Tot de raadsels van het leven hoort ook de vraag waarom er maar zo weinig mensen naar de altijd fantastische voorstellingen van Jakop Ahlbom gaan. Ik ging naar eerdere voorstellingen (o.a. deze, deze, deze) en ook dit stuk met (o.a.) Tamar van den Dop en Bram Coopmans was weer erg fijn. Een naar liefde verlangende vrouw ontmoet een aardige, gevoelige man. Hij blijft slapen. En dan begint de obsessie: ongedierte. Waanzin, illusies, geknakte levens, angst en achterdocht, David Lynch-achtige vervormingen van de werkelijkheid. Met als altijd de muziek van Alamo Race Track.
Niet het gemiddelde toneelstukje. Bijzonder. Maar waarom zitten er maar 50 man in de zaal?
