Paul McCartney heeft weer een plaat gemaakt, zijn zoveel-en-twintigste inmiddels, na The Beatles. Hoe goed of slecht een plaat is kun je naar mijn smaak pas beoordelen na een aantal keren luisteren. Daarom geef ik nu een eerste indruk, ik heb de plaat inmiddels 5 keer gehoord. Het is NIET zijn beste plaat, verrassend genoeg (misschien) is dat (althans naar mijn smaak) zijn vorige pop-plaat, Chaos and creation in the backyard. Van die plaat zijn er "maar" een paar miljoen verkocht, naar McCartney-maatstaven te weinig, en uit onvrede met de marketing van EMI is hij naar een andere maatschappij overgestapt. Nu dus Memory almost full. Komt zeker in de buurt. Dit is toch wel een errug goede plaat, qua muziek misschien te vergelijken met Tug of War of Venus and Mars, uit 1982 en 1976 alweer. Veel verschillende stijlen, en dus veelzijdig maar daardoor geen echte eenheid. Op elke McCartney-plaat staat minstens 1 briljant nummer. Ook op deze plaat staan weer een paar echt goede nummers, het intessantst vond ik Nod your head, dat mij deed denken aan Why don't we do it in the road, en (van de bonus-CD) 222, met een jazzy melodie, helaas zal dit nummer (omdat het op de bonus CD staat) voor het grote publiek totaal onbekend blijven. Ik blijf zeker luisteren.
