In het huis van mijn grootouders

Vandaag was een bijzondere dag. Ik ging op bezoek bij een lieve nicht van mij, in Breskens. Zij woont sinds kort in het huis dat eerder van haar moeder (een tante van mij) was, en daarvoor van onze grootouders. Mijn moeder is er geboren en heeft er gewoond tot ze uit huis ging. Het huis is weliswaar in 1944 weggebombardeerd maar op dezelfde funderingen herbouwd, waarna de familie er weer in trok. Door omstandigheden, waarvan bespreking niet past in deze blog, was ik er sinds 1960 niet meer geweest. Ik heb er nog wel herinneringen aan, en wilde het huis graag nog eens zien. Vandaag dus. Ik heb het al eerder gemerkt, een kostbare herinnering wordt krachtig in het geheugen opgeslagen. Hier ook. Ik herinner mij scherp dat ik als vijfjarige broekeman daar onder een tafel zat en via de achtertuin de lage duinen in ging om te spelen. Mijn (15 jaar oudere) nicht kon dit bevestigen, destijds stond er een tafel op de door mij aangewezen plaats, en achter het huis lagen destijds lage duintjes, inmiddels door een tot 12 meter deltahoogte opgespoten dijk vervangen. Ik ontving enige familiefoto's en een aangrijpende brief van mijn vader, ook uit 1960, een geweldig moeilijke tijd. Zijn handschrift, het had een stempel kunnen zijn, ik herkende het op de enveloppe, zo onveranderd door de jaren. Bij een korte tour de la maison stond ik dan tenslotte ineens in de toenmalige slaapkamer van mijn moeder. Dat liet me niet onberoerd.