foto's inspireren en schreef drie verhalen over de gebeurtenissen waarbij deze foto's gemaakt (zouden kunnen) zijn. Het werkt wonderwel. Ik heb gefascineerd naar de alledaagse kiekjes zitten kijken, waarop heel gewone mensen staan. Wie waren het, en wat is het bijbehorende verhaal? Christine Otten laat het weten. Een Belgisch echtpaar, een onbekende moeder met een afgestane dochter en een buitenechtelijke relatie. Dat had ik aan de foto's toch niet afgelezen. Ik heb het boekje met veel plezier gelezen en zit nog steeds een beetje naar die foto's te loeren. Leuk hoor!
Van dit boek is er ook nog een luxe-editie, met een fles Good Luck parfum. Die heb ik maar laten liggen.

Een plotse herinnering

Soms moet je ineens denken aan iets waar je in geen jaren aan gedacht hebt. Oh ja! Was ik helemaal vergeten! Niet dus, je had er gewoon even niet aan gedacht. Toen ik een jaar of zes, zeven was woonde naast ons in de straat (zie fotootje, wij woonden in deze straat, aan de linkerzijde) de familie Van der Harst. Dat waren oude mensen (misschien waren ze toen net zo oud als ik nu) en ze hadden een zoon die ergens begin 20 was. Deze jongeman speelde trompet. Hij oefende elke dag. Dunne muren, dus wij hoorden het ook allemaal. Ik herinner me dat hij dan op zondagen (waarschijnlijk alleen in de zomer) om een uur of zeven 's avonds een concertje gaf voor het hele blok, door op het balkon te gaan staan spelen. Wij (en veel andere buurtgenoten) zaten dan ook op het balkon en luisterden. Zo ging dat toen, blijkbaar. Niemand (behalve mevrouw De Bruin) had televisie, dus iedereen had tijd. (En alleen meneer Van Driel had een auto.) Daar moest ik vanavond ineens aan denken, na een kleine 50 jaar. Een heel gewone herinnering. Zoals iedereen die wel heeft. Maar waarom denk je daar dan ineens weer aan, na al die jaren, zonder aanwijsbare aanleiding?

Tante Lucietta

Een boekje van Frida Vogels, dat me deed denken aan De moeder van Nicolien van J.J. Voskuil. Ook dunner dan het 'gewone werk' van de schrijver, en ook anders van toon. Het boek bevat dagboeknotities (die overigens niet in de verschijnende reeks dagboeken (zie hier deel 1) opgenomen zullen worden) betreffende een (verre) tante die opduikt in het leven van de schrijfster. Die tante is misschien op alle fronten de antipode van FV: ze is vrolijk, uitbundig, warm, en treedt iedereen onbevangen tegemoet. Het boekje leest daardoor als een verslag van de verschillen in benadering, plaatsbepaling door twee relatieve outsiders in een familie. Dat is FV wel toevertrouwd.
Het boekje bevat verder een aantal kleine snapshots, meest van tante Lucietta, maar (opmerkelijk) ook twee van FV en haar man E. Een ongekende openheid.

De kraai

Het is weer Boekenweek, en dus is er weer een Boekenweekgeschenk. Dit keer geschreven door Kader Abdolah. Ik heb niet veel met Kader Abdolah. Vandaag las ik De kraai. Een hapklaar brokje van 90 pagina's, een duidelijk, rechttoe-rechtaan chronologisch, begrijpelijk verhaal (over de vlucht van de ik-persoon uit Iran) dat bij mij geen vragen opriep, nergens een ongemakkelijk gevoel gaf, maar ook nergens echt boeide. Het boek is doorspekt met citaten uit de Nederlandse literatuur, maar de keuze lijkt tamelijk willekeurig, komt bij mij vooral ijdel en behaagziek over en werkt soms contra-produktief. Zo woont de ik-figuur op Lauriergracht no. 37, natuurlijk een verwijzing naar Max Havelaar van Multatuli. Misschien onbedoeld tekenend voor Kader Abdolah: dit is het adres van Batavus Droogstoppel.
Nou ja, voor veel mensen morgen gratis reizen met dit boekje als treinkaartje, maar wanneer komt er weer een interessant Boekenweekgeschenk?