24 juli 2014

'Ik zoek nu buxus, maar dat staat er niet in.'

Een paar dagen geleden postte Marc van Oostendorp, o.a. als onderzoeker werkzaam op het Meertensinstituut, op Twitter onderstaande foto van het kaartsysteem van J.J. Voskuil.



Dat kaartsysteem is voor Voskuil- of Bureauliefhebbers goed bekend, het komt meermalen voor in Het Bureau. Eerder stond het bijvoorbeeld ook al afgebeeld op de voorkant van Ingang tot Het Bureau van J.J. Voskuil, het boekje met verkorte inhoud en persoonsregister.

Het fotootje van Marc van Oostendorp triggerde mij. De laatjes waren er nog, maar zouden de kaartjes er nog in zitten? En dan met name het kaartje buxus, bestond dat eigenlijk wel echt? Dit omdat ik meteen moest denken aan onderstaande passage.

'Is Beerta er niet?' vroeg Buitenrust Hettema. Hij bleef bij de deur staan en keek naar de lege stoel van Beerta.
'Dag meneer Hettema,' zei Maarten, hij stond op. 'Meneer Beerta is naar Middelburg.'
'Hij zal niet naar Middelburg zijn,' zei Buitenrust Hettema met een scheef lachje.
Hij gaf Maarten een hand. 'Nee, maar ik was toevallig in de buurt en ik wou eigenlijk eens in je kaartsysteem kijken.'
'Dat kan,' zei Maarten aarzelend. 'Wat wilt u weten?' Hij herinnerde zich de opmerking van Beerta dat Buitenrust Hettema hem cynisch had gevonden en dat leidde hem af.
'Niet iets in het bijzonder. Het is meer om eens te kijken hoe het is opgezet.' Hij keek langs Maarten naar de bakken, die voor het rechterraam waren opgestapeld.
Maarten draaide zich om. 'Dat is het,' zei hij nog wat afwezig, met een knikje naar de bakken.
Buitenrust Hettema kwam een paar stappen dichterbij en bleef voor de bakken staan. 'Welke indeling heb je gevolgd?' vroeg hij.
'Het heeft geen indeling. Het is een trefwoordencatalogus.' Hij trok een willekeurige bak open en schoof hem langzaam weer dicht.
Buitenrust Hettema keek hem enigszins bevreemd aan. 'Maar dan heb je toch een lijst van trefwoorden?'
'Nee. In principe staat ieder woord erin.'
Buitenrust Hettema trok een la open en ging met zijn vingers door de fiches. Hij stokte. 'Ik zoek nu buxus, maar dat staat er niet in.'
'Een ogenblik,' zei Maarten. Hij liep naar zijn machine, nam een rood fiche van een stapel, draaide dat erin, tikte linksboven buxus en daaronder, op de eerste regel, zie: palm en kwam met het fiche terug naar de bakken. 'Nu staat het erin,' zei hij terwijl hij het fiche op de opengemaakte plaats zette. Hij had moeite zijn lachen te bedwingen.
Buitenrust Hettema nam het fiche eruit en bekeek het sceptisch. 'En wat betekent dat nou?'
'Dat u bij palm moet kijken.'
'Omslachtig is het wel,' vond Buitenrust Hettema terwijl hij doorliep naar de bak met palm. 'Had dat niet wat eenvoudiger gekund?'
'Ik zou niet weten hoe.'

(uit: J.J. Voskuil, Het Bureau 1, Meneer Beerta, blz. 549 - 550, Uitg. G.A. van Oorschot)

Ik vroeg het, ja de kaartjes waren er nog, en Marc van Oostendorp was zo vriendelijk bij een volgende gelegenheid nog een foto te maken, van het betreffende kaartje. Nou ja, vrijwel zoals het in Het Bureau beschreven staat.



Aanvulling 28 juli: Vandaag verscheen in NRC Handelsblad een stuk van Marc van Oostendorp, Vaarwel, spinvisite, over het kaartsysteem van Voskuil, dat waarschijnlijk volgend jaar naar een archiefopslag zal verhuizen. In dit stuk wordt, misschien niet geheel toevallig, ook het buxus-kaartje besproken.

Als bonus hetzelfde fragment, geknipt uit aflevering 54 van de NOS-hoorspelserie Het Bureau, oorspronkelijk uitgezonden in 2004 - 2006.

