Vraag 3:
Wat is jouw favoriete plek om een boek te lezen?
Lezen.
Ik doe dat elke dag. In ieder geval.
Het fijnst gaat dat zittend in een hoekje op de witte bank, onder de lamp. Dat is een goede plek in de woonkamer, betrekkelijk ver van de tv. Want het moet wel rustig zijn, liefst stil, ja. Graag! Ik verheug me dan ook altijd op het late uur, als de huisgenoten naar bed zijn en ik de kamer voor mijzelf heb. Geen radio of muziek, want dat leidt af. Hoogstens de Nocturnes van Chopin, uitgevoerd door Daniel Barenboim. Op het tafeltje ter linkerzijde een glaasje waaruit genipt kan worden (alleen in het weekend). Als het boek niet te zwaar is, kan er ook op de bank gelegen worden. Probleem is dan het glaasje, want daarvoor moet ik dan toch weer rechtop komen. Het liefst dus zittend op de bank.
En dan is er het leesritueel in bed. Hoe vroeg of hoe laat ik ook in bed stap, er moet dan nog een kwartier, half uur gelezen worden. Op de linkerzij lees ik dan weer verder in het boek dat ik van de bank mee naar boven heb genomen. Tot het moment dat ik me realiseer dat ik weer te weinig slaap zal hebben.
Gek genoeg kan ik ook in de trein lezen. Maar niet in de stilte-coupé want daar is het paradoxaal vaak te rumoerig. In de gewone coupé is er vaak een soort non-descript geroezemoes, zonder overheersende gesprekken. Als ik dan ook nog een plek een beetje voor mezelf heb dan is het goed te doen.
Maar de favoriete plek, dat is toch de hoek van de witte bank, onder de lamp.
(Niet om het een of ander, maar het opengelagen boek is Ulixes van James Joyce, het is niet anders)
#50books is een initiatief van Peter Pellenaars. Iedere zondagochtend, voorlopig 50 weken lang stelt hij een vraag met betrekking tot boeken. De blogs die we daarover schrijven verzamelt hij op zijn weblog, daar is dan een overzicht te vinden van de reacties op eerdere vragen.
Yoko Ono en Sonic Youth (eigenlijk: Kim Gordon en Thurston Moore) samen op 1 cd. Voor velen zullen dat al twee redenen zijn om deze plaat niet te kopen.
Ik dacht: ja, natuurlijk. Waarom nu pas? Twee atonale lawaaimakers samen. Het is een beetje een kruising tussen Bad Moon Rising van Sonic Youth en Plastic Ono Band of Fly van Yoko Ono geworden. Als je dat geen fijne platen vond dan is dit ook niks. Yoko is op deze plaat weer helemaal terug naar haar Japanse Kabuki/Hetai stemtechniek, voor westerse oren niet bepaald welluidend. Is ook niet de bedoeling. Ik kan het goed hebben. Ook dit dus.
Mathilde Santing trad weer op. Vorig jaar zomer zag ik haar ook, bij die gelegenheid werd ik compleet gevloerd, zo mooi was dat.
Toen was het een soort carrière-overzicht, nu bracht ze een stuk of 15 nieuwe, zelfgeschreven nummers, begeleid door piano en 'opgenomen en bewerkte pianogeluiden uit een computer'.
En weer heb ik ruim een uur stil zitten luisteren. En weer was het loepzuiver, met een fantastisch bereik, maar ook met een intense emotie. En weer leek het: recht uit haar hart, recht in mijn hart.
Het mooiste nummer vond ik Given, dat ze volgens mij afgelopen zomer ook al zong.
Omdat steeds minder mensen willen betalen voor muziek (ik blijf dat apart vinden) wordt het voor artiesten die zich niet geheel willen storten in de commercie steeds moeilijker om platencontracten te sluiten. (Zoals Mathilde Santing vanavond zei: Het is oppassen geblazen, voor je het weet sta je op een duikplank.)
Na afloop was er de mogelijkheid om met een donatie van 10 euro of meer Mathilde Santing in staat te stellen een nieuwe plaat te maken. In ruil daarvoor krijg je de cd t.z.t. toegestuurd. Crowdfunding. Ik doe mee en hoop dat die plaat snel komt.
Deze week ging het in mijn TL op Twitter "ineens" over de vermeende afwezigheid van top end op de cd Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band van The Beatles. "Te weinig om een hond te verontrusten."
Dat laatste slaat op het volgende. In 1966 stopten The Beatles met optredens en begonnen met sessies voor hun volgende lp. Op 19 en 20 januari 1967 werd in 7 takes het magistrale A Day In The Life opgenomen, op een 4-sporenrecorder. Begin februari volgen nog enige overdubs, en op 10 februari een geweldige orkest-overdub. Op 22 februari dreunden John, Paul, Ringo en roadie Mal Evans op 3 piano's simultaan E majeur. Door de fader steeds verder open te schuiven werd 54 seconden geluid gevangen, op het laatst tot het zoemen van de airco, het ritselen van een papiertje en het kraken van een stoel, hoorbaar in het eindresultaat. Producer George Martin voegde er nog een harmonium aan toe en de hele zwik werd 3 keer overgedubd naar de andere sporen tot een monumentale Boinggggggggggggggggggggggggggggggggg! Klaar.
Een geweldig nummer, opbouwend van een gitaartje, een piano en de ijle stem van John via een bijdrage van Paul en een 40 man tellend orkest naar het pianoakkoord.
Dit is het, het laatste nummer van de lp.
