Prijsje afgesproken, kentekenbewijs en sleutels overhandigd, vrijwaringsbewijs en geld ontvangen. Rationeel gezien is het een rij-ijzer, maar toch ook nog altijd een beetje: het autootje van mijn vader.
27 september 2014
Het autootje van mijn vader
Gisteren heb ik het autootje van mijn vader naar de sloop gebracht. Na zijn overlijden, in 2008, heb ik er nog ruim 6 jaar in rondgereden. Ondanks de gevorderde leeftijd een prima karretje. Maar nu was het op, na 18 jaar.
Prijsje afgesproken, kentekenbewijs en sleutels overhandigd, vrijwaringsbewijs en geld ontvangen. Rationeel gezien is het een rij-ijzer, maar toch ook nog altijd een beetje: het autootje van mijn vader.
Prijsje afgesproken, kentekenbewijs en sleutels overhandigd, vrijwaringsbewijs en geld ontvangen. Rationeel gezien is het een rij-ijzer, maar toch ook nog altijd een beetje: het autootje van mijn vader.
19 september 2014
Laat ie doorgaan met bloggen!
Een kleine twee weken geleden sprak mijn lieve nicht E. op haar ziekbed over mij: Laat ie doorgaan met bloggen!
Vanmiddag hebben we haar begraven, op een prachtige natuurbegraafplaats.
Het was een bijzondere bijeenkomst, niet alleen door de omgeving, maar ook door wat door iedereen werd gezegd, door de muziek en gedichten, en door de rituelen, met accenten uit Christelijke en Joodse tradities.
Nadat we ten slotte de kist op zijn plaats hadden gelegd werd deze volgens de Joodse traditie meteen toegedekt. Ik stond goed met de anderen mee te scheppen. Een mooie, betekenisvolle handeling. Maar het was warm, en ik stond in de zon te werken in het nette pak, zodat ik lekker begon te zweten. Op gegeven moment dacht ik: ik trek mijn jasje uit en hang het even over het fototoestel dat daar vlakbij op een statief naar het graf gericht staat. Met opgestroopte hemdsmouwen schepte ik verder, tot op gegeven moment een familielid zei: Wat is dat nu? Het bleek dat ik mijn jasje over een filmend cameraatje had gehangen, en aldus 10 minuten verduisterd heb. Gelukkig werd het niet zwaar opgenomen, men zou mij de '10 minuten duisternis' wel toesturen.
Ik denk dat E. het een mooi verhaal had gevonden, voor in een blog.
Laat ie doorgaan met bloggen!
Ik zal mijn best doen, lieve E.
Dit gedicht werd voorgedragen:
Want alles is fragment
Al door het zeggen van het woord
Deelt men, scheidt men en schendt
Het alomvattende, dat men niet kent,
Dat ik aanwezig weet of alleen maar vermoed,
Dat ik niet uitspreken kan en toch uitspreken moet,
Dat mij beheerst en mij te luisteren gebiedt.
Maar als ik zoek en luister, dan vind ik het niet.
Een troost blijft:
Er is in ieder woord een woord,
Dat tot het onuitspreekbare behoort;
Er is in ieder deel een deel
Van het ondeelbare geheel,
Gelijk in elke kus, hoe kort,
Het hele leven meegegeven wordt.
Abel Herzberg
(in: 'Drie rode rozen')
14 september 2014
Ik keek bij mijn moeder uit het raam en zag iets NIET
Ik keek bij mijn moeder uit het raam en zag iets NIET. De boom aan het begin van de straat. Ergens linksachter in het plantsoen ziet men de schamele resten, de stronk. Die boom stond er gewoon altijd. Althans: in ieder geval sinds 1959, toen wij er gingen wonen. Ik ben even gaan tellen bij de stronk en kwam tot meer dan 60 - 65 jaarringen. Waarschijnlijk kort na de oorlog geplant, nadat in de hongerwinter alle toen aanwezige bomen in de kachel waren verdwenen.
26 augustus 2014
The GOASTT
Uit nieuwsgierigheid ging ik naar het optreden van The GOASTT (The Ghost Of A Sabre Tooth Tiger) in Paradiso Noord (Tolhuistuin). Het is de band van Sean Lennon (inderdaad: the son of) en Charlotte Kemp Muhl. Er waren een paar honderd man op afgekomen. Het begon met een kort voorprogramma, van Invisible Familiars. Dat bleek een driemans-subset van de hoofdact. Na een half uur dan The GOASTT. En laat ik het dan maar meteen zeggen: het is een goede band.
Openingsnummer: Too Deep.
