Zojuist heb ik mijn schoenen gepoetst. Niet mijn favoriete werkje (note to self: geen schoenen meer kopen met drie kleuren leer) maar het moet af en toe.
Ik moet dan vaak denken aan mijn vader. Hij kwam uit een groot gezin, en alle kinderen hadden taken om het huishouden draaiend te houden. Zo was dat toen, in de tijd van grote gezinnen. Aardappels schillen, schoonmaken, vanaf 12 jaar op woensdagmiddagen meehelpen bij het behangers- en stoffeerdersbedrijfje van mijn opa. Mijn vader moest de schoenen poetsen. Elke week. Er waren 9 kinderen, zeg ik er maar even bij.
Op zijn tiende verjaardag kreeg hij een cadeautje. Ook dat was niet vanzelfsprekend, er was weinig geld. Maar dit keer wel. Mijn vader kreeg voor zijn tiende verjaardag een nieuw schoenpoetsborsteltje.
Hij vertelde mij dit toen hij 70, 75 was, en ik zag dat de herinnering hem emotioneerde, en bepaald niet omdat het zo'n fijn cadeau was.
We gingen uiteindelijk tóch naar Bløf. Voor het eerst. De tickets voor het concert in de tuin van Paleis Soestdijk waren al maanden geleden gekocht. Maar 'Life is what happens to you when you're busy making other plans' zong John Lennon ooit. En inderdaad, er is van alles aan de hand nu. Uiteindelijk zei E. dat ze toch graag wilde gaan, 'om er even uit te zijn'. Vanuit Leiden scheurden we er naartoe, in twee auto's. Ik miste een bord en reed een half uur als een dolle door Baarn, of all places. Alle voorprogramma's hadden we al gemist maar we waren op tijd voor Bløf. We hebben genoten. We dansten, zongen en lachten. En toen Pascal Jacobsen zong: 'en als je weggaat, zwaai nog een keer naar mij' huilden we. Een mooie avond, die niemand ons afneemt.
Mijn boekwinkel houdt er mee op. Eergisteren zag E. het, vandaag ging ik zelf eens kijken.
Alles moet weg! 40 % korting. In de winkel was de kaalslag al goed merkbaar. De kasten waren leger, de boeken werden nu met voorkant getoond, niet meer alleen de rug. Een aantal tafels was al weg.
Ik sprak eigenaar M. kort. De precieze reden van sluiten heb ik niet gevraagd, maar die laat zich raden. Tegenwoordig houdt iemand bij DWDD een boekje omhoog en de mensen willen het dan Voor elven besteld, morgen in huis! hebben. Ik vind dat ze daardoor de plaatselijke middenstand en zichzelf geen goede dienst bewijzen. Ik bestelde bij Feijn ook wel eens een boek, op vrijdag of zaterdag. Dan was het dinsdag bij hen in huis, en ging ik het vrijdag of zaterdag weer ophalen. Prima systeem.
De echte boekwinkels verdwijnen. Ik vind het jammer, ik kom er graag. Je kijkt wat rond, leest een stukje, krijgt een tip van de eigenaar en maakt een praatje. Zo maakte M. mij bijvoorbeeld attent op de Mexicaanse schrijfster Valeria Luiselli. Was ik zelf niet op gekomen, nu aantal boeken gelezen, die zijn goed hoor. En zo ging het vaker. Af en toe was er een poëzieavond, er waren twee leesclubs, en soms een boekpresentatie. Zoveel leuker dan de blauwe bolle. Daar kun je een boek ook 'inzien'. Ja de titelpagina. En nu is er dan sinds deze week alternatief Bookaroo, ook zoiets. Ook weer internetcowboys met een verdienmodel. Op twitter vertelt iedereen dat je daarmee je 'lieve eigen boekhandel' steunt. Dat spreken ze vooral niet tegen, maar nee, zo zit het niet. Ze zoeken EEN (aangesloten) boekhandel uit, die het boek dan in een envelop mag doen. De boekhandelaar als magazijnbediende. En Bookaroo vangt een fee van 5%. Lees maar na in de voorwaarden. Ik zie al klachten dat het veel werk oplevert maar niets verdient. Ik hoop het, dan verdwijnt het vanzelf weer snel.
Terug naar Feijn. Het eerste boek dat ik daar kocht in 2008 (ik heb het even nagekeken) was Leeftocht van Adriaan van Dis. En nu? Veel van de voorraad is al weg. Maar ik ben ook niet echt op koopjesjacht, ik wilde even gedag zeggen en een hand geven. Ik kocht het Verzameld Proza van R.J. Peskens, met 40 % korting dus. Liever had ik het volgend jaar voor de volle prijs gekocht bij diezelfde boekhandel. Enfin, M. nodigde mij uit voor de afscheidsborrel, eind augustus. Genoteerd.
