While My Guitar Gently Weeps

While My Guitar Gently Weeps..., Een ode aan George Harrison, The Beatles en de muziek van de jaren '60, '70, '80 door Harry Sacksioni, daar wilde ik wel bij zijn. Oorspronkelijk inderdaad begonnen als een ode aan Harrison, bij gelegenheid van diens 10e sterfdag, is het in het tweede seizoen (nog steeds volle zalen, ook gisteren, ik kon een week of twee geleden nog maar net een kaartje kopen) breder van opzet geworden.

Ik vond het meesterlijk. Sacksioni weet op een of andere manier alle partijen tegelijk op een gitaar te spelen. Een spectaculair voorbeeld gisteren was een nummer van The Shadows, ik dacht Shazam, waar baslijn, ritme- en solopartijen tegelijk werden gespeeld.

Meestal vind ik interpretaties door anderen van Beatlesmuziek maar niks, maar hier zaten erg goede stukken tussen.

Het mooist was dat misschien wat minder bekende meesterwerk van John Lennon, In My Life. Rustig, verstild gespeeld, met mooie flageoletten. Brok in keel. En gelukkig ontbrak ook Harry's eigen Meta Sequoia niet.



Puntje van kritiek: Sacksioni vertelde tussen de nummers een en ander over de achtergronden van de gespeelde nummers, de anekdotes over de Beatles waren volgens mij helaas niet altijd even accuraat. Maar dat mocht mijn pret niet echt drukken. Een mooie muziekavond.

23

Ik was net bij de Bruna, om een krant te kopen. Voor mij was een vrouw van ongeveer mijn leeftijd aan de beurt.

"Goedemiddag mevrouw, wat mag het zijn?"

"Ik wil graag een lot, voor de geluksloterij van volgende week."

"Een lot. En welk eindcijfer wilt U dan?"

De vrouw keek niet begrijpend. "Eindcijfer?"

"Ja, het eindcijfer. Dat mag U zelf kiezen."

Onbegrip.

"U mag zelf kiezen, dat ligt tussen nul en negen", hielp de verkoopster.

Nadenkend tuurde de vrouw voor zich uit, op haar onderlip bijtend.

"Doet U dan maar...." Ze pauzeerde even. "Doet U dan maar 23."

Ik vraag me op zo'n moment af: Waarom? Waarom kiest deze vrouw nu voor 'eindcijfer 23'?

Vandaag is het zeventig jaar geleden 8

Vandaag is het zeventig jaar geleden dat Henri Raphalowiz in Auschwitz is vergast.
Henri was 46 jaar, en het laatste gezinslid van de familie Raphalowiz dat nog in leven was, na hun deportatie een maand eerder.

Naschrift: Na de oorlog is door 1 persoon bij het Rode Kruis navraag gedaan naar het lot van de familie Raphalowiz, namelijk door de bovenbuurman van nummer 162, de heer A.A.M. Molleman. Op 25 juni 1946 is hem schriftelijk meegedeeld dat Henri Raphalowiz was overleden. Geen verzoeken om informatie zijn gedaan door overige familieleden. Hun allen is waarschijnlijk het zelfde lot beschoren geweest.
De overlijdensakten van het gezin Raphalowiz zijn op 20 oktober 1950 officieel (maar met een pro forma datum) ingeschreven in de registers van de Burgerlijke Stand 's-Gravenhage.

(Hiermee is deze korte serie voltooid. Lees eventueel de vorige afleveringen via de navigatie hieronder)

(vorige)

Laatste zomernacht

Gisteren was de laatste zomernacht en, daarop attent gemaakt via Twitter,



herlas ik Laatste zomernacht van Maarten 't Hart. Een mooi boekje, ook na inmiddels drie keer of zo lezen.

Murder Ballads

Een muziektheatervoorstelling van Vincent van Warmerdam met acterende musici en musicerende acteurs (Peter Blok op basgitaar!), verrassend.

Het is een voorstelling met nummers over moord en liefde, met theatrale elementen. Titel ontleend aan de cd van Nick Cave. Veel andere Americana, maar ook Schubert en zelfs Abba, in een Tom Waits-achtige versie van Does Your Mother Know? Op toneel wordt dat bepaald onheilspellend.
De voorstelling eindigde met de laatste 25 minuten van een ter dood veroordeelde. Maar ik heb ook gelachen, sommige nummers waren bepaald komisch.
Het theaterseizoen is weer begonnen!

TV kijken

Vandaag overleed Ger Smit, stemacteur, bekend vooral van De Fabeltjeskrant. Al googelend zag ik dat hij ook in Mik en Mak speelde. Dat wist ik niet, maar de serie herinner ik me nog. Het was een soort onderserie (spin off zeggen we nu) van Pipo de Clown. Thuis hadden we geen tv, dat kwam pas later, en kleuren-tv ergens tijdens militaire dienst of tijdens mijn studie geloof ik. In onze straat had alleen mevrouw De Bruin (vorig jaar overleden) een tv. En daar kwam op woensdagen om vijf uur 's middags dan een hele straat babyboomers kijken. Martin, Ido, Dikkie, Frits, Fransje, Marli en haar zusje, André (die kwam uit België, en sprak Vlaams, een wonderlijke taal, en niet gewoon Laakkwartiers), Sonja en haar zusje en een meisje van schuin aan de overkant wier naam ik echt niet meer weet. En mijn broer en ik. Huiskamer vol, schoenen uit en netjes op het kleed blijven zitten. Waar keken we naar: De verrekijker, Okkie Trooy, Pipo, Swiebertje, Het huisje op de vier windstreken, Dappere Dodo. Op zaterdag was er ook een uurtje kinder-tv, maar dan mochten we niet komen geloof ik. Te veel gedoe, waarschijnlijk.

A passage through the fog

Uit de vakantiekoffer. Dit boek kocht ik in Ohrid, het is geschreven door de eigenaar/beheerder van Cultura365, waar de Den Doolaard-tentoonstelling waar ik eerder over schreef was. Ik vond de eigenaar sympathiek, wilde hem wel een beetje steunen door wat dingen te kopen (o.a. zijn boekje over Den Doolaard), en was wel nieuwsgierig naar 'zijn eigen boek'.
Helaas, ik ben niet echt onder de indruk. Een reis door Europa, als verbeelding van een innerlijke reis van de protagonist. Het zijn geen onaardige beschrijvingen, maar wat naïef en te uitleggerig. Show, don't tell zou ik zeggen. Het boek is oorspronkelijk Macedonisch, het Engels van deze vertaling lijkt hier en daar te rammelen. Nou ja, het boek was niet duur, en de schrijver/galeriehouder is met mijn aankoop toch een beetje gesteund.