Afgelopen maandag was er dan (na twee maanden uitstel wegens ziekte) de 'avond met A.F.Th. van der Heijden' in het Compagnietheater in Amsterdam. Een avond naar aanleiding van het feuilleton President Tsaar op Obama Beach, dat vanaf eind juni in 60 afleveringen dagelijks in NRC verscheen. Hier staat aflevering 1. Dat feuilleton volgen was overigens geen sinecure. Het was zomer, vakantietijd, dus het was voor mij bijvoorbeeld ook een tijdje in Portugal op mijn mobiel via brakke hotel-wifi proberen de dagelijkse portie binnen te halen. En daarnaast postte Marc van Oostendorp, taalkundige, elke dag ook nog eens een blog over de aflevering van die dag (President Tsaar op Obama Beach op de voet gevolgd, hier staat aflevering 1) op de site Neerlandistiek. Ook die las ik.
Het feuilleton is ook in een gelimiteerde oplage in boekvorm uitgegeven, alleen voor bezoekers van deze 'avond met A.F.Th.'
Maandag was die avond dus. Het boek hadden we eerder opgestuurd gekregen (en ik had het in die vorm nog eens gelezen). Er was een stand van De Bezige Bij, waar ik mijn AFTh-collectie verder kon aanvullen, vorige week was o.a. een nieuw deel van De tandeloze tijd verschenen, deel 6, Kwaadschiks (eindelijk, het boek was eerder aangekondigd voor verleden jaar, toen kwam De ochtendgave er tussendoor). Daarnaast twee dunnere boekjes en een aan AFTh gewijde aflevering van Revisor. Gelukkig kon ik pinnen.
De avond bestond uit een gesprek tussen AFTh en Arjen Fortuin, literatuurcritcus bij NRC. Behandeld werden o.a. de totstandkoming van het feuilleton, de noodzaak van een actuele gebeurtenis (bijv. in MX17, Kwaadschiks, Advocaat van de hanen), de vervorming van de werkelijkheid in AFTh's romans, enz.
Bijzonder was de overhandiging van een kunstwerk. Oorlogscorrespondent Joris Hentenaar verloor een vriend bij de ramp met de MH17, en werkte na de crash in Oekraïne. Hij wilde iets meenemen voor de ouders van zijn vriend. Kunstenaar Bas Meeuws maakte van meegenomen zonnebloemen een kunstwerk. De oplage is 300. Er waren 298 slachtoffers, na lezing van het feuilleton besloten ze nummer 299 aan AFTh te geven.
(verkleinde weergave van afbeelding op site van Bas Meeuws)
Er was gelegenheid tot stellen van vragen. Natuurlijk weer over waarom zijn boeken toch zo dik zijn. En waarom hij niet een boek als De Avonden schrijft. ('De Avonden bestaat al. Ik hoef dat niet nog eens te schrijven.') En over die andere cyclus. Volgend jaar hoopt AFTh verder te gaan met Homo Duplex. Enzovoorts.
Aan begin en eind las AFTh twee stukken uit President Tsaar voor, afleveringen 15 en 58.
Na afloop was er nog een borrel ('op eigen kosten' bezwoer ons Arjen Fortuin) en signeren, waarbij was afgesproken dat wij eventueel nog wat konden zeggen of vragen, en dat AFTh dan zou 'terugpraten'. Ik vroeg hem mijn juist aangeschafte deel 6 van De tandeloze tijd, Kwaadschiks te signeren en stelde de omgekeerde-dikke-boeken-vraag, hoe hij het had ervaren om uit een omvangrijk verhaal (het nog niet gepubliceerde MX17) 60 vrij los staande, korte stukken te snijden als afleveringen, die tezamen een boekje van iets meer dan 200 blz. opleverden. Niet makkelijk, spannend en leerzaam.
Ik vroeg AFTh ook om mijn meegebrachte exemplaar van De slag om de Blauwbrug, de proloog van De tandeloze tijd, te signeren. Ik vertelde dat ik in de trein op weg naar Amsterdam er weer in was gaan lezen, na ruim 30 jaar. 'Juist, om er weer een beetje in te komen', begreep hij.
AFTh vertelde tijdens het vraaggesprek dat hij 'bewust digibeet' was gebleven. Dat kun je merken, tijdens en na het gesprek en bij het signeren kwam hij op mij over als een bescheiden, vriendelijke, hoffelijke man. Kom er maar eens om, op de social media. Maar nu ga ik lezen!