P.S.: E. vertelde dat ze toch nog twee boeken had besteld, volle prijs. Die zijn er dinsdag. Halen we ze vrijdag of zo weer op.
Het volgende project van The Analogues is Abbey Road, in september is het 50 years ago alweer. Ik ging deze week naar een try-out in Sneek.
Leuk was dat Yorick van Norden (ik zag hem al eerder bij een John Lennon-avond in het Concertgebouw) een opwarmset deed. Yorick had een gitaar en zijn "John Lennon 1965" coupe en speelde een serie voor de aanwezigen bekende nummers: It's Only Love, Give Me Love (Give Me Peace on Earth), een stukje van Dylan's I Want You, Every Night, een eigen nummer Another Day in London Town (wel 2 McCartney-titels voor de prijs van 1), You've Got To Hide Your Love Away, Sally G (Yoricks quizvraagje vooraf: Wat is de b-kant van Junior's Farm? Ik wist 'm, Yorick, maar ik zit redelijk goed in de trivia op dit gebied) en In My Life. Goed hoor.
Na de pauze (gratis raket-ijsje) The Analogues. Deze avond was nadrukkelijk bedoeld als try-out voor de live-opname 30 juni in de Abbey Road Studios (ik had misschien kunnen gaan, maar niet geprobeerd want er zijn ook voor mij grenzen, en ik ben al in Abbey Road No. 2 geweest (1, 2)), en niet voor de shows van dit najaar Abbey Road - 50 Years (Ziggo) en de Let It Be: Abbey Road theatershow, waar ik dan weer wel bij ben. Mij dunkt.
Enfin, Abbey Road dus, kant A en kant B vrijwel continu, ook de medley. U weet, het zijn allemaal goede nummers ;-) , maar ik noteer als hoogtepunten: Diederik Nomden's George Harrison-zang bij Something, hamer en aambeeld bij Maxwell's Silver Hammer (niet mijn favoriete nummer, maar dit was leuk), werkelijk FANTASTISCHE zang van invaller Merijn van Haren bij Oh! Darling, de synthesizer en het knip-einde van I Want You (She's So Heavy), en de medley, drumsolo en gitaarduels van kant 2.
Her Majesty was ineens weer echt een 'hidden track', door het publiek bijna vergeten (O ja, zei mijn buurvrouw). Inclusief crash-akkoord Mean Mr. Mustard en 'met ontbrekende eindnoot'.
Ik had het idee dat er een keer iets mis ging met de gitaar in Sun King (verstoorde blik Bart van Poppel) en ik hoorde de arpeggio-tonen bij Oh! Darling niet (maar misschien verdronken die in het applaus), maar Hé! het was een try-out.
De toegift: een handvol Revolver-tracks en 'nog een paar andere'. Taxman, She Said She Said, Eleanor Rigby, Good Day Sunshine, Got To Get You Into My Life, Hey Bulldog, The Ballad Of John And Yoko en Get Back. Man wat goed.
Wat de vader wil vergeten, wil de zoon zich herinneren.
Ik keek naar VPRO Boeken en zag een gesprek met Philo Bregstein over zijn onlangs verschenen boek. Twee interessante verhalen in één boek. Dat wilde ik wel lezen. Ook hoopte ik nog op een of twee bruikbare tips voor mijn eigen archiefgegraaf. Dat laatste is er niet zo uitgekomen, die verhalen wel. Bregstein gaat op zoek naar zijn grootvader, zijn vader, zichzelf, zijn joodse familie. Hij komt in Litouwen, in Israël, de Verenigde Staten, Zuid-Amerika. In Litouwen treft hij de resten van het joodse leven, op andere plekken verloren gewaande familieleden. Die familie draagt steeds stukjes bij in de puzzel van zijn ouders en grootouders. Het eindigt met de ontdekking van de verborgen geschiedenis rond zijn grootvader en vader, en met het zeggen van kaddisj voor zijn grootvader in Lissabon. Zeer boeiend verhaal. Ook is er nog een website met nog meer informatie, foto's en video's. Leestip.
Ik las dit boekje, verschenen bij gelegenheid van de toekenning van de P.C. Hooftprijs aan Marga Minco. Het heeft volop in de krant gestaan, het bijzondere, nee: bizarre verhaal bij deze toekenning is nu wel bekend. Dochter Jessica Voeten schreef een begeleidend stuk, D. een ingetogen reactie.
Maar vooral: wat is Het adres toch weer een mooi, ingehouden verhaal. Puntgaaf. Wat is het terecht dat Marga Minco deze prijs kreeg. Na Het bittere kruid en Een leeg huis ga ik nu ook De andere kant herlezen. Ik raad u aan dat ook te doen. De bundel waar Het adres in is opgenomen.
