Drie obligate luchtploffen

Dit weekend zag ik een Spaanse film. Titel en inhoud doen er nu niet zo toe, maar in die film kusten de spelers elkaar met enige regelmaat, ter begroeting. Kennelijk op een Spaanse wijze, nl. vier snelle (binnen 1 seconde) kusjes, steeds op dezelfde wang. Anders dus dan hier. Hier hebben we de Brabantse Drieklapper. Men loopt op de te begroeten persoon toe, pakt elkaar bij de onderarmen of schouders, en geeft elkaar drie kussen bij (niet: op) de wangen, links, rechts, links. Naar mijn smaak teveel, en tegelijk te weinig. Wat je bijna zou vergeten is dat deze gewoonte nog niet zo oud is. Twintig jaar geleden begroetten we elkaar nog helemaal niet op deze manier, althans niet in Zuid-Holland, waar ik toen woonde. Als je toen een kennis, vriend of vriendin begroette gaf je elkaar een hand of, als je elkaar wat beter kende, een (1) kus op de wang. Nu zijn het er drie, naast de wang, en eigenlijk hoef je elkaar hiervoor niet of nauwelijks te kennen. De begroeting is daardoor volkomen betekenisloos geworden. Ik denk dat het komt door het overdreven amicale ge-begroet dat we dagelijks op TV zien. Daar is iedereen immers elkaars grootste vriend. Ik voel me er niet gemakkelijk bij, iedereen maar meteen drie keer te moeten kussen. Bijv. de vrouw van een vriend geef ik persoonlijk liever een hand. Het opmerkelijke is dat iedereen het doet, die drie kussen, en dat het niet makkelijk is je eraan te onttrekken. Dat wordt dan als gek, of koeltjes ervaren. Drie obligate luchtploffen naast mijn wang, dat vind ik koeltjes.