Tot nu toe gaat het prima met mijn voornemen om dit jaar (20 jaar nadat in 1995 het eerste deel verscheen) de zeven delen van Het Bureau te herlezen. Parallel lees ik de brieven die Frida Vogels aan Voskuil over die delen schreef, gepubliceerd in Tirade.
Het vorige deel eindigde positief, luchtig: Maarten had zich ontworsteld aan zijn vaders. Hij leek bevrijd. In dit deel moet hij voluit aan de bak. Het werk stapelt zich (letterlijk) op, hij neemt steeds meer deel aan vergaderingen en wordt (vaak tegen zijn zin) in een bestuur betrokken. De omgang met de medewerkers blijft uiterst moeizaam. maar: 'wie hier benoemd is, wordt niet ontslagen', en dus worstelt Maarten verder, teleurgesteld in zijn medewerkers, ongelukkig in zijn werk en ontevreden over zichzelf. Wat een leven. Wat een boek. Het klinkt allemaal heel erg en dat is het ook, maar er valt ook te lachen en het is prachtig opgeschreven. Weer in een teug gelezen, bij wijze van spreken. Binnenkort deel 5.
