Zojuist reed ik op de A9

Zojuist reed ik op de A9, op weg naar huis. Paul McCartney zong Hey Jude. Bij Akersloot kwam dat fijne stukje in dat nummer, ongeveer een halve minuut na het begin, waar John Lennon met de akoestische gitaar invalt. Net op dat moment brak de zon door de wolken. Het moment waarop alles klopt.

Bug

Tot de raadsels van het leven hoort ook de vraag waarom er maar zo weinig mensen naar de altijd fantastische voorstellingen van Jakop Ahlbom gaan. Ik ging naar eerdere voorstellingen (o.a. deze, deze, deze) en ook dit stuk met (o.a.) Tamar van den Dop en Bram Coopmans was weer erg fijn. Een naar liefde verlangende vrouw ontmoet een aardige, gevoelige man. Hij blijft slapen. En dan begint de obsessie: ongedierte. Waanzin, illusies, geknakte levens, angst en achterdocht, David Lynch-achtige vervormingen van de werkelijkheid. Met als altijd de muziek van Alamo Race Track.

Niet het gemiddelde toneelstukje. Bijzonder. Maar waarom zitten er maar 50 man in de zaal?

Oerknal

In maart was er een persbericht van Harvard-Smithsonian Center for Astrophysics, en een bijbehorend wetenschappelijk artikel (pdf), waarin gemeld werd dat in metingen, gedaan door de BICEP2-telescoop op de Zuidpool, B-mode polarisatie in de kosmische achtergrondstraling was gevonden, een aanwijzing voor het bestaan van de door Einstein in 1916 al voorspelde zwaartekrachtsgolven en voor hyperinflatie, een duizelingwekkend snelle uitdijing van het heelal, vrijwel meteen na de oerknal *).

Waarschijnlijk begrijpt U, net als ik, niet waar het over gaat. Oerknal, daar hebben U en ik wel een voorstelling van. Maar hyperinflatie? B-mode polarisatie? BICEP2?

Govert Schilling heeft dit leuke, toegankelijke boekje geschreven waarin hij de zaak helder en toegankelijk uit de doeken doet. Wat betekent het allemaal en waarom zouden we dit eigenlijk willen weten. Evenals het eerder verschenen boekje over het Higgs-deeltje, dat ik met plezier las, is het opgebouwd als abc. Elke letter is een trefwoord: Afstanden, BICEP2, Copernicaans principe, Donkere energie, ...., Uitdijing, Vlakheidsprobleem, Waarnemingshorizon, Zwaartekrachtsgolven.

Het gaat over wonderlijke, fascinerende zaken, moeilijk voorstelbaar soms. Zoals Govert Schilling zelf schrijft: het heelal is nu eenmaal niet ontworpen om ons voorstellingsvermogen te behagen.

Het gaat over donkere energie en donkere materie, onzichtbaar maar 96 % van het heelal uitmakend, over een steeds sneller uitdijend oneindig en onbegrensd heelal, zelfs over meerdere heelallen, over quantumzwaartekracht, over het begin van de tijd en nog veel meer. Govert schilling geeft steeds heldere uitleg, zonder formules, en met duidelijke voorbeelden waar je je wél wat bij kunt voorstellen, zoals een rubberen ruitjesvel, een kraaiennest op een schip, een rozijnenbrood en een plein vol boe-roepende mensen.
Sommige woorden in de tekst zijn vetgedrukt, deze hebben een eigen hoofdstukje. Een soort hyperlink op papier, handig om even te zappen. Compleet met een lijstje sites en boeken voor wie meer wil.
Ik voelde me in 96 bladzijden bijgepraat. Nieuwe dingen gelezen, en een of twee slordige ideeën over deze zaken bij mijzelf zijn rechtgezet.


*) Tijdens het inflatietijdperk verdubbelde de grootte van het heelal maar liefst honderd keer (2 x 2 x 2 x 2 x ... en dat 100 keer) in een periode van een honderdste van een miljoenste van een triljoenste seconde (0,00000000000000000000000000000001 seconde)! Van die dingen dus.

Back to the future

Zoonlief doet dezer dagen tentamen in het vak niet-lineaire mechanica, aan de TU Delft.

Hij ontving een mail met een lijstje toegestane hulpmiddelen.

pen en papier, gradenboog, geodriehoek, lineaal en/of rekenlineaal
(De spelling lineaal is nauwkeurig overgenomen uit het toegestuurde lijstje.)

Ik moest even zoeken, maar ik heb mijn oude rekenliniaal gevonden. Niet meer gebruikt na de middelbare school. Mijn zoon heeft er geen, nooit gehad ook. Volgens mij heeft niemand van zijn generatie zo'n ding.

Ik stel verder vast dat een passer kennelijk niet is toegestaan.

Ik zal niet meer zeuren over het feit dat ik op mijn werk nog een Windows XP-pc heb.

50 jaar geleden: 4 april 1964 - Beatlemania!

50 jaar geleden was er een supernova in de popmuziek: The Beatles. In Engeland al mateloos populair, en ook in de rest van Europa hadden ze al een paar hits gehad. Begin 1964 braken The Beatles definitief door in de Verenigde Staten. I Want To Hold Your Hand was in februari de eerste nummer 1, ze traden voor een record aantal televisie kijkers op in de Ed Sullivan Show, deden een aantal concerten, kregen een tweede nummer 1 met She Loves You.

