De afgelopen maanden las ik zo af en toe in de Verzamelde gedichten van Vasalis. Soms een paar dagen achter elkaar, dan weer een week niet. Een paar gedichten per dag. Opmerkelijk genoeg vond ik de gedichten uit de postume bundel De oude kustlijn het beste. Vaak over haar moeder, of over de natuur.
Had ik je maar als kind gekend,
Die nu mijn kind en moeder bent.
Misschien tussen kunst en kitsch, met een kwestieuze grammatica, maar voor mij werkt het.
Soms klein, niet meer dan 6 of 8 regels, heel sensitief.
(...)
Adem licht, deze teug, dit paard, deze wei
gaan voorbij, maar zijn, deze nacht, deze pijn
een keer samen met mij. Nu. Voorgoed.
Weer mooie zinnetjes in mijn schriftje geschreven.
Ik zie het ogenblik, dat toentertijd nog eeuwig was.
Dat is genoeg.