Maar dat was het nog niet helemaal. Bedacht werd dat het leuk zou zijn om in de eindgroef van de lp een stukje met wat gek kakafonisch geluid en random speech te zetten. Met enige moeite lukte ook dat. Achteruit afgespeeld lijkt het of er Will Fuck You Like A Superman gezegd wordt. Toeval, wordt bij hoog en laag volgehouden.
En nog was het niet klaar. John wilde er nog iets iets 'voor de honden' bij doen. Een hoge toon, niet hoorbaar voor het menselijke oor, maar wel voor honden, zoals bij een hondenfluitje. Dit werd niet apart opgenomen, maar tijdens het snijden van de laquer door Harry Moss, op 28 april 1967 voor de mono- en op 1 mei voor de stereo-lp, rechtstreeks bijgevoegd. Het was een 15 kHz toon, voor volwassenen niet of nauwelijks hoorbaar. In de uitloopgroef, na het pianoakkoord en voor de eindgroef (in lp-termen) staat het.
Deze week werd door iemand op Twitter opgemerkt dat dit niet op de cd zou staan. Door meten tot weten, zei Kamerlingh Onnes. Ik kan dat niet meten met professionele gereedschappen, maar er valt toch wat te ondernemen.
Er zijn verschillende versies van Sgt. Pepper op cd uitgebracht. De oorspronkelijke (stereo) cd uit 1987, de remastered versie uit 2009 en de monoversie, ook uit 2009.
Van deze cd's het ik met Exact Audio Copy wav-bestanden van A Day In The Life gemaakt, en met Audacity heb ik van de stukjes tussen het piano-akkoord en het geluid in de eindgroef het audiospectrum bepaald. Op alle versies is een duidelijke signaalpiek bij 15 kHz zichtbaar. Zichtbaar, maar voor de meesten van ons dus niet hoorbaar.
spectrum hoge toon 1987 stereo-cd
spectrum hoge toon 2009 stereo-cd
spectrum hoge toon 2009 mono-cd
Verder blijkt dat het signaal van de '87 stereo-cd boven 20 kHz wegvalt, terwijl de remastered versie en de monoversie (zwak) signaal hebben tot aan de maximale frequentie (voor cd's) van 22050 Hz, de Nyquist-frequentie.
Conclusie: die 15 kHz toon staat dus wél op de cd (alle versies), en nog wel op een redelijk sterk niveau ook.
Stof tot nadenken: Zoals gezegd werd in 1967 het 15 kHz signaal synthetisch toegevoegd, het stond niet op een sessietape. Er zijn ook lp-persingen waar die toon niet op staat. Wat betekent dit voor de 15 kHz signalen op de cd's? Zijn die dus ook synthetisch, en daarmee niet afkomstig uit de jaren 60?
Wat een gepraat over een stukje van een cd dat we niet eens kunnen horen. Ik ga een plaatje draaien.
Gisteren weer eens Droog Brood gezien. Strak uitverkocht, ik kon nog net het op-een-na-laatste kaartje kopen. Ik heb me werkelijk tranen gelachen. Wat een absurditeiten. Droog Brood is wereldkampioen Niet Naar Elkaar Luisteren Maar Doorelkaar Praten En Lawaai Maken. Maar het is niet alleen absurd. Het spel is mes- en messcherp. De bewegingen, mimiek, het is erg goed allemaal. Deze show klopt helemaal. Er werden ook opnamen gemaakt voor een toekomstig tv- of dvd-gebruik. Dus als U daar t.z.t. een ongegeneerd bassende bulklach hoort: dat ben ik! Na afloop allemaal een gratis bitterbal. Tot mei 2013 in de theaters.
Ik blijk de vorige keer toch iets te optimistisch geweest te zijn. Op 3 januari wilde ik als man van de 21e eeuw een treinreisje maken met de nu geheel in orde zijnde ov-chipkaart. Inchecken lukte niet. En weer niet. En weer niet. Toen toch een papieren kaartje met korting gekocht, die gelukkig nog steeds verkocht worden (ondanks de vermanende woorden van een conducteur afgelopen december, dat dit nu voorbij zou zijn). Onderweg vroeg ik de conducteur eens naar mijn kaart te kijken. Deze antwoordde dat Reizen op saldo met de NS niet op mijn kaart aanwezig was. Huh?
Weer thuisgekomen was er een brief van de NS met daarin een nieuwe ov-chipkaart, 6 weken voor de einddatum van de vorige kaart. Mooi op tijd, maar men had een dag of wat eerder de producten reizen op saldo met de NS en reizen op saldo met korting van de vorige kaart afgehaald. Zes weken voor afloop geldigheid. WAT EEN KRANKZINNIGE ACTIE!
Het mooie is dat deze nieuwe kaart weer dezelfde tekortkomingen heeft als de vorige. Dus ook hier zijn producten niet aanwezig of via de pc zichtbaar, en moet er weer langs de balie gegaan worden on het spul handmatig te activeren. Volgens een ovchipkaartsitetelefoonmevrouw (10 ct/min) zit er misschien iets scheef in mijn profiel, wat zij ook niet kan zien of verhelpen.
Op mijn vorige kaart, waar ik nu niets meer aan heb, staat nog 10 euro, die ik er niet zelf af kan halen zonder boete. Dat is toch godgeklaagd, mijn eigen geld. De NS zegt dat dit een maand na afloop van de geldigheid op mijn rekening wordt teruggestort. Los van de rare termijn (waarom een maand en niet een dag?) ben ik inmiddels zo ver dat ik daar helemaal niets meer van geloof.
