Het loopt tegen twaalven. De kamer is stil. Alleen de kat en ik, met mijn gedachten. Nog een klein half uur of zo, en dan is het precies acht jaar geleden dat mijn vader overleed. Gek, zo'n tijdstip dat je bijblijft. Ik was er niet eens bij, ik was net een uur eerder weggegaan, na bijpraten van de nachtverpleging, na 3 dagen zonder slaap. Hij zou nu 93 geweest zijn bedenk ik me, dat zou nog gekund hebben. Maar zo ging het niet. Er zijn dingen veranderd in die tijd, en er zijn dingen hetzelfde gebleven, zoals mijn gevoel als ik aan hem denk. Op een dag als vandaag is dat er weer volop:
Ik mis mijn vader. Ik mis zijn verhalen, zijn hand en arm, zijn raad en daad. Ik mis zijn vragen en antwoorden. Ik mis zijn liefde, aandacht en betrokkenheid. Ik mis zijn stem, zijn lach, de twinkel in zijn ogen.
En toch is hij er, op een of andere manier.
Ik drink nog een glas, op het leven van mijn vader.
