Heilwens

Ik wens U en de Uwen een gezond, gelukkig en voorspoedig 2010!

Top2009

December is de maand van lijstjes, dus ik geef ook wat: in 2009 heb ik 62 boeken uitgelezen. Daarnaast zijn er nog de boeken waar ik nog mee bezig ben, of die ik niet heb uitgelezen. Hier volgt een grafiekje.



Een lange-termijnoverzicht: ik heb minder bladzijden gelezen dan vorig jaar, en meer boeken. Gemiddeld zijn ze dus iets dunner.
Het dunste boekje dat ik dit jaar las was Waar ik jou word, van Antje Krog (15 p.), het dikste boek dat ik las was de biografie van John Lennon, door Philip Norman (853 p.).
Het slechtste boek dat ik las was Zes sterren, door Joost Zwagerman, het beste boek dat ik las was Paravion, door Hafid Bouazza.
Dit was het boekenjaar, volgend jaar weer een boekenjaar.

De Avonden

Ik las weer eens De Avonden, de afgelopen dagen. Het archetype Reve-boek. Voorzover ik kan nagaan minstens voor de 7e keer, maar waarschijnlijk heb ik het vaker gelezen. Wat moet ik er nog over zeggen? Het blijft me ontroeren. De leegheid, de wanhoop, het mededogen. Groots. En dan is dit nog niet eens Gerard Reve's beste boek.

Het jaarlijks uitje naar de grote stad

Vandaag ondernamen vriend Kees en ik ons jaarlijks uitje tussen Kerst en Nieuwjaar naar Amsterdam, voorzover wij kunnen nagaan voor de 25e keer. De dag wordt dan doorgebracht in boekhandels, antiquariaten, CD-winkels en De Bijenkorf. Geluncht wordt er in Luxembourg (2 croquetten Holtkamp en een glas bier) en tegenover het Concert-Gebouw wordt een zak oudjaarsgebak gekocht voor thuis. Wat schafte ik dit jaar aan: De laatste CD van The Black Eyed Peas, een vleesthermometer (de vorige vertrouwen wij niet meer), een cassette met Alle Gedichten van Gerrit Achterberg, W.F. Hermans, een Hollander in Parijs door Ad Franssen, De helaasheid der dingen en Mevrouw Verona daalt de heuvel af door Dimitri Verhulst en Het boek van het Violet en van de Dood, een voorpublicatie van Gerard Reve. Het is allemaal niet zo bijzonder en exclusief Amsterdams, maar het is vooral leuk zo'n dagje rond te stappen en weer eens bij te praten. De dag wordt dan bij ons thuis besloten met een bord boerenkool, en met het verorberen van de aangeschafte oliebollen en appelflappen bij de koffie.

Sailors and Sinners

Deze CD kreeg ik vandaag van een goede vriend, die er 'per ongeluk' twee bleek te hebben. De nieuwe Alquin! Deze band was erg populair midden jaren '70, ontleende de naam aan het voormalig klooster in Delft (Alcuin) waar ze repeteerden. Daar traden ze ook jaarlijks op, ik was een aantal keren bij die concerten. Ik had een aantal LP's van deze groep. Ze zijn weer bij elkaar sinds een paar jaar, en dit is (dacht ik) hun tweede CD sindsdien. Het klinkt als vanouds, misschien iets mellower, wat te maken zal hebben met het 'klimmen der jaren'. Nostalgie, in de goede zin van het woord.

Arie Met

Ziehier het portret van Arie Met. Althans zo werd mij vanmorgen verteld. In de kleedkamer van de sportschool werd ik ongelovig aangestaard door een al wat oudere man. Ik blijk sprekend te lijken op een vriend van deze man: Arie Met. Maar ik ben het niet.

Goed voornemen alvast

Vanmorgen opende het Journaal met het nieuws dat de NS vandaag volgens de dienstregeling zouden rijden. Inderdaad een opmerkelijk nieuwsfeit. Een van mijn voornemens voor 2010 is daarentegen dat ik minder met de trein ga reizen. De afgelopen maanden heb ik betrekkelijk veel met de trein gereisd, zowel voor werk als privé. De treinen rijden vaak niet, of niet op tijd. Een vertraging van minder dan 5 minuten geldt niet meer als vertraging, een vertraging van meer dan 5 minuten wordt eufemistisch gemeld: "De trein naar Hoorn van 16.42 uur vertrekt over ongeveer een kwartier". Ik heb dan ook al vaker betoogd dat het Spoorboekje in de boekwinkel moet worden gerubriceerd onder fictie, fantasy of zelfs horror.
De afgelopen dagen was het weer helemaal mis. Door het extreme weer, volgens de NS.
Lees even mee met het volgende ikje uit NRC van 23 december: Oost West.

De treinreis zelf is in veel gevallen ook een gemengd genoegen. Vaak moet men staan, omringd door mensen die hun gesprek niet kunnen ophouden en onafgebroken aan het telefoneren zijn geslagen, met luide stem en over onderwerpen (het feest van gisteren, het eten van vanavond en de maandstonde en bijbehorende ongemakken van spreekster) waarvan ik helemaal geen deelgenoot gemaakt wil worden. Of men is omringd door medepassagiers met mp3-spelers. Poef poef poef poef poef! De NS heeft in treinen stiltecoupés ingericht, als men medereizigers hierop opmerkzaam maakt in de hoop op (inderdaad) stilte wordt men in het gunstigste geval vreemd aangekeken.

Nee, vanaf volgend jaar ga ik echt meer met de auto reizen.