Het bureau

Mijn bureau. Midden jaren 70 ging ik studeren, en kreeg ik dit van een oom, het was dus eerst zijn bureau. Ik denk dat het uit de jaren 40 stamt of zo. Ik wurmde het in 1976 via een steil trapje naar mijn studentenkamertje, aan een Delftse gracht. En naar de volgende kamers. Ik heb mijn hele studie lang dit bureau gebruikt. 

Daarna is het met mij meeverhuisd. Onze zoon heeft er zijn huiswerk aan gemaakt, en op zijn beurt aan dit bureau gestudeerd in Delft. De laatste jaren stond het bij ons op zolder. In verband met de aanstaande verhuizing moet het weg. Samen met twee kledingkasten, nog een bureau, een commode en een ikea spullenrekje is het vanmorgen opgehaald door Dorcas Heiloo. Die zagen het staan en (hoewel we het niet hadden aangemeld omdat we dachten: dit is echt te oud) ze  wilden het toch hebben. Ze proberen de spullen weer te verkopen, de opbrengst gaat naar goede doelen. Bureautje kopen?

Toneeltip: Ongerijmd, door Punch

Er is een nieuw 'theaterbolwerk', Punch, dat zich erop toelegt teksten van onbekende schrijvers op de planken te brengen. Wat mij betreft een mooi initiatief, ik bedoel: De meeuw, Oom Wanja, Who's Afraid of Virginia Woolf en natuurlijk de hele Shakespeare zijn geweldig, maar die komen tóch wel regelmatig voorbij; dit is iets nieuws. Ze werken met goede, bekende acteurs en regisseurs.

Gisteren zag ik Ongerijmd, van Frank Siera. Ik in ieder geval had nog niet van hem gehoord. Het is een speelse voorstelling, met vijf 'stemmen', die proberen structuur aan te brengen in de biografie van Gerrit Achterberg. Geen droge opsomming van feiten en feitjes, maar over elkaar buitelende invallen en opmerkingen.

De vraag die de schrijver had en ons voorhoudt: Achterberg schoot (zoals wel bekend ) zijn hospita dood, maar werd niet-toerekeningsvatbaar verklaard voor zijn daad. Maar hoe zit het dan met je andere daden, zoals je gedichten? Feit is (zoals een bezoeker opmerkte) dat je een gedicht van Achterberg de eerste keer leest, en de keren daarna bestudeert.

De theatertekst (aangeschaft) leest ook als een gedicht, een partituur. Mooi. 

Ik zou zeggen: ga kijken, men is al onderweg, deze voorstelling wordt gespeeld tot begin november.

(Vanmorgen zat ik dan toch maar mooi weer te bladeren in Alle Gedichten van Achterberg. 'Symbolen worden tot cymbalen in de ure des doods ...', we lazen het (Werkster) op de middelbare school, lang geleden.)

Weer in Zweden

 De afgelopen twee weken waren we weer in Zweden. Voornamelijk in Gotenburg, waar onze zoon woont, en in Stockholm. En in de rond Gotenburg liggende natuur. Ik vind het een schitterend land. Jaren geleden waren we er voor het eerst, kamperen met de kinderen toen nog. 

Ik weet het, de indruk tijdens een vakantie is vaak positief, maar ik weet nog dat ik toen dacht: In dit land zou ik wel kunnen wonen. Bij andere vakantiebestemmingen (Frankrijk, Engeland, Duitsland, Italië, enz.) had ik dat in veel mindere mate. Ik denk het eigenlijk nog steeds. Maar we hebben net een nieuw huis gekocht in Alkmaar. En hier wonen ook kinderen. Wetten en praktische bezwaren dus.

We zijn er daarna nog meer geweest, en sinds 2018 woont en werkt onze zoon er en zijn we niet echt toeristen meer, maar inmiddels meer: bezoekers. Gotenburg is een fijne stad, doet mij een beetje aan Rotterdam denken. Actief, haven, grootte. En ze hebben er trams.

