Het opruimen van de inboedel van ouders is een bitterzoete zaak. Spulletjes en meubels, door de ouders met zorg gekozen en beheerd, worden voor een laatste keer nog eens bekeken en beoordeeld en daarna (veelal) van de hand gedaan. 'Niet nodig, niet mijn smaak, ik heb al een bank'.
Zo vergaat het mij nu ook. Foto's, persoonlijke papieren en administratie zijn al naar mijn huis overgebracht. Dat moet allemaal eens uitgezocht. En tja, de spullen. Ik heb een afspraak met de Haagse weggeefwinkel, ze mogen (bijna) alles hebben. Wat niet bruikbaar is, wordt daarna weggedaan.
Ik wil eigenlijk maar een paar kleine dingetjes uit mijn ouders' inboedel. Een oud tinnen kruikje, het horloge van mijn 'oud-vader' (de vader van de opa van mijn opa), de dradenteller van mijn opa (hij was stoffeerder) en 'het schilderijtje van mijn vader'.
Boven de eettafel bij mijn ouders hing dit schilderijtje. 45 bij 35 centimeter, op een dunne houten plaat geschilderd. Natuurlijk niet echt bijzonder, behalve voor mij. Mijn vader maakte dit in 1953, voor mij (ik ben geboren in 1954) is het er dus altijd geweest.
Op de achterkant staat 'Kerkje in Fex, met de Piz Tremoggia, Zwitserland'. Op internet vond ik zowaar een fotootje met bijna hetzelfde perspectief.
Het schilderijtje heb ik gisteren meegenomen naar huis. Ik denk dat ik het boven de eettafel ga ophangen.
