We ruimen de garage op, in stappen. Vanmorgen kwam dit ding uit een vak tevoorschijn.
Mijn schep. Of althans: wat er van over is. Toen ik vijf werd kreeg ik een mooie rode schep, met een essenhouten steel. Ik heb daarmee ongeveer het hele Stille Strand van Scheveningen omgeschept. Mijn kinderen hebben hem ook veel gebruikt, tot op een dag de steel brak. Een essenhouten steel breken, dan moet je je best doen. (U merkt, ik vind dat nog steeds 'een dingetje'.)
Ik dacht toen: jammer, maar ik maak er een nieuwe steel aan. U weet hoe dat gaat. Life is what happens to you while you're busy making other plans.
Mijn schep ligt nu in de vuilcontainer.
Aanvulling 17 juni:
Uit de garage kwam nu ook de steel tevoorschijn.
Het is goed dat ik het blad al had weggegooid, anders was ik wellicht gaan 'repareren'. Waarom? Voor wie?
