Het begon hier, en nu, twee-en-een-half jaar verder, heb ik het derde en laatste deel uit van Verhaal van een leven. Ik herhaal: wat een goede schrijver. Paustovski schrijft heel beeldend, zintuiglijk. In een paar zinnen zie je, ruik je, voel je het landschap, de haven, het logement waar P. verblijft. In dit deel zijn weer twee boeken verzameld, die beide weer bestaan uit korte verhalen, schetsen van een paar bladzijden steeds, die samen Paustovski's 'epische autobiografie' vormen, de ontwikkeling van de schrijver, niet altijd even strikt historisch, maar altijd boeiend.
Het verhaal loopt tot ongeveer de jaren 30, P. onderneemt weer allerlei reizen, naar de Krim, de Kaukasus, de kust van de Kaspische Zee, maar ook naar Karelië.
Met veel plezier gelezen, ik hoop nu maar op een (her)uitgave van De baai van Kara Bogaz, in dit deel meermalen genoemd en door P. beschouwd als zijn 'eerste echte boek'. Er bestaat wel twee vertalingen, een uit 1938 door Karel van het Reve, maar deze is (naar eigen zeggen) 'zeer gebrekkig', en een uit 1998, door Wim Hartog, die ook huidige Van Oorschot-uitgaven vertaalde. Die laatste zou ik graag opnieuw uitgegeven gezien.
Intussen herlees ik nu Ingenieurs van de ziel door Frank Westerman, een geweldig boek met veel aandacht voor Paustovski's 'Baai'.
