De Franschman

Vanmiddag hebben we een aardige wandeling gemaakt door de duinen tussen Bergen en Bergen aan Zee, in De Franschman, zoals het gebied wordt aangeduid. Bij het verlaten kwamen we ook Herman Gorter weer tegen, die hier destijds gewoond heeft.


Daarna door de duinen teruggefietst naar Bergen, en daar nog even neergestreken bij Het huis met de pilaren, voor een koele versnapering.

Gorter

Tijdens mijn studie kocht ik eens een bloemlezing van gedichten van Herman Gorter, De dag gaat open als een gouden roos. Mooie gedichten. Dit nu is een heruitgave van Verzen, en wel van de oorspronkelijke editie uit 1890. Gorter heeft deze bundel een paar keer herzien, maar dit is dus het origineel, met alleen een paar duidelijke drukfouten gecorrigeerd. Gorter-kenner Enno Endt heeft hierbij een verhelderende uitleiding geschreven, met per gedicht aantekeningen, drukvariaties en referenties. Hoogst interessant allemaal. Maar het gaat natuurlijk hierom:

Het strand was stil en bleek
ik zat doodstil en keek
naar de blauwe rimpeling -
er was ook windgezing.

Ik wist wie naast me zat
witrokkig en ze had
roosrood het glad gezicht -
er was ook veel zonlicht.

Hier draait het vaak om bij Gorter: de natuur en de ander.

Volgende schrift

Op 22 december 1989 verscheen in NRC Handelsblad een artikel van Felix Eijgenraam, getiteld De plezierfactor, Nut en genot van het boekenschrift. Een artikel over de bij sommige mensen aanwezige drang om de gelezen boeken op een of andere manier te noteren, meestal in een schrift. Ik vond dat zo'n aardig idee, dat ik op 1 januari 1990 ook met zo'n boekenschrift begonnen ben. 

Nu, ruim 19 jaar later, is het schrift vol. Ik heb in die tijd 894 boeken gelezen (inclusief herlezingen). De laatste jaren zijn het er zo'n 50 per jaar, dus wat meer dan in het begin. Ik begin vandaag aan het volgende boekenschrift. In 1990 verscheen het artikel ook in boekvorm, aangevuld met reacties van lezers. Ik zie in het boekje dat ik dit aanschafte op 22 december 1990, en ik lees in mijn boekenschrift dat ik dit op dezelfde dag uitlas. 

Nederlands beste schrijver

Ik meldde het al eerder. Een van de vuistregels die ik in de boekhandel hanteer, luidt: alle boeken van Jeroen Brouwers zijn goed. Ook deze weer. Officieel gebracht als het volgende deel van zijn een-mans tijdschrift Feuilletons (ik heb ze allemaal) is dit Brouwers' uitleg over het hoe en waarom van zijn weigering om de literaire Prijs der Nederlandse Letteren in ontvangst te nemen. De pijlen worden gericht op de Taalunie, op minister Plasterk en vele anderen. Brouwers slaat hard om zich heen, maar heeft een overtuigend verhaal, dat bovendien prachtig is opgeschreven. Wat een taalbeheersing. Brouwers is Nederlands beste schrijver.


Bij wijze van tussendoortje ook nog een literair juweeltje, twee mooie verhalen van Brouwers, een tijdje geleden al voor 1 Euro te koop bij de Bruna. Ik kende ze, want ze waren eerder gepubliceerd in Feuilletons 3, resp. 6.

Hier zitten ze

Hier zitten ze, maar op nog veel meer plaatsen. De ambtenaren. Met hun broodtrommels. Met hun bureaus, hun commissies, hun loketten, hun leges-stempels, hun verordeningen, hun vergaderingen, hun besluiten. Ze kunnen nauwelijks ontslagen worden. Het is ze (eind mei) nog steeds niet gelukt om 50 Euro naar mijn moeder over te maken, als eindejaarstegemoetkoming voor mensen met een gering inkomen. Vanmiddag kreeg ik weer zo'n ambtenaar aan de lijn. Na veel zoeken kon hij bevestigen dat de aanvraag die we in december ingestuurd hadden, op 4 maart inderdaad was goedgekeurd. Daarna was er niets meer mee gebeurd. Ik stel voor: de helft van alle ambtenaren standrechtelijk ontslaan, overal, in het hele land. Niet in de WW, maar in de bijstand. De rest: aan het werk, nu!

Gewoon een lekker dagje

was het vandaag. 's ochtends in de tuin, boekje lezen, koffie drinken. 's middags zijn we de stad in gegaan, rondgeshopt voor informatie over een nieuwe vloer voor in de woonkamer. Aanzienlijk wijzer geworden, dit keer. Ook nog een plaatje gekocht:


Het is een EP'tje met 4 Paul McCartney live opnames (Amoeba's Secret) uit een kleinschalig concert in 2007. De heer Macca maakt tegenwoordig weer wat steviger muziek, een beetje zoals de powerrock van zijn live-shows uit de jaren '70. Niet slecht, maar daar is het dan ook wel ongeveer mee gezegd. In ieder geval met 4 nummers veelsteweinig.
(O ja, het hoesje is gewoon zo, dit is dus geen slechte scan, maar KUNST.)
Thuis aangekomen weer in de tuin neergestreken met een glaasje wijn. Daar kwamen nog wat kennissen bij aangewaaid. Na het avondeten naar De Vest voor een toneelstuk.


Daar heb ik jammer genoeg gemengde gevoelens over. Het verhaal was gekunsteld, een toneelstuk in een toneelstuk, over een acteur die met zijn tweede vrouw speelt in een stuk over zijn relatie met zijn eerste vrouw, die dan ook weer komt opdraven. Derek de Lint en Renée Soutendijk vond ik tamelijk vlak spelen, teksten opzeggen. Kitty Courbois speelde veel beter, maar kon het niet echt redden. Jammer.

4 en 5 mei

Een week of twee verlaat kocht ik een boekje met daarin de 4 mei lezing van Wim de Bie, en de 5 mei lezing van Frans Timmermans. Wim de Bie haalt persoonlijke herinneringen op aan zijn ervaringen en impressies als kleuter in de Tweede Wereldoorlog. Een mooi klein persoonlijk verhaal uit een straat in Den Haag, dat eigenlijk universeel geldig is. Frans Timmermans betoogt dat we onszelf kunnen leren kennen, door naar anderen te luisteren. Inspirerend, vind ik.