Jan Wolkers zal als schrijver waarschijnlijk herinnerd worden vanwege een paar waarlijk epische romans: Turks Fruit, Terug naar Oegstgeest, De kus en nog een paar. Aansprekende onderwerpen, en een geweldige schrijfstijl. Afwisselend korte en langere zinnen, daardoor een mooi ritme, plastisch taalgebruik, seks en dood. Tijdens zijn leven publiceerde hij verder verhalen, essays en ook een aantal gedichten, waarvan de meeste bijeengehaald werden in zijn enige bij leven verschenen dichtbundel Wintervitrines. Die vond ik erg goed. Nu is er dan een bundel Verzamelde gedichten. Hierin staan weer dezelfde gedichten, aangevuld met verspreid gepubliceerd werk, een aantal ongepubliceerde gedichten uit zijn jeugd en een serie gedichten geschreven in de jaren '50 in Parijs. Jammer genoeg vind ik die aanvullingen eigenlijk allemaal beneden de maat. Samensteller Onno Blom schrijft ook dat het niet allemaal van grote kwaliteit is. Dat had dus beter niet-gepubliceerd kunnen blijven. De eerder wel-gepubliceerde gedichten als Speurtocht en Hermes Psychopompus zijn wel erg indrukwekkend. Jan Wolkers had kennelijk een goede neus wat wel te publiceren en wat niet. Helaas de erven en Onno Blom in dit geval wat minder. Aardig is nog wel de weergave van een aantal hand- en typoscripten, helaas is hier een van de aanduidingen fout.
