Ik denk dat ik 9 jaar was, toen ik vlak voor Kerstmis met de klas naar een filmvoorstelling ging in het Haagse Gebouw voor Kunsten en Wetenschappen, beter bekend als K&W.
Ik vond het een indrukwekkende zaal, op Wikipedia lees ik dat er meer dan 2000 man in gingen. Volgens mij allemaal schoolkinderen, die middag. Ik moet het met de herinnering doen, dit was de enige keer dat ik er was. Ongeveer een jaar later brandde het gebouw tot de grond toe af, een legendarische fik in het Haagse. We zaten op een balkon, ergens achteraan, aan de rechterkant. De film werd ingeleid door iemand die het had over de maker, kennelijk een beroemd iemand, dat praatje duurde lang, weet ik nog. De film zelf ging over een man die zijn leven nutteloos vond en op het punt staat van een brug te springen, maar te zien kreeg hoe het zou zijn geweest als hij niet geleefd had.
Op een of andere manier is die film altijd, zij het vaag, bij mij gebleven. Alleen, hoe heette die nou. Als 9-jarige sprak ik geen vreemde taal, dus de titel was mij niet bijgebleven. Van tijd tot tijd probeerde ik het mij te herinneren, de laatste jaren deed ik soms een Google-zoekopdracht. Iets als 'film, meaning of life, 1950's'. Dat gaf allemaal onbruikbare resultaten.
Vannacht zat ik te lezen ik in Liefde, het tweede deel uit de Mijn strijd-reeks van Karl Ove Knausgård. Op bladzijde 458 gaat het dan ineens over It's a Wonderful Life, een film van Frank Capra uit 1946. Over een man in crisis, waarbij een engel ingrijpt en hem laat zien hoe de wereld er zonder hem zou hebben uitgezien. Dát was die film. Nagekeken op internet, het klopt helemaal, inclusief de herinneringen aan beelden uit de film die ik nog heb.
Het is misschien gek, maar ik vind het bevredigend dat dit gaatje in mijn geheugen na bijna 60 jaar weer gedicht is. Lezen is zo gek nog niet.
P.S.: Ik las dit boek van Knausgård overigens al eerder, in 2014. Toen viel het kwartje nog niet.
