Het is alweer een tijdje geleden dat ik dit toneelstuk zag, afgelopen weekend las ik de tekst nog eens na. Hierbij werd mij weer duidelijk wat er zo goed is aan dit stuk. De dialogen. Die zijn niet 'logisch', maar natuurlijk. Mensen praten vaak niet met elkaar, maar langs elkaar, ieder zijn of haar eigen verhaal. Maria Goos doet dat in dit stuk werkelijk fenomenaal. Een beetje quasi-Brabants, huiselijk, maar af en toe ook met een schoonheid die literair aandoet, en aan Nescio herinnert:
JAN: Mooi toch eigenlijk he? Zo'n maan en zo'n zon en alles.
TOOS: En de sterren... ook iets moois. Die schijnen op het zee zo mooi te schijnen.
JAN: En dat wij met mekaar kunnen praten, da's ook iets moois eigenlijk. En ook een wonder eigenlijk.
En dan komt er een onverwachte wending, hilarisch:
RITA: Ja Jan. Ik zou best wel iets akeligs willen zeggen, maar ik kom er eventjes niet op.
Goed hoor. De kaartjes voor deel 3 en 4 in maart 2008 zijn al binnen.