Op 4 april 1964 (vandaag precies 50 jaar geleden) zetten ze een record dat nog steeds staat. In de Billboard Hot 100 staan ze op plaats 1 tot en met 5, met ook weer een nieuwe nummer 1 notering, de derde op rij, aaneengesloten sinds begin februari.



Verder staan ze in de lijst met nog eens 7 nummers: (31) I Saw Her Standing There, (41) From Me To You, (46) Do You Want To Know A Secret, (58) All My Loving, (65) You Can't Do That, (68) Roll Over Beethoven en (79) Thank You Girl.

In de lijst stonden ook nog eens 2 tributeplaatjes: (24) We Love You Beatles door The Carefrees, and (85) Letter To The Beatles door The Four Preps.

Een week later zouden er nog eens 2 nummers bij komen: There's A Place en Love Me Do, maar zou niet meer de hele top 5 bezet zijn.

Begin 1964 waren er 2 lp's in Amerika uitgebracht. In de lp-top50 stonden deze op 1 en 2, al een week of 6 op dat moment.



The Beatles zelf zaten op dat moment al weer in Engeland, druk bezig met hun derde lp en eerste film, A Hard Day's Night.

Uw blogger vond The Beatles toen ook al leuk. Ja duh! Iedereen vond The Beatles leuk. Plaatjes had Uw blogger toen nog niet, daar was geen geld voor. En er was geen platenspeler, die zou pas in 1972 komen.

Dat waren andere tijden, terug naar de onze.

Maar dat is helemaal geen Zeeuwse naam!

Wat een nare opmerking toch weer, van Geert Wilders. Bij alle commotie moest ik ook denken aan wat mij een keer overkwam. Gelukkig niet zo naar, meer onhandig, of zo.
Ik heb jaren aan het uitzoeken van mijn stamboom gewerkt. Mijn moeder was afkomstig uit Breskens, in Zeeland. Ook voor stamboomonderzoek ben ik daar vaak geweest, in de archieven. Ik bezocht een keer een genealogische dag in Kapelle, waarop je in allerlei bronnen, documenten en bestanden kon snuffelen, en gegevens uitwisselen. Ook was er iemand met een pc met grote naambestanden, van Zeeuwse families. Je kon een naam opgeven, en als je geluk had kwam er een stapel A4'tjes met gegevens uit. Ook ik noemde een naam, de naam van mijn moeder. Manhave. De man keek mij aan. 'Maar dat is helemaal geen Zeeuwse naam!' zei hij. Mijn voorouders in deze lijn vestigden zich in eerste instantie vanuit Izegem (B) in Cadzand, de eerste vermelding daar is een doopinschrijving in 1703. Ruim 300 jaar geleden. Laat ik meteen erbij zeggen dat de woorden van die man natuurlijk niet naar bedoeld waren. De familie heeft in die periode onafgebroken in West-Zeeuwsch-Vlaanderen gewoond, en woont er nog steeds. 'Maar dat is helemaal geen Zeeuwse naam!' Lachen toch?

Dagboek 1971

Stiekempjes is dit alweer het achtste deel in de reeks dagboeken van Jan Wolkers. Ongeveer elk jaar verschijnt er een, achtereenvolgens 1974, 1969, 1972, 1976, 1967, 1975, 1970 en nu dus 1971. (Wie de logica achter deze volgorde ziet, hij of zij melde zich.)
De omslag is fantastisch. Wolkers staat als een zeegod, bij het water, misschien wel op Rottumerplaat, waar hij dat jaar een week verbleef. Voor deze gelegenheid met de onderbroek aan.
Het dagboek zelf is vertrouwd: kunst, schrijven, familie, eten, voetbal, natuur en seks. Wolkers werkt aan een paar tentoonstellingen, stelt Werkkleding (verschenen in 1971) samen, is samen met de familie, bereidt overheerlijke maaltijden, kijkt naar Ajax, wandelt door de natuur, en er wordt natuurlijk ook weer 'genaaid' en 'geneukt'.

Opmerkelijk is dat misschien wel het allerbekendste Wolkers-gebeuren, zijn verblijf van een week op het onbewoonde Rottumerplaat, niet in dit dagboek voorkomt. Misschien om dubbeling met Groeten van Rottumerplaat (zie hieronder, nu zonder onderbroek) te voorkomen.



Jammer, want ik had de oorspronkelijke aantekeningen wel naast het (ook in 1971) verschenen boek willen leggen. Nu heb ik het (om de lacune op te vullen) deze week ook maar herlezen.

P.S. het dagboek wordt voorafgegaan door een Inleiding door Karina Wolkers, die schrijft over het houden van dagboek door Jan Wolkers. Ik hoop dat ik me vergis, maar het leest een beetje als het afsluiten van de reeks. Verschenen zijn nu de dagboeken 1967 t/m 1976, m.u.v. 1968 en 1973. Jan Wolkers heeft zijn dagboek bijgehouden tot de geboorte van Tom en Bob in 1981, in het nu verschenen deel wordt ook het dagboek van 1965 genoemd (van 1965 en 1966 zijn (kleine) fragmenten in facsimile verschenen in Werkkleding). Ik hoop dat die ontbrekende jaren publicabel zijn en nog zullen verschijnen. Tot volgend jaar?

P.P.S. Binnenkort maar weer eens naar Texel, naar De Slufter, en dan daar lekker liggen in de ruimte.