Zie hier een foto'tje dat ik maakte van het aan de buitenkant weinig imposante Museo Galileo in Florence. Ik bezocht dit museum eerder in 1972, toen heette het nog Istituto e Museo di Storia della Scienza. Dit gebeurde tijdens de Rome-Florence-reis op de middelbare school, en dit was natuurlijk een kolfje naar de hand van de aanwezige bèta's. Het begin van de moderne fysica! We waren er met zes man, vijf leerlingen en meneer Van Hensbergen, leraar klassieke talen, die er dus helemaal geen kaas van had gegeten. De deur van het museum was gesloten. Na aanbellen verscheen er na geruime tijd een klein gekreukeld meneertje, dat ons binnen liet en achter ons de deur weer sloot. Hij ging achter een loketje zitten en we kochten kaartjes, die door het meneertje uit de hand van een grote rol uit een bureaula werden gescheurd. Het licht ging aan en wij bekeken de collectie, bestaande uit manuscripten, telescopen en andere natuurkundige contrapties. Na ongeveer een kwartiertje kwam het meneertje weer langs, hij had nu een soort buschauffeurspet opgezet en wilde de kaartjes controleren. We gaven onze kaartjes en hij knipte er met een tang gaatjes in. Na een tijdje waren we uitgekeken, het meneertje liet ons beleefd weer uit en sloot de deur achter ons.
Toscane, het was prachtig, maar ik ga er nooit meer naar toe. We gaan namelijk nooit twee keer naar dezelfde vakantiebestemming. Ik moet eerst nog naar Portugal, Hongarije en Schiermonnikoog, ben ik nog nooit geweest.