Wat mij in Zweden bevalt (ik weet, het is een inkijkje van buitenaf, maar toch, ik ben er vaker geweest) zijn de vriendelijke, wat gereserveerde mensen. Anders dan de Nederlander, luidruchtig en alles zeker wetend. Het verkeer is veel minder opgefokt. Ook in de drukkere winkelstraten: geen lege bekers en patatzakjes. En vooral: de natuur. 

Voor volgend jaar staat 'met potlood' in de agenda: een vakantie naar Noord-Zweden, Noorwegen en Finland. De Noordkaap. Jag ser fram emot det!

De eenzaamste 20 minuten van de mensheid

Dit is (na Stultifera Navis) een wat bijzonderder boek van A.F.Th. van der Heijden. Samen met striptekenaar Dick Matena, in dit geval. De eenzaamste 20 minuten van de mensheid, een stripversie van een deel van het hoofdstuk De eenzaamste twintig minuten uit de geschiedenis van de mensheid, uit Het schervengericht uit 2007. 

Een hoofdstuk dat ik destijds las met een ijskoude vuist om mijn hart, zo voelde het. Het verhaal (onderdeel van de Homo Duplex-reeks) is ingegeven door de gruwelijke moord op de hoogzwangere Sharon Tate in 1969 en bevat de gedachten en ervaringen van de voldragen foetus tijdens en na de moord.

Dit boekje bevat een deel van de teksten uit dit hoofdstuk, aangevuld met fragmenten uit twee andere: The Egg Man en Grafton Aviation. De tekeningen zijn grotendeels in oud roze-achtige tinten, op de pagina's 'buiten de baarmoeder' na.

Het is een mooie uitgave, zowel tekst als tekening, maar ik geef uiteindelijk toch de voorkeur aan de breed-uitwaaierende originele romans van AFTh. Er zijn 350 (gesigneerde) exemplaren, ik heb nummer 53.

) 

Get Back

 

De afgelopen dagen keek ik nog eens naar Peter Jacksons Beatlesfilm Get Back, nu op drie blu-raydisks.

Vorig jaar zag ik het al op Disney+, en in februari zag ik The Rooftop Concert, in IMAX-kwaliteit in de bioscoop. (Paul McCartney gebruikte verder tijdens zijn laatste tour dit jaar een speciale clip van I've Got A Feeling met alleen de zang van John, zodat Paul en zijn band 'samen met John konden spelen'. )

Ik vat het even samen: een geweldige documentaire, met een fantastische beeld- en geluidskwaliteit, die de 'beruchte' Get Back-sessies in een ander daglicht zet. Vooral John en George hebben deze sessies in interviews weggezet als 'worst, miserable, hell'. Niets van waar. Het sentiment is vooral ingegeven door wat er in de maanden erna gebeurde. Het waren soms moeizame sessies, ik denk omdat The Beatles geen focus hadden, niet konden besluiten wat ze aan het doen waren. Repeteren voor een optreden, een live-lp. een televisiedocumentaire, een film, een studio-lp? 

Overigens was Beatlesbiograaf Mark Lewisohn al eerder tot die conclusie gekomen, nadat hij in januari 2019 alle beschikbare materiaal 'real time' 50 jaar na de sessies had bekeken en beluisterd. Hier zijn opgeluchte tweet na afloop.

