Favoriete boek of auteur? Daar vraag je me wat. Ik heb het gevoel dat ik te weinig Duits of Duitse boeken heb gelezen om een favoriet te hebben. Ik loop even door mijn geheugen en mijn boekenkast (wat ik in het Duits las, en wat in het Nederlands, blijkt uit de titels). Het is hap-snap, en met grote tussenpozen.
De eerste Duitse boeken die ik (op de MULO, een reeds lang verdwenen schooltype) las waren Drei Männer im Schnee van Erich Kästner en Irisches Tagebuch van Heinrich Böll. Zo dun als deze boekjes al waren, betrof het hier nog eens ingekorte schoolversies. Later las ik nog eens de volledige uitgaven. Na de MULO kwam de HAVO. Ik las daar wat meer boeken, ik denk 10 of 15. Het gekke is: ik weet er bijna niets meer van. Titels? schrijvers? Weg, op twee na, die nog in de kast staan. Der Richter und sein Henker, van Friedrich Dürrenmatt. Ik heb alleen geen idee meer waar het over gaat. En met de klas gingen we naar de Koninklijke Schouwburg en zagen Die Verfolgung und Ermordung Jean Paul Marats van Peter Weiss, dat we ook klassikaal lazen. Toch staat op mijn eindlijst een mooi cijfer voor Duits. O ja, Stefan Zweig - Schachnovelle, die ook nog. Ik hield van schaken en het was een niet te dik boek. Dus. Op het daarna gevolgde Atheneum heb ik Duits laten vallen, ingewisseld voor Wiskunde II, een besluit dat ik oprecht betreur.
Na school las ik weinig Duitse boeken meer.
De blikken trommel van Günther Grass vond ik een prachtig boek. Laat U niet leiden door de film. Ook goed, maar anders, beknopter. Het boek is veel uitgebreider, rijker.
Naast Irisches Tagebuch las ik ook De verloren eer van Katharina Blum, het anti-Springerboek van Böll.
Die Verwandlung, Der Prozeß, Das Urteil van Franz Kafka. Lees dit en je weet wat kafkaësk betekent. Een paar jaar geleden las ik nog eens De gedaanteverwisseling, die zat gratis bij de krant of zo.
Eind jaren 80 lazen de echtgenote en ik 'ineens' drie boeken van Patrick Süskind: Das Parfum, Der Kontrabaß, Die Taube. Die eerste is wel bekend, en ook verfilmd dacht ik. Misdaadroman, historische roman, ontwikkelingsroman, het is het allemaal.
Deutschland umsonst (Zu Fuß und ohne Geld durch ein Wohlstandsland) van Michael Holzach zie ik nog staan in de kast. Een reisboek over een wandeling door Duitsland begin jaren 80. Geen idee of het nog leverbaar is. Vind je reisboeken leuk dan is dit wel wat. Wel verouderd, denk ik, sinds de val van de Muur.
2014 was Joseph Roth-jaar (75 jaar dood). Had ik ook nog nooit wat van gelezen. Ik las Radetzkymars (het militaire en morele verval van een land, van een familie), Job (het verhaal van een eenvoudige man, een volk, een voorbije tijd) en Vlucht zonder einde (chaos na de (Eerste) Wereldoorlog). Dit zijn alle GEWELDIGE boeken. Parels. Het is mijn voornemen meer van Roth te lezen.
Dit zijn ze. De Duitse boeken in mijn kast. Zoals ik zei: niet veel (bedenk: gelezen in een periode van ruim 45 jaar, ik tel 17 titels, dus één boek per drie jaar). Favorieten: De blikken trommel, Das Parfum, Der ProzeB en 'alles van Joseph Roth'.
Und was jetzt noch? vraagt meneer Bakker, mijn leraar Duits, vanaf zijn wolk. Berlin Alexanderplatz van Alfred Döblin. Ik zag de tv-serie naar het boek, van Fassbinder, een keer of 3, laatst op dvd. In 2011 kocht ik het boek, in Berlijn. Ik nam mij voor het dit jaar te gaan lezen. Dat voornemen staat nog steeds, volgende maand begin ik. Echt. Auf Deutsch. Wirklich.
Misschien is dit nog een 'meta-tip': Momenteel lees-blader ik door Gute Nacht, Freunde (Duitsland in vijfentwintig boeken) door Christoph Buchwald. Vorige week was hij in VPRO Boeken. Een persoonlijke keus van literaire hoogtepunten. Ik las er 3 van de 25. Maar ik zie er leuke dingen tussen staan. Voor op de stapel.
#50boeken (eigenlijk: #50books) wordt dit jaar gedaan door Hendrik-Jan de Wit. Iedere zondag stelt hij een vraag met betrekking tot boeken. De blogs die we daarover schrijven verzamelt hij op zijn weblog, waar dus een overzicht te vinden is van alle reacties op deze vragen.