The GOASTT speelde een flink deel van de laatste cd Midnight Sun (inclusief het Peggy Lee nummer Golden Earrings), een nummer van een eerdere plaat en een Syd Barret cover, Long Gone. Volgens mijn referentiekader is de muziek een soort powermix van late Beatles, Plastic Ono Band, vroege Pink Floyd en Syd Barrett, en Jimi Hendrix. Maar niet nep, of namaak. En gelukkig geen Beatles- of Lennon-covers, gewoon de eigen set, in een zaal in Amsterdam-Noord. Ik vind het stoer. Goede band, goed optreden. Ik heb de cd gekocht.
De setlist:
Openingsnummer: Too Deep.
The GOASTT speelde een flink deel van de laatste cd Midnight Sun (inclusief het Peggy Lee nummer Golden Earrings), een nummer van een eerdere plaat en een Syd Barret cover, Long Gone. Volgens mijn referentiekader is de muziek een soort powermix van late Beatles, Plastic Ono Band, vroege Pink Floyd en Syd Barrett, en Jimi Hendrix. Maar niet nep, of namaak. En gelukkig geen Beatles- of Lennon-covers, gewoon de eigen set, in een zaal in Amsterdam-Noord. Ik vind het stoer. Goede band, goed optreden. Ik heb de cd gekocht.
De setlist:
11 augustus 2014
24 juli 2014
'Ik zoek nu buxus, maar dat staat er niet in.'
Een paar dagen geleden postte Marc van Oostendorp, o.a. als onderzoeker werkzaam op het Meertensinstituut, op Twitter onderstaande foto van het kaartsysteem van J.J. Voskuil.
Dat kaartsysteem is voor Voskuil- of Bureauliefhebbers goed bekend, het komt meermalen voor in Het Bureau. Eerder stond het bijvoorbeeld ook al afgebeeld op de voorkant van Ingang tot Het Bureau van J.J. Voskuil, het boekje met verkorte inhoud en persoonsregister.
Het fotootje van Marc van Oostendorp triggerde mij. De laatjes waren er nog, maar zouden de kaartjes er nog in zitten? En dan met name het kaartje buxus, bestond dat eigenlijk wel echt? Dit omdat ik meteen moest denken aan onderstaande passage.
'Is Beerta er niet?' vroeg Buitenrust Hettema. Hij bleef bij de deur staan en keek naar de lege stoel van Beerta.
'Dag meneer Hettema,' zei Maarten, hij stond op. 'Meneer Beerta is naar Middelburg.'
'Hij zal niet naar Middelburg zijn,' zei Buitenrust Hettema met een scheef lachje.
Hij gaf Maarten een hand. 'Nee, maar ik was toevallig in de buurt en ik wou eigenlijk eens in je kaartsysteem kijken.'
'Dat kan,' zei Maarten aarzelend. 'Wat wilt u weten?' Hij herinnerde zich de opmerking van Beerta dat Buitenrust Hettema hem cynisch had gevonden en dat leidde hem af.
'Niet iets in het bijzonder. Het is meer om eens te kijken hoe het is opgezet.' Hij keek langs Maarten naar de bakken, die voor het rechterraam waren opgestapeld.
Maarten draaide zich om. 'Dat is het,' zei hij nog wat afwezig, met een knikje naar de bakken.
Buitenrust Hettema kwam een paar stappen dichterbij en bleef voor de bakken staan. 'Welke indeling heb je gevolgd?' vroeg hij.
'Het heeft geen indeling. Het is een trefwoordencatalogus.' Hij trok een willekeurige bak open en schoof hem langzaam weer dicht.
Buitenrust Hettema keek hem enigszins bevreemd aan. 'Maar dan heb je toch een lijst van trefwoorden?'
'Nee. In principe staat ieder woord erin.'
Buitenrust Hettema trok een la open en ging met zijn vingers door de fiches. Hij stokte. 'Ik zoek nu buxus, maar dat staat er niet in.'
'Een ogenblik,' zei Maarten. Hij liep naar zijn machine, nam een rood fiche van een stapel, draaide dat erin, tikte linksboven buxus en daaronder, op de eerste regel, zie: palm en kwam met het fiche terug naar de bakken. 'Nu staat het erin,' zei hij terwijl hij het fiche op de opengemaakte plaats zette. Hij had moeite zijn lachen te bedwingen.
Buitenrust Hettema nam het fiche eruit en bekeek het sceptisch. 'En wat betekent dat nou?'
'Dat u bij palm moet kijken.'
'Omslachtig is het wel,' vond Buitenrust Hettema terwijl hij doorliep naar de bak met palm. 'Had dat niet wat eenvoudiger gekund?'
'Ik zou niet weten hoe.'
(uit: J.J. Voskuil, Het Bureau 1, Meneer Beerta, blz. 549 - 550, Uitg. G.A. van Oorschot)
Ik vroeg het, ja de kaartjes waren er nog, en Marc van Oostendorp was zo vriendelijk bij een volgende gelegenheid nog een foto te maken, van het betreffende kaartje. Nou ja, vrijwel zoals het in Het Bureau beschreven staat.