@TheBeatles did it and now I’ve done it. An exhausting but exhilarating month’s work comes to an end. Finally I know how it was – and how I’ve been wrong in all my past writings. We’ve ALL had it wrong. Roll on Peter Jackson’s film and my Volume 3. #Twickenham #SavileRow #Jan69 pic.twitter.com/XhX2DrtCUU

— Mark Lewisohn (@marklewisohn) January 31, 2019

Over de sessies zijn letterlijk boeken vol geschreven. Ik hou het bij mijn kleine observaties. De communicatie tussen The Beatles. Het gebrek aan communicatie. De oogopslag van Paul, die John als geen ander kent, en weet wat er gebeurt. Ik vind het fascinerend. Maar ook de omslag in humeur na de verhuizing naar Savile Row. 26 januari bijvoorbeeld vind ik een fantastische dag die veel van wat erover geschreven is weerspreekt. Die sessies waren zo slecht nog niet. In drie weken kwam er materiaal voor een een lp met daarop drie nummer-1 hits, veel nummers die naar Abbey Road zouden doorschuiven in de grondverf, en ook verschillende nummers die in de jaren erna op verschillende solo-lp's van John, Paul en George zouden verschijnen. 

Ik zie deze film ook in samenhang met de eerder verschenen Let It Be 51 Year Anniversary Edition en het toen ook verschenen koffietafelboek. Hebben we nu alles wat ons hartje begeert? 

Ik had graag ook de oorspronkelijke film Let It Be opnieuw uitgebracht zien. Beeld en geluid gerestaureerd door Peter Jackson en Giles Martin (graag wel in de oorspronkelijke 4:3 aspectratio, want als je dat omzet naar 16:9 snij je 25% van het beeld weg). Het had een mooie bonusdisk kunnen zijn. 

Ik zou graag het optreden op het dak zien zonder de straatinterviews, aanbellende politieagenten, gesprekken in de receptie, of gezien vanaf een dak aan de overkant. Leuk voor de documentaire, maar het is suboptimaal voor het optreden zelf. Dus alleen gezien door de 5 camera's op het dak zelf. Het had een mooie bonusdisk kunnen zijn.

Ik zou graag het volledige optreden op het dak uitgebracht zien op cd. Zie mijn eerdere blog, onder cd5, inmiddels is het wel beschikbaar via verschillende streamingdiensten. 

Ik zou graag de Apple Studio Performance van 31 januari niet tijdens en tussen de aftiteling zien. Ik begrijp dat Peter Jackson, net als Michael Lindsay-Hoge, op zoek was naar een rond verhaal, maar 31 januari was de laatste dag van de sessies, en leverde Let It Be, The Long And Winding Road en Two Of Us op. 

Peter Jackson heeft geweldig werk gedaan, door steeds meer materiaal in de documentaire te stoppen, naar eigen zeggen om te voorkomen dat het nog eens 50 jaar onbereikbaar zou zijn. Hij heeft ook gesuggereerd dat een versie van 12 uur goed mogelijk zou zijn. Dat is niet gebeurd. Inmiddels is er sprake van een nieuw Beatlesproject voor Jackson, daar is verder nog niets over bekend, behalve dat het een 'live action movie' zal zijn. Ik ben benieuwd en beducht.

Het moet, maar het is goed

Ik heb er een tijdje tegenaan gehikt, maar vanmiddag ben ik dan begonnen met het (naar mijn idee) drastisch uitdunnen van de boekenkasten.

Boeken, u weet misschien hoe dat gaat, vaak lees je ze maar een keer, en staan ze alleen maar plankruimte in te nemen. Bij mij 6 Billy's van 90 cm, 4 van 60, en een oudere lagere boekenkast. De meeste daarvan dubbel beladen, dus twee rijen achter elkaar. Vol.

Binnen afzienbare tijd gaan we verhuizen, kleiner wonen, en dus moeten er spullen de deur uit. Ook boeken. Het moet, maar het is goed. Veel van die boeken zal ik toch nooit meer inzien. Ik houd natuurlijk de boeken die mij dierbaar zijn, die ik soms herlees, waar ik soms in blader om iets in op te zoeken. 

Ik ga er redelijk systematisch doorheen, eerst de Nederlandse literatuur. De boeken staan alfabetisch op schrijver. 