09 juli 2014

'de Buurt'



Ik wist wel dat dit ergens stond, maar had het nog nooit gezien. Steeds ongezien langs gelopen, waarschijnlijk. Ook nu staat het een beetje verstopt naast de raadzaal in het atrium van het stadhuis van Den Haag.
Het is een bronzen maquette van de oude Jodenbuurt in Den Haag, 'de Buurt', gebaseerd op de situatie aan het begin van de twintigste eeuw. Kleine huisjes, smalle straatjes. De bewoners zijn in 1942 weggevoerd en grotendeel vermoord, de bebouwing is na de oorlog en eind vorige eeuw voor een groot deel vernieuwd. Wat nog lang bleef herinneren aan de Joodse geschiedenis was Mouwes, op de hoek Gedempte Gracht/Bezemstraat. Mijn ouders en ook ik kochten daar jarenlang potten zoute bommen, later namen mijn ouders ze nog voor mij mee mee, als ze bij ons op bezoek kwamen. Maar ook Mouwes is al jaren weg.



Hier een kijkje vanaf het Spui, op de Gedempte Gracht. Onherkenbaar. Vooraan zit nu links en rechts de Markthof, meer naar achteren de Hema en een parkeerterrein bij De Bijenkorf.



De Nieuwe Kerk, die staat er nog. En verder is het nu een soort Chinese wijk. De getijdenwerking van de geschiedenis.

06 juli 2014

6 juli 1954, 12.45 uur



Dit is de toenmalige kraamkliniek van het Algemeen Ziekenfonds De Volharding, Nieuwe Duinweg 24 in Den Haag. Afgebroken. Maar: ik ben er nog. Jawel!

14 juni 2014

Juni 1964 - 2014



Ik kwam deze foto weer tegen. Mijn schoolklasje uit Den Haag. Open en vrolijk kijken we allemaal naar de camera. Het is volgens mij de enige klassenfoto uit mijn lagere-school-carrière. Ik herinner me nog dat deze gemaakt werd. Op de achterkant staat, in het handschrift van mijn vader, "juni 1964, Linnaeusschool A Paets v Troostwijkstr".
Daaronder heb ik alle namen opgeschreven.



50 jaar later. Ik loop vaak langs deze plek, als ik met mijn moeder naar de Rijswijkse markt ga. De school bestaat niet meer, de bosjes waar we speelden zijn weg. Er is nu gras en een voetbalveldje. Een bankje is er nog wel. Modern modelletje. Het wordt allemaal niet meer zo goed schoongehouden als toen. En waar zijn Leonora, Annie, Cilly, Silvia, Rudi, Harry, Ina, Ineke, René, Olga, Rob, Paul, Jenny, Kitty, Wil, Thea, Dik, Eddy, Rudi, Sylvia, Yvonne, Manja, José, Jetty, Theo, Bert, Peter, Rudi en Robbie? Waar ik zelf ben weet ik meestal wel. En juffrouw Dinsbach, die vriendelijke oude Indische dame, die kijkt naar ons vanaf een wolkje, hoorde ik jaren geleden al.

02 juni 2014

Karel van het Reve - Verzameld werk 4



Onlangs las ik dit boek. En ik moest daarbij weer aan Ben denken. Ben is al anderhalf jaar dood. We mailden over boeken, schrijven, lezen. Ik moest volgens hem gewoon 'alles van Karel van het Reve' lezen. Ik kon de boeken wel van hem lenen. Ik heb dat niet gedaan, want ik houd niet van boeken (uit)lenen. Inmiddels Ben, ben ik bij deel 4 aangeland. 1000 bladzijden, de periode 1973 - 1980 beslaand. Dit deel bevat twee boeken van Karel, Een dag uit het leven van de reuzenkoeskoes en Uren met Henk Broekhuis. Daarnaast nog zo'n 500 - 600 bladzijden met niet eerder gebundeld, en zelfs niet eerder verschenen werk. Heel veel (alle?) Broekhuisstukjes, en daarnaast o.a. de roemruchte Huizingalezing Het raadsel der onleesbaarheid. Ook bijv. de twee stukjes met een ironische beschrijving van Het Geheime Landgoed van broer Gerard, een volgende nagel aan de doodskist van een normale verhouding tussen de broers. Weer veelal geschreven in die geweldige 'uitgestreken snoet' stijl waar de broertjes Reve beiden patent op hadden. Het boek bevat veel verklarende noten, maar het is wel handig als de lezer een beetje weet wie bijvoorbeeld Stalin, Amalrik en Age Bijkaart zijn.

Volgend jaar lees ik deel 5.