Aanvulling 28 juli: Vandaag verscheen in NRC Handelsblad een stuk van Marc van Oostendorp, Vaarwel, spinvisite, over het kaartsysteem van Voskuil, dat waarschijnlijk volgend jaar naar een archiefopslag zal verhuizen. In dit stuk wordt, misschien niet geheel toevallig, ook het buxus-kaartje besproken.
Als bonus hetzelfde fragment, geknipt uit aflevering 54 van de NOS-hoorspelserie Het Bureau, oorspronkelijk uitgezonden in 2004 - 2006.
Dat kaartsysteem is voor Voskuil- of Bureauliefhebbers goed bekend, het komt meermalen voor in Het Bureau. Eerder stond het bijvoorbeeld ook al afgebeeld op de voorkant van Ingang tot Het Bureau van J.J. Voskuil, het boekje met verkorte inhoud en persoonsregister.
Het fotootje van Marc van Oostendorp triggerde mij. De laatjes waren er nog, maar zouden de kaartjes er nog in zitten? En dan met name het kaartje buxus, bestond dat eigenlijk wel echt? Dit omdat ik meteen moest denken aan onderstaande passage.
'Is Beerta er niet?' vroeg Buitenrust Hettema. Hij bleef bij de deur staan en keek naar de lege stoel van Beerta.
'Dag meneer Hettema,' zei Maarten, hij stond op. 'Meneer Beerta is naar Middelburg.'
'Hij zal niet naar Middelburg zijn,' zei Buitenrust Hettema met een scheef lachje.
Hij gaf Maarten een hand. 'Nee, maar ik was toevallig in de buurt en ik wou eigenlijk eens in je kaartsysteem kijken.'
'Dat kan,' zei Maarten aarzelend. 'Wat wilt u weten?' Hij herinnerde zich de opmerking van Beerta dat Buitenrust Hettema hem cynisch had gevonden en dat leidde hem af.
'Niet iets in het bijzonder. Het is meer om eens te kijken hoe het is opgezet.' Hij keek langs Maarten naar de bakken, die voor het rechterraam waren opgestapeld.
Maarten draaide zich om. 'Dat is het,' zei hij nog wat afwezig, met een knikje naar de bakken.
Buitenrust Hettema kwam een paar stappen dichterbij en bleef voor de bakken staan. 'Welke indeling heb je gevolgd?' vroeg hij.
'Het heeft geen indeling. Het is een trefwoordencatalogus.' Hij trok een willekeurige bak open en schoof hem langzaam weer dicht.
Buitenrust Hettema keek hem enigszins bevreemd aan. 'Maar dan heb je toch een lijst van trefwoorden?'
'Nee. In principe staat ieder woord erin.'
Buitenrust Hettema trok een la open en ging met zijn vingers door de fiches. Hij stokte. 'Ik zoek nu buxus, maar dat staat er niet in.'
'Een ogenblik,' zei Maarten. Hij liep naar zijn machine, nam een rood fiche van een stapel, draaide dat erin, tikte linksboven buxus en daaronder, op de eerste regel, zie: palm en kwam met het fiche terug naar de bakken. 'Nu staat het erin,' zei hij terwijl hij het fiche op de opengemaakte plaats zette. Hij had moeite zijn lachen te bedwingen.
Buitenrust Hettema nam het fiche eruit en bekeek het sceptisch. 'En wat betekent dat nou?'
'Dat u bij palm moet kijken.'
'Omslachtig is het wel,' vond Buitenrust Hettema terwijl hij doorliep naar de bak met palm. 'Had dat niet wat eenvoudiger gekund?'
'Ik zou niet weten hoe.'
(uit: J.J. Voskuil, Het Bureau 1, Meneer Beerta, blz. 549 - 550, Uitg. G.A. van Oorschot)
Ik vroeg het, ja de kaartjes waren er nog, en Marc van Oostendorp was zo vriendelijk bij een volgende gelegenheid nog een foto te maken, van het betreffende kaartje. Nou ja, vrijwel zoals het in Het Bureau beschreven staat.
Aanvulling 28 juli: Vandaag verscheen in NRC Handelsblad een stuk van Marc van Oostendorp, Vaarwel, spinvisite, over het kaartsysteem van Voskuil, dat waarschijnlijk volgend jaar naar een archiefopslag zal verhuizen. In dit stuk wordt, misschien niet geheel toevallig, ook het buxus-kaartje besproken.
Als bonus hetzelfde fragment, geknipt uit aflevering 54 van de NOS-hoorspelserie Het Bureau, oorspronkelijk uitgezonden in 2004 - 2006.
Abonneren op:
Posts (Atom)