Ik ben nu bij de K, het is genoeg voor vandaag, ik ga morgen verder met L - Z, daarna vertaald, Engels, Duits, en zo door. Ik heb nu een complete Billy gevuld met boeken die weg kunnen. 

Hier een foto van wat er aan de hand is. Deze boeken gaan overigens allemaal de deur NIET uit. Stel je voor: Biesheuvel, Brouwers, Canaponi, Elsschot!

Tussen de boeken kom ik soms aardige dingetjes tegen, die ik kennelijk even had weggelegd en daarna was vergeten.

Bijvoorbeeld deze oude Tirade, met een bijdrage van G.K. van het Reve. Later gebundeld in Schoon Schip (1945 -1984), met de iets gemoderniseerde titel Henrik Ibsen op het Televisiescherm (met een k en hoofdletter T).

In hetzelfde nummer ook de oorspronkelijke versie van het verhaal Gezinsverpleging van Jan Wolkers, met de volledige naam van huisgenote Marie. In Serpentina's petticoat is dit verhaal licht geretoucheerd om de privacy van deze toen nog levende persoon te beschermen.

Morgen verder mensen. Morgen verder.

Aanvulling 27 juli: De Nederlandse literatuur is gedaan. Ik heb nu 11 meter boeken apart gezet voor 'bestemming elders'. Volgende keer een Billy met Engels- en Duitstalige boeken, en een of twee verloren Franstalige boeken. Daarna vertaalde literatuur, enzovoorts. Moedig voorwaarts!

Wie boeken koopt krijgt boekenleggers mee. Deze heb ik uit de nu doorgenomen kasten geveegd. Er zullen er ook nog in boeken zitten. Ik spaar ze niet, dus ze gaan weg. Hoewel, ik zie er ook nog twee (uiterst rechts en ergens in het midden) van boekhandel Academia uit Delft. Dat was een fijne zaak, volgens mij zijn ze midden jaren '80 failliet gegaan.

6 juni 1962

Vandaag 60 jaar geleden, 6 juni 1962, begon een van de grootste muzikale avonturen uit de popmuziek. The Beatles (toen nog John, Paul, George & Pete) waren voor het eerst in de EMI Recording Studios in Londen, 's avonds tussen zes en acht, in Studio 2. Er waren aanvankelijk wat problemen met de tamelijk primitieve apparatuur van de groep, er moest een en ander aan gerepareerd en veranderd worden voor het kon worden aangesloten. Ze namen in een niet bekend aantal takes vier nummers op, Besame Mucho, Love Me Do, P.S. I Love You en Ask Me Why. Van deze sessie is een acetaatpersing bewaard gebleven met daarop de eerste twee nummers, misschien omdat deze als de beste werden beoordeeld, met een single als beoogd resultaat. The Beatles kregen voor deze sessie een vergoeding, zoals toen overeengekomen met de vakbonden voor studiowerk, van £7 10s (old money) per persoon.

Die nummers werden toen niet uitgebracht. In augustus 1962 werd Pete Best vervangen door Ringo Starr, in september werden Love Me Do en P.S. I Love You opnieuw opgenomen, en op 5 oktober uitgebracht als de eerste single. De bewaarde opnames van 6 juni kwamen in 1995 alsnog uit, op Anthology 1.

 

Een paar jaar geleden werd duidelijk dat Geoff Emerick, de tape operator van EMI die jarenlang betrokken zou blijven bij de Beatles-platenopnames, tegen de instructies van EMI in de niet-gebruikte opnames niet (zoals toen gebruikelijk was) had gewist maar had meegenomen. Wie wat bewaart, die heeft wat. Het eigendomsrecht daarvan wordt nu betwist door de rechtsopvolger van EMI-Parlophone, Universal Music en (de erven van) Geoff Emerick. Deze tape zou een geweldige toevoeging zijn bij een 60 year anniversary edition van de eerste lp, Please Please Me, in 2023. Maar dat zal er wel niet van komen.